IV. Περὶ ὁδοιπορίας.

εἰ δὲ Νεμειήταο μέσην κατὰ μοῖραν ὁδεύοι δευτέρῃ εἰν ἠοῖ, ἀγανωτέρη ἔσσεται οἶμος φοράν, οὑτωσὶ λέγων ἐν ταῖς Δωδεκαετηρίσιν ‘ἔσται δʼ οὖ τις (αὖτις Lobeck. Aglaoph. p. 425) ἀνὴρ ἢ κοίρανος ἠὲ τύραννος ἢ βασιλεύς, ὃς τῆμος ἐς οὐρανὸν ἵξεται αἰπύν.’ quos versus ex ea carminis nostri parte esse, quae periit, iudicabat Hermann. Orph. p. 494. iniuria, ut et totius carminis tenor et meta phrasis docet. quo modo Tzetzes diversa miscuerit ex eo loco optime apparet, quem ad vs. 268 attuli. pariter summus Her- mannus mihi videtur erravisse p. 497 de versibus, quos Tzetzes ad Hesiodi OD. 763 p. 343 Gaisf. affert. cfr. Lobeck. Aglaoph. p. 419. neque probare possum quae B. Giseke in Mus. Rhen. VIII 1853 p. 95 sqq. de iisdem versibus pristinoque carminis nostri ambitu disseruit. — Ex tertio Maximi capite Tzetzen haec sua sumpsisse Διὸς Ὑδροχόου περιπολεύοντος μὴ πλεύσῃς, χαλεπὴ γὰρ τότε λίαν ἐστὶν ἧ θάλασσα (ad Hesiodi OD. 568) coniecit Giseke l. l. p. 100. non assentior, quia et in Maximi fragmento satis amplo et in metaphrasi tantummodo de Luna sermo est cum aliis quibusdam sideribus in hominum aspectum veniente, non item de Iove. cfr. Lobeck. Aglaoph. p. 424, cuius vero sententiam ‘carmen illud, quod Tzetzae Orphec tribuant, a Maximo non compositum sed exscriptum multis locis et com- pilatum esseʼ meam facere non possum. — Quartam inscriptionem περὶ ὁδοιπορίας restitui ex M, περὶ ξενιτείας fk (g hos titulos om.). — 1 Incipit fol. 1r L. — κατα L, qui etiam ἐνι 11 24 181 185 220, ἐπι 13 57 160 217, ἀνα 47, περι 63, ὑπο 121, ἀπο 204, al. sine accentu. — ὁδεῦοι L. — 2 δευτέρη L ac similiter δίη 3, ἀλλοδαπῆ τῶ 5, αὐγῆσι 8, ξένη 9, δίκησι 17, τῶδε 24, φαιδρῆσιν 26, al. sine iota. — ἐν ιοῖ L, εἰν ἠοῖ v. — οῖμοσ L spiritu omisso ut in ήματι 3, οῖκόν et αῦτισ 10, οπωρινοῖσ 11, αίτ᾿ 12 εντύνηται 16, όγ᾿ 17, οῖκον 31, άπασαν 33, ἐξεισ et οῦδασ 34, al. — ἤματι, νυκτὶ δὲ δίῃ ἀπειρέσια τρύχουσα, μαψίδιοί τε πέλοιντο πόνοι τῆμόσδε βροτοῖσι γαίῃ ἐν ἀλλοδαπῇ· τῷ καὶ πεφυλαγμένος εἴης, μή σε λάθῃ κούρης Θειαντίδος ὠκέα κύκλα λοίγιον εἰς ὁρμὴν εἱλεύμενα θηρὸς ἐν αἴγλῃ.

εἰ δὲ κόρην αὐγῇσι περισκέπτοις ἐπιλάμποι Ἀστραίην, δηρὸν μὲν ὁμιλήσεις ξένῃ αἴῃ, ἀβλαβέως δʼ οἶκόν τε φίλους τʼ εἰσόψεαι αὖτις. εἰ δέ κʼ ὀπωρινοῖς ἐνὶ γλήνεσιν αὐγάζοιτο Χηλάων, αἵτʼ ἠελίῳ ἀτάλαντα φέρουσιν, 3 νυκτί τε Lv, quod correxi. — δίη L, pro διὰ accepit Rentdor- fius (v. Dorvill. p. 660), cuius ineptias plurimas infra silentio prae- terivi. — τροχάουσα cum plena interpunctione Lfg (nemo τροχό- ωσα), τροχάουσιν versuum 3 et 4 ordine mutato et interpunctione sublata k, scripsi τρύχουσα. cfr. Aristoph. Acharn. 68 καὶ δῆτʼ ἐτρυχόμεσθα διὰ Καϋστρίων | πεδίων ὁδοιπλανοῦντες ἐσκηνημένοι. — 4 μαψίδιοι δὲ k. — τῆμοσ δὲ Lf ubique. — βροτοῖσιν Lv. — 7 ἀρχὴν Lfg, Ἄρην Dorvill. p. 669 (probante anonymo Hal. p. 826, cum vs. 298 στυγερῷ Πυρόεντι legatur et apud Mane- thonem λοίγιος Ἄρης non raro inveniatur perperam), ἀκμὴν k, scripsi ὁρμὴν coll. vs. 165 et metaphrasi versuum 35—41. — ἠχνευμένα L, ἰχνευμένα v, οἰχνευμένα voluisse videntur dk*, sed mihi quidem οἰχνέομαι pro οἰχνέω ignotum, neque ἰχνευ- μένα (quod ‘gradientes’ vertunt) verum esse potest. scripsi εἱλεύ- μενα coll. 146. erunt fortasse qui ἱκνεύμενα praeferant. — 8 δε L, qui accentus saepissime omisit, ex. gr. in ἠ 28 37 53 62 63 73, ἐπιστειχοντεσ 51, ἐνηεα et εὐνιν 60, ἀνηρ 71, ἠν 72 113 118 129 162 179, πολυ 82, ἀν 87 104 128 178 181, ἡτ᾿ 93 οὐτʼ 107, δμω᾿ 119, πολυ 120, και 128, μεν 130 175 179, γαμοσ et οφελλιμοσ 135, εἰ κʼ 136, εἰ κεν 191, αὐ 163, σφαγιαι 169 δε τισ 179, ἀρχη 183, ὁγ᾿ 184, ὁτʼ 205, τισ μιν 188, βροτωι 223, ἱν᾿ 228, ἀργαλεου 249, μητιν 260, αὐτη 272, aliis. permul- tis vocibus accentus spiritusque corrector codicis (l) addidit. — 10 φίλουσ δʼ L, φίλους τ᾿ v. — 11 εἰ δʼ ἐν Lf, εἰ δʼ ἂν Dor- vill. p. 669, εἰ δέ κʼ corr. g imrobante anon. Ien. p. 252 (qui εἰ δέ τʼ coniecit), probante anonymo Hal. p. 826 (qui cum anon. Ien. l.l. etiam de εἰ δέ γʼ cogitabat). — 12 χηλάων L. — τʼ αίτ᾿ L, αἵ τʼ τ᾿ f, αἵ τ᾿ g, αἵτ᾿ k. — Post hunc versum quaedam ἦ μὲν ἐπὶ πρήξει τε καὶ ἔργοις ἰθυδίκοισιν οὔτε τι χάρμα φέρει περιώσιον οὔτε τι πῆμα· εἰ δέ τʼ ἐπὶ σκολιοῖσι καὶ οὐκ εὐήρεσιν ἔργοις τημόσδ’ ἐντύνηται ὁδὸν πολυπαίπαλος ἀνήρ, ἦ τε παλιμποίνοισιν ὅγʼ ἐγκύρσειε δίκῃσιν.

εἰ δὲ πέλοι Τιτηνὶς ἐν ἄστρασιν ἠερίοισι Σκορπίου αἰθερίοιο, φέροιό κεν ἐσθλὸν ὄνειαρ εἰδώλῳ ἐνὶ τῷδε Σεληναίην ἐσαθρήσας. εἰ δέ κεν οἰκείηνδε λιλαίεαι ἀπονέεσθαι, καὶ δʼ ἂν ἐπίκρυφον οἶμον ἐπιφραδέως ἀνέλοιο, δεικήλῳ δʼ ἐνὶ τῷδε φάοι πανδῖα Σελήνη, κερδαλέον κʼ ἀνύσαιο θοῶς ἐρικυδὲς ὄνειαρ.

εἰ δʼ ἄρα τοξευτῆρος ἐλαφροῦ φαίδιμον ἄστρον Τιτηνὶς φαιδρῇσιν ἐπαυγάζοι ἀμαρυγαῖς, excidisse indicavit g. — 13 εἰ μὲν Lv, ‘post hunc versum lacu- nae signa posui. alioquin vs. 16 post eum esset transferen- dus’ k, correxi ἦ μὲν. — 14 οὔ τέ τι . . . οὔ τέ τι L, οὐτʼ ἔτι . . . οὐτʼ ἔτι f, οὔτέ τι . . . οὔτέ τι g, οὔτε τι . . . οὔτε τι k. — 17 ἠ κε L, ἤκε f, ἦ κε Dorvill. p. 669 et g, sed ex poetae usu scribendum erat ἦ τε᾿ k. — παλιμποίνοισιν Ldk*, παλιμποίνῃσιν v. — ἐνκύρσειε L, ἐγκύρσειε v. — δίκησι L, δίκῃσι fg, δίκῃσιν k. — 18 ἄστρασιν atque item 36 136 145 262 288 476, ἀστράσιν k. illud revocavi coll. Lehre. Aristarch. p. 300, Lobeck. Paralipom. gr. Gr. p. 175 et Lentz. Herodian. II p. 119, 16. 261, 30. — ἠερίοισιν Lv. — 19 αἰθερίοιο ex αἰθεροιο correctum L. — 24 huc statim post vs. 19 posui, ne in priore decreti parte con- stellatio omitteretur, in posteriore bis poneretur’ k. — ἐνι L, ἐν fg (‘certe ἒν, sed opinor ἔνιʼ g), ἐνὶ kd. — 20 λιλαίαι L. — ἀπονέεσθαι Ldk*, αὖτι νέεσθαι v. — 21 ἂν ἐλοιο (supra ε rasura) L, ἂν ἐλοιο f, ἂν ἕλοιο h probante Hermanno ad Orph. Lith. vs. 247, corr. g. — 22 πανδία L, idem vitium 113 123 142 146 189 208 261 281 294 327 364 393 433 463. — 23 τα- νύσαιο L, τʼ ἀνύσαιο f, em. g. — ἐρικυδὲσ, sed ι in ras. L. — 25 εἰ δʼ ἀῦ L (‘nec quin εἰ δʼ αὖ verum sit dubitari potest’ k*), εἰ δέ κε v, reddidi nostro quod amat εἰ δʼ ἄρα coll. 131 208 253 320 367 382 509 544. — 26 ἐπαυγάζηι Lv, optativum γαῖαν ἐς ἀλλοδαπὴν δʼ ἐθέλοις τῆμόσδε νέεσθαι, ἡ τʼ ἂν ἔτι προτέρω δολιχὴν τελέσειας ἀταρπὸν δηθύνων, καὶ δηρὸν ἀπέσσεαι· ἀσπασίως δὲ πολλῶν ἠελίων ἀνύσας περιμήκεα κύκλα σοὺς ἑτάρους κτῆσίν τε καὶ ἀγλαὸν ὄψεαι οἶκον. ἐς δὲ πάτρην νόστησον ἰδὼν ἐριῶπα Σελήνην Τοξευτῆρι θέουσαν ὁμοῦ· τῆμος γὰρ ἅπασαν εὐφροσύνην ἕξεις ἐσιδὼν πατρώιον οὖδας.

μὴ μὲν ὁδοιπορίης μιμνήσκεο φάεʼ ἀθρήσας Μήνης Αἰγοκερῆος ἐν ἄστρασιν οἰχνεύοντα· ἦ γάρ σοι δολιχός τε πόρος καὶ ἄπρηκτα κέλευθα ἐσσεῖται, καὶ δʼ ἄν κε κατηφείῃσιν ἔχοιο. πάτρην δʼ εἰσανιόντι μετʼ Αἰγοκερῆος ἐοῦσα ὑψίκερως Μήνη πρηῢν καὶ ἀπήμονα νόστον σημαίνει· σὺ δὲ μή τι νόῳ νοσφίζεο τῶνδε.

Ὑδροχόου δʼ ἠὼ πρώτην πεφυλαγμένος ἔσσο· εἰ δέ γε δεύτερον ἦμαρ ἄγοι, πρηεῖά κεν εἴη καὶ πρῆξίν κε φέρῃσιν ἀπήμονα κερδαλέην τε.

Ἰχθύσι δʼ εἰαρινοῖσιν ἐπὶ στρατιὴν πόλεμόν τε scripsi cum Wittingio (de usu coniunctivi et optativi in enun- tiationibus secundariis apud epicos Graecos. Halae 1867 p. 49), nam coniunctivus vs. 382 εἰ δʼ ἄρ᾿ ἐν εἰαρινοῖσι φαεινομένη φορέηται metro excusatur. — 28 ἠ τʼ L, ἤ τʼ f, ἦτ᾿ g, ἦ τ᾿ k. — προτέρωι L, προτέρῳ f. — 31 σοῦς L. — 32 ἐρίωπα Lv. — 36 στράσιν v. — οἰχνεύοντα Ldk*, ἰχνεύοντα v. — 38 ἔσσεται Lf, em. Dorvill. p. 644. ἔσσεται καὶ δαπάνην κατηφείῃσιν ἔχοιο coni. Holstenius apud f. — 42 Incipit fol. 1v L. — 43 εἰ δέ κε Lv, quod emendavi ex vs. 231. particula γε locum mu- tavit cum vocula κε sequentis versus (cfr. ad vs. 107). — ἧμαρ L et eodem modo 69 71 89 97 127 135 158 171 185 231 253 275 etc., sed plerumque falso spiritu a secunda manu addito. — πρηΐα Lf (sed 201 πρηεία L), corr. Dorvill. p. 659 et g. — 44 γε L, κ superscr. l, κε v. — 45 εἱαρινοῖσιν L, item 255 et 382. — στρατίην Lf. — στειχέμεναι, καὶ δʼ ἄν κε φέροι γριπεῦσιν ὄνειαρ, ἠδὲ καὶ ὅσσοι φῶτες ἀνὰ δρυμὰ βησσήεντα στείχοντες ταχινῇσι κυνηλασίῃσι μέλονται.

χρὴ δὲ καὶ εἰς ἑτέρους σε περιφραδέως ἐσαθρῆσαι ἀστέρας, ἢν κεραῆς ταυρώπιδος ἀργέτιν αἴγλην δέρκωνται τετράγωνον ἐπιστείχοντες ἀταρπόν, ἠὲ τρίπλευρον ἔχωσι Σεληναίης ἀμαρυγήν, ἢ διάμετρα φέρωσιν ἐπʼ ἀγλαὰ φάεα Μήνης. εἰ μὲν γὰρ κακοεργοὶ ἐπʼ ἀκτῖνας τανύσαιντο, δείδιθʼ ὁδοιπλανίην, ἐσθλοῖς δʼ ὁρόων σὺ Σελήνην βαίνουσαν κατὰ μέτρον ἐυσταθέων εἰδώλων, θαρσήσας ξείνης ἐπὶ ἤθεα καλὰ πόληος στειχέμεναι, καὶ δʼ ἄν τοι ἀτάρβητος πέλοι οἶμος.

V. Περὶ γάμου.

Εἰ δὲ γάμου λελίησαι ἐπαυρέμεν ἱμερόεντος, 46 φέροιο Lf, φέροις Iacobs. ad AG. VII 504, 12, em. Dorvill. p. 663 et Spitzner de vers. her. p. 45. — 48 ταχυνῇσι f. — 49 σὲ L. — ἐσαθρήσας f. — 50 ο habebat L, ὁι corr. l, οἳ v, scripsi ἢν. — 51 δέρκονται Lv, coll. vs. 52 sq. coniunctivum restitui. — 52 ϋἠὲ τρίπλευρον L, μὴ τρίπ l in marg, μὴ τρί- πλευρον v, ἠὲ τρίπλευρον probant dk*. cfr. 447. — ἔχωσι Lv, η supra ω scripsit l. — 53 φέρωσιν Lv, ‘Paraphrastes fortasse legit ἔχουσι . . . φέρουσιʼ d. non credo, sed ἔχουσι . . . φέρουσιν rectissime a d emendatum esse iudicabat k*. — ‘Μήνῃ nos. nam propter verbum φέρωσιν stellarum debent esse αγλαὰ φάεα, non Lunae’ k. nihil novavi. certe non μήνῃ, sed μήνησ exstat in (errat d). — 55 ὁρόωσι Lfg, ὁρόων σὺ k coll. 498. vide etiam 389. — 56 εὐσταθέων L. — 58 ἄν τοι L, ἀυτος f, αὐ- τὸς hg. ‘scripsit αὖτις, sed addiderat certe unum versum, ac- curatius de reditu locuturus, ut 10 20 sqq. 32 sqq. 39 sqq. hinc, quod alii in mentem venire possit αὖ τοι consulto posthabui’ k. attamen ἄν τοι codox ‘recte, nec quicquam omissum. etiam paraphrasis indicat non loqui poetam de reditu’ d assentiente k*. — Post hunc versum lacunae signa posuit k reprobante k*. ἐς θαλάμους δʼ ἀγαγέσθαι ἐνηέα βούλεαι εὖνιν, σκέπτεσθαι κεραὴν ἑλικόδρομον. ἢν μὲν ἔῃσι Τοξευτῆρα κατʼ αὐτὸν ἢ Ἰχθύας ὑγροκελεύθους, ἠὲ καὶ Ὑδροχόου περὶ τείρεσιν αὐγάζηται, ὄλβιον ἐκτελέσεις γάμον ἠνεκές, οὔτινα λώβην οὐδέ τʼ ἐπεσβολίην δυερὴν οἴκοισι φέροντα, οὐ μὴν νείκεα λυγρά, τὰ καὶ πινυτήν περ ἐοῦσαν ἀνέρι καὶ ποθέοντι θοῶς ἤχθρηνεν ἄκοιτιν· ἔσται δʼ ἠπιόμυθος, ἐχέφρων. ἀγλαοεργός, ἥντε κεν ἤμασι τοῖσδε πορών περικαλλέα ἕδνα κουριδίην οἰκοισιν ἑοῖς ἐσάγηται ἄνασσαν 60 εὐνιν L, εὖνιν v, εὐνὶν anon. Ien. p. 252 et anon. Hal. p. 827, sed v. Lentzii Herodian. I p. 95, 9 et II p. 701, 3. — 61 ἑλικόδρόμον L. — κʼ ἠν L, κᾒν f, ἢν em. Dorvill. p. 657. — ἔησιν L, ἔῃσι fg, ἔῃσιν k. — 62 Ad hunc versum referen- dum esse quod Tzetzes ad Hesiodi OD. 568 memorat τοῦ αὐ- τοῦ Διὸς ἐν Ἰχθύσιν ὄντος καλὸν γάμους ποιεῖν affirmat Giseke l. l. p. 100 et 105. perperam. vide quae supra ad tertium caput adnotavi. — 63 ἠ L, ἢ f, ἠὲ em. Gerhard. Lect. Apoll. p. 159 (improbante anon. Ιen. p. 252 sq.). — 65 οὐδʼ ἔτ᾿ f. — δύερην L. — 67 ἤχθηρεν Lg, ἤχθῃρεν f, ‘scr. ἤχθρηνεν ab ἐχθραίνω. vid. Coray. ad Heliodor. t. II p. 292’ Iacobs. ad AG. VIl 648, 10. ‘καὶ γὰρ καὶ παρὰ Πλουτάρχῳ (Νουμ. § 5) καὶ Αἰλιανῷ (Ζώων Ἰδ. Ε, β) καὶ ἄλλοις τὸ ἐχθραίνω καὶ τὸ ἐχθαίρω συνέχεαν οἱ ἀντιγραφεῖς, ὑπὸ τῆς κοινῆς ὡς ἔοικε συνηθείας παραχθέντες’ Coraïs l. l.; hinc ἤχθρηνεν k improbante O. Schnei- dero Callimach. I p. 242. — 68 ἡπιόμυθοσ L, quod vitium re- currit 125 188 201 207 219. — 69 οῡνεκεν L, litterae ο im- posuit η l (fortasse voluit ἀγλαοεργὸς ἠνεκές· coll. 64), οὕνεκεν fg, τοὔνεκεν k ‘quoniam ex antecedentibus derivat praece- ptum’, sed ‘emendari rite possit’ ἦ τέ κεν k* monens ‘ubi, ne quis ἦ νύ κʼ ἐν vel ἦ τέ κʼ ἐν proponat, id ἦ τʼ ἂν ἐν scri- psisset: sed vulgatam praefer.’ scripsi ἥντε κεν, sed fortasse praestat ἥν κεν ἐν coll. 210. — πόρῶν L, πόρων f. — περι- καλλέʼ ἔεδνα coni. Spitzner de vers. her. p. 155 et Iacobs. ad AG. IX 621, 4. vide ad vs. 355. — 70 εἰσηται L sine accentu (quo ‘dubitationem librarii de integritate scripturae’ indicari opinabatur d, sed vide ad vs. 8), εἰσῆται fg, εἰσῆκται Dorvill. ἀνήρ, εἰ μονίην στυγέοι καὶ ἐλεύθερον ἦμαρ.

ἢν δʼ ἄρα νυκτιφαὴς ἐπέχῃ κλυτοῦ Ἀρνειοῖο ἀστέρας, ἢ Ταύροιο κατʼ εὐκεράοιο πολεύῃ, μὴ σύγε μοι μνώοιο πολυκτεάνων ὑμεναίων· τεύξει γὰρ φαέθουσα Σεληναίη κλυτόπωλος τῆμος καὶ φιλίην μινυανθέα καὶ ταχύβουλον ἀστασίην, μίσει δʼ ἐρατῆς καὶ ἀκηράτου εὐνῆς κουρίδιόν τε λέχος προλιπεῖν πόσιός τε λαθέσθαι τεύξει ὁμοφροσύνην· τῷ σε φράζεσθαι ἄνωγα, ὁππότʼ ἐνὶ Κριοῖο παλιστρέπτοιο κελεύθῳ αἴγλῃ ἐρευθομένην ἐσίδῃς χρυσάμπυκα Μήνην.

εἰ δὲ κόραις Ἄτλαντος ὁμὴν ἀνύῃσι κέλευθον, ἢ καὶ μαινομένῃσιν ἐφʼ Τάσιν ἰνδάλληται, αἵτε κατʼ εὐκραίρητος ἐρυγμήλοιο φέρονται Σιδονίου Ταύροιο, καὶ ἐς δόμον ἀρτύνοιο ἕδνοις βρίθουσαν χλιδανὴν ἑλικώπιδα νύμφην, ἦ τʼ ἂν γείτοσι χάρμα δυσηλεγέεσσιν ἄγοιο p. 657, εἰσήγαγʼ Iacobs. ad AG. IX 621, 4 (‘quia illis diebus, splendidis datis muneribus, dominam domum duxit’), εἰσῆχθαι k coll. 149 (εἰσβήσαι k*), ἐσάγηται ego. — 75 τεύχει habet Dorvill. p. 657. — κλυτοπῶλος Lf. — 76 μινυανθέα L. — 77 λήσει Lfg, quod defendit anon. Hal. p. 827, λήστει k auctore Dorvillio p. 657, scripsi μίσει (metaphr. ἄστοργος). — 80 παλιν- στρέπτοιο Lfg, corr. k. cfr. 594. — κελεύθου Lf, em. g. — 82 Incipit fol. 2r L. — κόρης Lf, κόρῃς g cum Dorvillio p. 656 κόραις k. — ἀτάλαντος Lf, quod corr. Dorvill. l. l. — ομην L, ὁ μὴν f. — 83 μαιονίησιν L, μαιονίῃσιν fg, μαινολίῃσιν Iacobs. ad AG. IX 524, 13, μαινομένῃσιν em. Dorvill. p. 656 addens ‘possis alia, sed longe abeuntia comminisci epitheta, ut μυδα- λέῃσι’. — ἐφυάσιν ac similiter οὔτεπέεσσιν 106, μεταρτιπό- δεσσι 196, δεσεπίφρονα 260, δέτι 313, ἄραλεύηται 339, ἐφεστί- οισιν 348, εἴκενι 356, πέντήμασιν 368, μεσφοτ᾿ 421, κατιθὺν 448, πολληντευεστω 534, ἠδάλιον 537, al. — 85 Ταύρου Dor- vill. p. 655. — 86 ἕδνοισιν Lf, em. Iacobs. ad AG. IX 402. — χλιδάνην Lf. — 87 ἠτ L, ἤτ᾿ i. e. ἤτοι Dorvill. p 678, Υ τʼ v. — ξυνὴν ὀθνείοισιν ἔχων δυσπέμφελον εὐνήν· οὐ γάρ κεν στέρξειεν ἑνὸς λέχος ἤμασι τοῖσδε γημαμένη, οὐδʼ εἰ νόον αἰνετὸν Ἰκαριώνης ἠὲ καὶ Εὐάδνης Καπανηίδος ἐντύναιτο ἠὲ καὶ Ἀρσίππης ἐρικυδέος, ἠὲ καὶ αὐτῆς Λαοδάμης, ἥτʼ αἰὲν ἐπʼ ἀνέρι πορσύνουσα * * * * * * * * πάντα γὰρ ἤθεα καλὰ διασκίδνησι γυναικῶν 91 εὐαδνῆς L. — 92 ἀρσίππησ sic L, ἀρσινόης f cum nota ‘ms. ἀρσέππης’, quam quidem nominis formam recepit g. ‘Gratianus de S. Bavone (h. e. Ιo. Alberti) in Miscell. obss. vol. VIII tom. II p. 287 sqq. scripsit in hunc Maximi locum animad- versionem et pro Ἀρσινόης legendum coniicit Ἀρσίπτης, quod ad msti lectionem proxime accedat, atque ap. Hesychium Ἀρ- σίπτη· ἡ Ἄλκηστις. Alcestin igitur Admeti coniugem, quae hic Ἀρσίπτη audit, optime coniungi cum Icarii flia Penelope et cum Laodamia Protesilai ut et cum Evadne Capanei uxore. Wesselingius in Probabil. cap. VII p. 65 Ἀρχίππης verum esse existimabat eoque nomine Iunonis pellicem, Eurysthei matrem fuisse Tzetzes Chiliad. II 36 vs. 172 monuit’ h. ἢ καὶ Μαρπήσ- σης coni. A. F. Naeke Opusc. I p. 50. ‘comparatis Hesychii et Maximi lectionibus, non dubitavi Ἀρσίππης scribere, quae bona est nominis forma’ k probante d. — ἐρικῦδέος L ac similiter χρῦσοέθηρα 95, νεμῖήτᾶο 102, μῦθωι 108, ἀτηρὰσ 112, θεὰ et ὑπερῖνοὶσ 113, ἐρικῦδέϊ 138, ὀδυνᾶων ὀξειᾶων 152, ἄτην 161, ἀνέρι 164, ὀδυνάων 218, χρῦσοέθειραν 220, κλῖνοπετὴσ 222, ἀνὴς 377, al. (ex ϊήσαιτο 206 manus secunda fecit ϊήσαιτο, ut saepius). — 93 κοράνουσα L, super priun ο posuit η l, κη- ραίνουσα v, κῆρ ἤμυσσεν vel potius ἤνυσσεν (‘consumebat’) Nacke l. l. his additis ‘aliquando conieceram in verbo κηραί- νουσα inesse vocem κηρόν, memor eorum quae de Cerea Pro- tesilai imagine narrantur. Wesselingium hic ne commemoran- dum quidem putavi. erit f. cui placeat κῆρ ἀνίησεν’. restitui πορσύνουσα coll. 164 (et 259 516 524. cfr. de hexametris poet. Gr. spondiacis p. 128). — ‘Post hunc excidisse unum versum verbi finiti defectus indicat’ k, quod iam viderat anon. Ien. p. 252. (de ‘ὅς et sim. cum participio sine temp. finito v. me ad Soph. Oed. R. 1511. ibi adscriptis nunc addo Hom. II. VIII 306’ Naeke l. l.) — Ταύρῳ ἐπεμβεβαυῖα Θεαντὶς χρυσοέθειρα.

εἰ δὲ Θεραπναίοισιν ἐπορνυμένη Διδύμοισι δεύτερον ἦμαρ ἄγῃσι, γάμου μεμνημένος εἶναι· οἰκοσόον γὰρ ἄκοιτιν ἐνὶ μεγάροισι κομίζοις.

μὴ μὲν ἔοι φλογερῷ ἐνὶ Καρκίνῳ· ἡ γὰρ ἂν ὦκα ἐκπροφύγοι μεγάρων ἄλοχος πόσιν ἐχθήρασα, ἄσπετʼ ἐπεσβολέουσα καὶ ἄκριτα ποιφύσσουσα.

εἰ δὲ τύχοι γλήνεσσι Νεμειήταο Λέοντος Θειαντὶς κούρη φορέουσʼ ἐριλαμπέτιν αἴγλην, ἦ τʼ ἂν ὑπερφίαλόν τε δυσόργητόν τε γυναῖκα τέτμοι ἀνήρ, ἀτενεῖ δὲ νόῳ κεχαρημένη εἴη. οὐδέ κεν εὐπειθῆ μιν ἔχοι πόσις, οὔτʼ ἐπέεσσιν οὔτʼ ἔργοις, ἀλλʼ ἄν κε πανήμερον ὀρσολοπεύοι μύθῳ ὀνειδείῳ καί τε πληγῇσιν ἰάπτοι· 95 θοαντὶσ L, Θεαντὶς v. χρῦσοέθηρα Lf, corr. Wesseling. p.280, Dorvill. p. 656 et h. — 96 θεραπαίοισιν f (corr. Wesseling. p. 204). — διδύμοισιν L v. — 98 ἐνὶμμεγάροισι atque item 321 et 351 (sed ἐνιλέκτροισι 185), ἐνιμμεγάροισι f. — κομίζοις Ldk*, κομίζεις v. — 100 ἐχθήρασα L, sed χ in rasura scripsit l, ἐχθήρασα f. — 101 ποιφάσσουσα L, παυφάσσουσα f, παιφάσσουσα hg (et Dor- vill. p. 533, qui addit ‘nisi malis παφλάζουσα’), ‘sed ποιφύσσουσα ex Nicand. Ther. 180 ἄκριτα ποιφύσσοντος reponendum erat, de quo verbo cf. Meinek. Anull. Alexandr. p. 127’ k. — 102 νεμῖήτᾶο L, — 103 ἐριλαμπέτην L. — 104 ἤ L. — 105 κεχα- ριμένη L, κεχαρημένη corr. l. — 106 εὐπειθη L, οι super η posuit l. — οὐδ᾿ ἐπέεσσιν, οὐδʼ ἔργοις habet Iacobs. ad AG. X 55, 5. — 107 ἀλλʼ ἀεὶ καὶ πανήμερον L, ἀλλ᾿ ἀεί κε πανή- μερον fg, αἰεί κε πανήμερον Dorvill. p. 668, οὐδʼ εἴ κε πανήμε- ρον Meineke Quaestionum Menandrearum specim. p. 22 (quae coniectura refutatur metaphrastae testimonio), αἰεὶ δὲ πανήμερον Iacobs. l. l., ‘versum ἀλλὰ non erat attrectandum, hinc ἀλλʼ αἰνὰ scripsi’ k. praetuli quod anon. Hal. p. 827 invenit ἀλλ᾿ ἄν κε πανήμερον coll. 38 46 303 366 521. κε cum vocabulo καὶ se- quentis versus locum mutavit (cfr. ad vs. 43). — ὄρσολοπεύοι sic L, ὀρσοπολεύοι fg, corr. Meineke l. l. et k. — 108 ὀνειδίωι L, ὀνειδίωΐ f, ὀνειδίωί h, corr. Dorvill. p. 668 et Iacobs. ad AG. IX 573, 2 et Meineke l. l. — κε τε Lh, κέτε f, ἢ καὶ Dor- μαφίδιοι μῦθοι, κενὰ δʼ ἔργματα τῇδε πέλοιντο. πολλάκι καὶ χείρεσσιν ἑὸν λωβήσετʼ ἀκοίτην δρασσομένη χαίτης, ἢ καὶ ῥεθέεσσιν ἐφεῖσα ἀτηρὰς παλάμας, ἢ ἐπιρρήσσουσα χιτῶνας.

ἢν δέ γε δῖα θεὰ Ὑπεριονὶς ἐν σταχύεσσιν Ἀστραίης κούρης εὐώπιδος αὐγάζηται, χήρην μοι τῆμόσδε συνάορον ἐντύναιο, παρθενικὴν δʼ ἀλέασθαι, ἐπεὶ μογεροῦ βιότοιο αὐτή τʼ ἠδὲ πόσις κεχολώσεται ἤματα πάντα.

ἢν δέ νυ Χηλάων ἐνὶ τείρεσιν αὐγάζηται, κουριδίην μὲν ἀεικὲς ἑὸν ποτὶ δῶμʼ ἀγαγέσθαι, ὠνητὴ δʼ ἂν ἔοι πολὺ φιλτέρη, εὖτε πέληται παλλακίς· ὧδε γὰρ ἄστρον ἀναγκαίῃ ὑπὸ λυγρῇ λέκτρον ἀεικέλιον γαμίων πάρος ἤγαγε θεσμῶν.

εἰ δὲ πέλοι πανδῖα χαλαζήεντα κατʼ αὐτὸν Σκορπίον ἀλγινόεντα, τότʼ ἐν πρώτῃ γαμέοιο ἠοῖ παρθενικήν, καί κεν φρένας ἠπίη εἴη, vill. p. 668, καί τοι Iacobs. l. l. et ad X 55, 5, καίτε g, καί τε Meineke l. l. et k. cf. 159 226 306 308 434 447 457 486. — 109 πέλοντο L, πέλοιντο v. — 110 λωβήσατ᾿ Lf, λωβήσαι Ia- cobs. ad AG. III 7, 4, λωβήσετʼ gk (‘de λωβήσατ’ adhuc incer- tus sum’ k*) — ἄκοιτιν f. — 112 ἐπιρρήσουσα Lf, ἐπιῤῥή- σουσσα h, corr. g. — 117 κεκορήσεται Lv, scripsi κεχολώσε- ται, quamvis propius ad vulgatam lectionem accedat κεκαδή- σεται. — πήματα Lf, corr. Wesseling. p. 337 et Toup. Emend. in Suid (Oxon. 1790) t. IV p. 210 — 118 ἢν δέ νυ solitarium apud nostrum. haud scio an scripserit ἢν δέ γε ut 113. cfr. 332 591 et εἰ δέ γε 231 341. — 119 μὲν ἀεικὲς: cfr. Wesse- ling. p. 337. — πρὸς Lv, scripsi ποτὶ coll. 329 et 374. — ἀγαγ᾿ ἑσθαι (prius γ im ras.) L. — 120 φερτέρη habet Wesseling. l. l. et coni. Dorvill. p. 646. — εὔτε L, item 251 275 451. — 121 πολλάκις Lfg, παλλακίς k. — λυγρὴ L. — 122 πάρος ἤγαγε Lf, παρεσήγαγε g cum Dorvillio p. 646, πάρος ἤραρε k. nihil mutavi propter ἐπιφέρει metaphrastae. — θεσμόν L, θεσμῶν v. — 123 Incipit fol. 2v L. — ἀρτίφρων, ἀγανῇσι πεποιθυῖα πραπίδεσσιν· εἰ δʼ ἐς δεύτερον ἦμαρ ἢ ἐς τρίτον ἰθύσειεν, ἦ τʼ ἂν καὶ δμώεσσι δυηπαθέεσσι μιγείη.

ἢν δὲ πελάζηται Μήνη κλυτῷ Αἰγοκερῆι, πρωτογάμῳ μὲν ἄγει λύπας καὶ πήματα λυγρά· εἰ δʼ ἄρα δεύτερον ἴσχοι ἀνὴρ λέχος, ἔσσετʼ ἄμεινον, χήρην ὀπάσει παντερπέα τῷδε δάμαρτα.

μὴ μὲν δὴ συνόδοισι Σεληναίης ἀγάγοιο εὐνέτιν ἐν μεγάροισιν, ἢ ἐν διχομήνιδι πλείῃ· οὐ γάρ κεν γάμος εἴη ὀφέλλιμος ἤμασι τούτοις.

σκέπτεο δʼ εἴ κ᾿ ἐσθλοῖσι οὺν ἄστρασι δινεύηται, ἢ Φαέθοντι κλυτῷ ἢ Ἑωσφόρῳ αἰγλήεντι ἠὲ καὶ εὐπέπλου Μαίης ἐρικυδέι παιδί τεύξει γὰρ βιότῳ τε μέγα κλέος εὐφροσύνην τε ἤθεσι, μειλιχίην τε χάριν τʼ εὐεργέα δώσει.

126 ἀγάνῆσι L, ἀγάνῃσι f. — πεπυιθοῖα f (non h. corr. iam Dorvill. p. 674). — 127 εἰ δέ τε . . . ἠ ἐκ L, εἰ δέ τε . . . ἠὲ v, sed correptio prioris syllabae in vocabulo ἠὲ (cfr. O. Schneideri Nicandrea p. 98) Maximo videtur displicuisse. itaque scripsi εἰ δʼ ἐς . . . ἢ ἐς (codicis lectionem ἢ ἐς anon. Hal. p. 827 coniectura inve- nit). — ϊθύσειεν cum rasura post primam litteram L. cete- rum verbum non recte vertunt ‘dirigat’, quasi ab ἰθύνω, non ab ἰθύω sit derivandum. — 130 πρώτωι γάμωι L, πρώτα γάμῳ f, corr. g. — 132 εἰ pro ἢ g. an καὶ? — 135 εἴη οφελλιμοσ L, ἠι ὠφ~ l (voluit ᾖ ὠφέλλιμος). Eustathius ad Od. γ 367 p. 1472, 32 τοῦ δὲ ὀφέλλειν ἔστι καὶ ὄνομα παρὰ τῷ Ὀππιανῷ (Hal. III 429) τὸ ὀφέλλειν, ὅ τινες ὀφέλσιμος ἔγραψαν Αἰολικώτερον. apud Callimachum h. Apoll. 94 codices msti consentiunt in forma ὀφέλσιμα, non item isto Oppiani loco; certe codex Laurentianus XXXII 16 habet σιγὴ γὰρ πάσησιν ω φέλλιμος et Laurentianus XXXII 3 σιγὴ γὰρ πᾶσι μὲν ὠφέλι- μος. cfr. Hermann. Orph. p. 816. — 136 ἀστράσι gk. — δινεύη- ται, sed prius ι ex ει correctum L, δινεύηται v, δινεύοιτο Witting. l. l. p. 49. sed cfr. 476. — 137 αἴγληεντι L. — 140 ἤθεα Lfg, ἡδέα Iacobs. ad AG. V 108, 4, ἤθεσι k cum Dor-

VI. Περὶ νόσων.

Νῦν δʼ ἄγε μοι, κούρη Λιβηθριάς, ἔννεπε Μοῦσα, ὅσσα φέρει νούσοισιν ἀκήματα δῖα Σελήνη, ὅσσα τε λυγρὰ πέλονται ἐν εἰδώλοισι θεούσης δώδεκα, τοῖς ἔνι τέρμα πολυτλήτου βιότοιο.

εἰ μέν γʼ εἰαρινοῖσιν ἐν ἄστρασιν Ἀρνειοῖο πασιφαὴς εἱλοῖτο βροτοῖς πανδῖα Σελήνη, ὁππότε τις νούσῳ ἀρημένος ἀλγινοέσσῃ ἀργαλέην ἴσχῃσι μεληδόνα, μή νύ τι πῆμα vill. p. 677, quem dubitanter secutus sum. an ἠθάδα? — τʼ εὐεργέα Lfg, ‘quam particulae positionem corrupto Mane- thonis loco excusavit Dorvillius l. c. scripsi κεὐεργέα, crasi ex vs. 234 deprompta’ k. quidni μειλιχίη nomen substantivum esse potest? 141 λιβηθριὰσ L, quod revocavi, πιμπληϊὰς l in marg. et v (πιμπλήϊας f). Tzetzes Chil. VI vs. 945 seqq. ὄρος καὶ τὸ Λει- βήθριόν ἐστιν, ἀλλὰ καὶ πόλις, τῆς γῆς Θρᾳκῶν τῶν Ὀδρυσ- σῶν, ὧν ὁ Ὀρφεύς ὑπῆρχεν. γράφει γὰρ οὕτως ὁ ἀνὴρ ἐν τοῖς αὐτοῦ βιβλίοις | ‘νῦν δ᾿ ἄγε μοι κούρη Λειβηθριῒς (sic) ἔν- νεπε Μοῦσα’. idem in scholl. ad Lycophr, vs. 275 Πίμπλεια δὲ πόλις καὶ κρήνη καὶ ὄρος Μακεδονίας, ὡς μέμνηται Καλλί- μαχος . . . καὶ Ὀρφεὺς ‘νύν δ᾿ ἄγε μοι κούρη Πιμπληιὰς ἔν- νεπε Μοῦσα’. et sd vs. 410 Λείβηθρα καὶ Λειβηθρία πόλις Μακεδονίας, ὅθεν ἦν Ὀρφεύς, ὥς φησιν αὐτὸς νῦν δʼ ἄγε μοι κούρη Λειβηθριὰς ἔννεπε Μοῦσα’. et in Exeges. Il. p. 30 10 Herm. (763, 5 Bachm.) τοῦτο δὲ Ὀρφεύς σαφέστερον παρα- δείκνυσι· Λειβήθριος γὰρ ὤν φησι νύν δʼ ἄγε μοι κούρη Λει- βηθριὰς ἔννεπε Μοῦσα’, τὴν ἰδίαν γνῶσιν πάντως σημαίνων. et p. 50, 14 (775, 38 Bachm.) φησὶ γὰρ ἐκεῖνος (sc. Orpheus) Λειβήθριος ὢν ‘νῦν δʼ ἄγε μοι κούρη Κωνσταντιὰς ἔννεπε Μοῦσα’. cfr. Wesseling. p. 137. Hermann. Orph. p. 499. Lo- beck. Aglaoph. p. 422 (qui Λειβηθριὰ reponendum iudicabat pro Κωνσταντιάς, ‘quod e Maximi carmine [?] huc transfluxit; nam tantus certe Tzetzae stupor non fait, ut Orpheum pro constantinopolitano haberet’). Mullach. Fragm. philos. Gr. I p. 185. — 144 δωδεκάτοῖσ sic L, δωδεκάτοις f. — ἐνὶ Lf. — ‘Fuit qui coniiceret πολυκλαύτου’ g, sed πολυτλήτου βιότοιο in exitu versus legitur etiam apud Quintum XIII 477. — 145 ἀστράσιν gk. — 147 ἀρήμενος Lu. — δειδέχθαι· Παιών γὰρ ἐναίσιμος ἀνθρώποισιν, εἴ κεν ἔοις, ἢν τοῦδε κατʼ εἰδώλοιο φέρηται εὐδερκὴς κερόεσσα Σεληναίη κλυτόπωλος, ἔμπλην ἀργαλέων ὀδυνάων ὀξειάων, αἵτε κάρηνον ἔχουσιν ὀιζυροῖο βροτοῖο· αἵδε γὰρ οὔτι ταχεῖαν ἐπαυρίσκονται ἀρωγήν. εἰ δὲ γυνὴ βαρύθῃσιν ἐπʼ ὠδίνεσσι μογεῦσα, ἡμιτελῆ γυίων ἀποσείσεται ἀκλέα παῖδα, πρὶν φάος ἠελίοιο φίλοις ὤπεσσιν ἀθρῆσαι. ἤματι μὲν πρώτῳ μάλʼ ἀεικελίῃ ὑπὸ νούσῳ 149 δειδέχθαι· παιών Lf, δειδέχθαι· Παιών (Παίων g, cfr. ad 306) gk e coniectura Dorvillii p. 677 improbante Lobeckio ad Buttmanni Gramm. Gr. II p.143. tentaveram aliquando δείδιθι· Παιήων (coll. 55 et 220) vel δειδιέναι· Παιών (coll. Hom. Il. Ι 229 ἀλλὰ λίην μέγα πῆμα, διοτρεφές, εἰσορόωντες | δείδιμεν), nunc vero retinui vulgatam scripturam propter Arati vs. 795 907 928. — αἰνέσιμοσ L, ἀκέσσιμος f, corr. Dorvill. p. 665 et 677. — ἀνθρώποισι fg. — 150 εἰ δέ τε οἷς κεν L (sed accen- tus spiritusque addidit l) f, ἐν δέ τε οἷς κεν Dorvill. p. 677 verba ab ἔμπλην usque ad ἥδε γυνὴ vs. 155 per parenthesin legenda esse statuens, ἒν δέ θʼ ὅσοις κεν Hermann. Orph. p. 749 εἰ δὲ θέρους κεν Gerhard. Lect. Apollon. p. 181, εἰ δέτ ἔοις, ἢν g probante anon. Hal. p. 827. ‘patet, ἔμπλην 152 hic ut apud Nicandr. Ther. 322, ubi cf. schol., idem esse atque χωρίς, non, ut apud Homer. Il. B 526, Hesiod. Scot. Herc. 372, idem quod πλησίον. iam non difficile est, quale scripserit poeta as- sequi: reposui εἴθε δʼ ἔοις, ἢν, sed haud scio an dederit μοῦ- νον ἔοις, ut 193 212’ k assentiente d, sed εἴθε δʼ ἔοις mihi quidem non ex more poetae nostri dictum videtur, quare εἴ κεν ἔοις, ἢν scribere ausus sum coll. 520 μήλοισιν σύμπασιν ἐναίσιμος ἠδὲ φερίστη, εἴ κεν ἄγοις κτἑ. (cfr. 360 et 375). — 151 κλυτοπῶλος Lf. — 153 αἵται L. — 154 αἷδε L, αἱ δὲ f. — ἐπαυρίσκονται L, sed ο paenultimae litterae superimposuit l. — 155 ἦδὲ L, ἡ δὲ f, ἥδε Dorvill. p 677 (contra p. 646 ‘lege ἠδὲ, ut 240’), εἰ δὲ gk, ‘nunc ἢν δὲ praefero’ k*, sed εἰ μέν γʼ vs. 145 requirit εἰ δὲ (ut 183 267 349 393 584), sicuti ἢν δὲ legitur 72 332 370 praecedente ἢν μὲν. — ὠδείνεσσι L, idem vitium 198 et 217. — 156 ἀκλεὰ L. — 158 ἀεικαιλίηι L, quod μοχθήσει, καί τʼ ἐγγὺς ἀδευκέος ἔσσετʼ ὀλέθρου· εἰ δὲ φάος κεν ἔχοι Κριῷ ἔπι δεύτερον ἤδη, σώζεται ἐκ καμάτοιο φυγοῦσʼ ἐριώδυνον ἄτην.

ἢν δὲ κατʼ εὐκεράοιο Βοὸς μετανισσομένη που ἰνδαλθῇ κερόεσσα, τότʼ αὖ μέγα θαρσαλέος τοι αὐδήσω πτοιητὸν ἐπʼ ἀνέρι πορσύνουσαν ἦτορ καὶ πραπίδων ἑτερήρεα δύσφορον ὁρμὴν πλαζομένοιο νόοιο, πότμον γε μὲν οὔτι φέρουσαν νοῦσον, ἔχειν δʼ ὠκεῖαν ἀκεσφορίην ἐρατεινήν. εἰ δέ τι δειρῆς ἐντὸς ἔχοις ὀλοφώιον ἄλγος, ᾗχί τε σύριγγες σφάγιαι βροτὸν ἀμφὶς ἔχουσι, φράζεσθαί σʼ ἐπέοικε συνάγχης λοίγιον ἄχθος. μὴ μὲν δὴ πρώτῳ ἐνὶ ἤματι τῷδε λεχωὶς ἀμβλώοι, ῥιγηλὸν ὀπαζομένη κακὸν οἶτον· suprascripto ε corr. l. — 160 μὲν Lv, quod post δὲ (et post μὲν vs. 158) ferri non potest, quare scripsi κεν. — 161 φυγών Lfg, φυγοῦσʼ k ex em. Wesselingii p. 338. — 162 μέτʼ ἀνεισο- μένησ L (in quo subsequitur rasura unius litterae) f, μετανισ- σομένης Iacobs. ad AG. IX 384, 13, μετανεισσομένη I. G. Schnei- der ad Nicand. Alexiph. p. 150, μετανισσομένη gk ex em. Wes- selingii l. l. — που L, σοι suprascr. l. — 163 Incipit fol. 3r L. — μάλα θαρσαλέως σοι Wesseling. l. l. — 164 αὐδήσω πτοίητον L, γ super δ et spiritum lenem super ω scripsit l, αὐγῆς ὠπτοίητον f cum nota ‘leg. αὐδῆς ἀπτοίητον’, αὐδήσω τοιοῦ- τον Wesseling. l. l., αὐδήσω πτοιητὸν gk cum Dorvillio p. 662 et I. G. Schneidero l. l. — 165 ετερηρεα L, ex quo ἑτέρηῥέα fecit l, ἑτέρη ῥέα f, quod in nota ipse emendavit ex Hesychio, ἑταρείᾳ Dorvill. p. 662. — 166 γέ μεν (et I. G. Schneider l. l), γέ μιν f, em. Dorvill. l. l. — 167 ἔχει L (idem habet Dorvill. l. l.), ν addidit l, ἔχειν v. cfr. 586. — δωκειαν L, δωκεῖαν f, corr, Wesseling. p. 338. — 168 ἔχοι Lf, corr. g. — 169 ἧχι τε L, ἦχι τε f, ἦχι τε h, ᾗχι τε g. — βροτῶν L, βρο- τὸν v. — ἔχουσιν Lv. — 170 συνάγχης Lfgdk*, ‘συνάγχη et κυνάγχη permixta’ Dorvill. p. 662, κυνάγχης k. — 172 ὀπαζο- μένη Lfg, ἐπαζομένη h, ‘substitueram ἐπαξομένη’ g, sed quo modo mulier subiectum manere possit, non perspicio. scriben- Maximus et Ammon δευτέρῃ εἰν ἠοῖ δὲ πέλει ἐλαφρώτερον ἄλγος, εἰ τόκος ἐκ μελέων ἀνεμώλιος ἀίξῃσι.

μὴ μὲν δὴ Διδύμοισιν ἐπιθρώσκουσα Σελήνη ἰξύος ἄλγος ἄγοι, μηδʼ ὤμοισιν κακότητα ἢ πάρεσιν μελέεσσι φέροι· δύστλητα γὰρ ἔσται κήδεα, καὶ δʼ ἂν ἀκεσφορίην ἀνεμώλιον ἔλποι. ἢν δέ τις ἄλλη νοῦσος ἐπιρρέπῃ, εἰ μὲν ἐν ἠοῖ πρώτῃ κλινοπετῆ τεύχοι βροτόν, ἐς χρόνον ἄξει ἴησιν, δηρὸν δʼ ἂν ἐνὶ λεχέεσσι κλιθείη, τηκόμενος δυερῇσι πανημαδὸν ἐλπωρῇσιν· εἰ δʼ ἀρχὴ καμάτοιο πέλοι ἐνὶ δευτέρῃ ἠοῖ, ἦ τʼ ἂν ὅγʼ ὠκείῃσιν ὑπʼ ἀρτεμίῃσιν ἔχοιτο, ἤματʼ ἐπὶ τρία μοῦνον ἐνὶ λέκτροισι μογήσας. ἢν δὲ γυνὴ τῆμόσδε φέρουσ᾿ ὑπομήτριον υἷα ἀμβλώσῃ, ξυνήν κεν ἐς Ἄιδα παιδὶ κέλευθον στέλλοιτʼ, εἰ μή τίς μιν ἐρύσσεται ἤπιος ἀστὴρ ἀγλαοφεγγέα δῖαν ἐσαθρήσας κερόεσσαν.

πρηΰτατος δὲ πέλει κάματος βροτῷ αὐδήεντι, εἴ κεν συμφορέηται ἀγαυὴ Θειαντίνη dum erat ὀπαζομένῳ, referendum ad diem fatalem’ k. consulto nihil mutavi coll. 242 et 245. — 173 πέλει L, ‘quod non est cur mutetur’ d probante k*, πέλοι v. — 174 ἀΐξῃσιν Lv. — 176 μὴ δʼ atque item 284. cfr. ad vs. 195. — 179 ἐπιβρέμπει μὲν Lf, ἐπιβρίθει μὲν vel ἐπιχρίμπτει μὲν Dorvill. p. 662, ἐπι- βρέμῃ εἰ μὲν gk, fortasse ἐπιδράμῃ εἰ μὲν. cf. 195’ k. emendavi ἐπιρρέπῃ εἰ μὲν coll. Oppian. Hal. II 520, al. — 180 κλεινοπετῆ L. — 184 ὅγ᾿ om. h. — ὠκοιησιν L, ὠκοίῃσιν (‘domibus’) f, corr. Wesseling. p. 338 et Iacobs ad AG. IX 644, 10. — ὑπο L, apostrophum addidit l. — ἀρτεμίῃσι f. — 186 υἱὰ L, υἱέα f, υἱέα g (v. Lobeck. Patholog. elem. II p. 86 et 165), υἷα k. — 187 ἅϊδα L, ἀΐδα f. — 191 συμφορέοιτο Witting. l. l. p. 49. male. — ἀγαυη _(ἀγαυῆι corr. l) θειαντίνι L, ἀγαυῇ Θειαντῖνι f, sed em. in nota. — Καρκίνῳ αἰγλήεντι, θοὴν δὲ φέρει ἐπαρωγήν. μοῦνον μὴ στέρνοισιν ἔχοι ὀλοφώιον ἄλγος· δυσπονέως γάρ μιν Παιήονος ἔργα σαώσοι. μηδὲ ποδὸς πληγή μιν ἐπισπέρχοι ὀδύνῃσι τῆμος, δὴ γὰρ ἂν οὔτι μετʼ ἀρτιπόδεσσι λέγοιτο. ἀμβλώσει δʼ οὔ πέρ τι φέρει κακόν, οὐδέ τι λοιγόν. κούφως δʼ αἱμορύτοισιν ἐπʼ ὠδίνεσσι πονοῖτο ἡμιτελὲς ῥίψασα γυνὴ ἀνεμώλιον ἄχθος.

ναὶ μὴν ἠυγένειον ἐπιστείχουσα Λέοντα εἴη τοι πρηεῖα καὶ ἤπιος· οὔτι γὰρ ἐσθλὸν ἄρξασθαι τῆμόσδε δυσηλεγέος καμάτοιο· οὐ γάρ κεν προφύγοισθα κακὸν φλογερῶν ὀδυνάων, εἰ μὴ γαστέρος ὦκα βάλοις ἄπο λύματα πάντα. οὐ μὲν δὴ κυέουσαν, ὅτʼ ἀμβλώσειε, γυναῖκα ῥεῖά κεν οὐδʼ αὐτὴ Παιηονὶς ἰήσαιτο Ἠπιόνη χείρεσσιν ἀκεσφορίην ἐπάγουσα.

192 θωὴν L. — ἐπʼ ἀρωγήν Lf. — 193 μὴ Lgk, μοι f, sed em. in nota. — ὁλοφώιον L, idem vitium 222 320 426. — 194 παιηῶνοσ L, παιηόνος f. — 195 μὴ δὲ L, item 214 215 221 238 286 511. cfr. ad vs. 176. — ἐπισπέρχοι Ldk*, ἐπεισέρχοι f, ἐπεισέρχοιτ᾿ gk cum Dorvillio p. 662. — ὀδύνῃσιν Lv. — 196 non post τῆμος, sed post ὀδύνῃσιν interpungunt gk, sed cfr. 361 et ad 216. — 197 ‘lege ἀμβλώσσοι δʼ, οὔ περ τι φέροι κακὸν, οὐδέ τι λοιγόν, ubi οὔτι pro οὐ accipiendum; nam λοιγὸν est substantivum’ Dorvill. p. 662, ‘ἄμβλωσις nos, quoniam nuimis longe abest ἀγαυὴ Θειαντίνη’ k. ego nihil mutavi. — οὔ πέρ τι L, οὔπερ τι v. — Post hunc versum lacunam esse suspicatur anon. Hal. p. 828. — 198 κούφως lv, paenultimae litterae οι superscr. l. — αιμορευτοισιν cum rasura unius litterae post ρ L, ex quo fecit αἱμορεύτοισιν l, αἱμορεύτοισιν f, corr. Dorvill. p. 643. — 201 πρηεία L, ὡρήεια f, corr. Dorvill. p. 659. — οὔτι L, sed ι in ras. scripsit l. — 204 Incipit fol. 3v L. — ἀπο L, ἀπὸ f. — 206 αὐτὴ Lgk, ἀυτῃ f, αὐτῇ h, quod corr. Iacobs. ad AG. VI 244, 4. — 207 ἡπιόνη L, sed ι in ras. scripsit l. — ἀκεσφορίην γ᾿ Lf, γʼ del. gk auctore Iacobsio l. l. —

εἰ δʼ ἄρα συμφορέοιτο Δίκῃ πανδῖα Σελήνη, δηρὸν ἀμυδρὴ νοῦσος ἐφημερίοις κε πέλοιτο ἀνθρώποις· πότμον δʼ ὑπαλεύεται, ὅς κεν ἐν ἠοῖ ἄρξηται κείνῃ μογέειν εὐήρεα γυῖα. μοῦνον μὴ στομάχοιο κακηπελίῃ βαρύθοιτο ἢ πλευρῆς· οὐ γάρ τι φέρει λαιψήρʼ ὑγίειαν. μηδέ τις αἵματος ἀνδρὶ ῥοὴ τῆμόσδε πέλοιτο, μηδέ τε θηλυτέρῃσιν ἐφανδάνοι ἀμβλώεσθαι τηνίκα, λοιγὸν ἄγει γὰρ ἀνάρσιον· εἰ δὲ τύχῃσιν ὠδῖνα ζωοῖσιν ἐπὶ βρεφέεσσι λύεσθαι, ἦ τʼ ἂν ἐλαφρίσσαιτο πόνον στυγερῶν ὀδυνάων Ἀστραίη κούρη σταχυηφόρος ἠπιόδωρος.

δείδιθι Χηλάων ἐνὶ τείρεσι χρυσοέθειραν Μήνην, μηδέ τε νούσῳ ὑπʼ ἀργαλέῃ μεμογηκώς κλινοπετὴς γίνοιο· φέρει δʼ ὀλοφώιον ἄστρον δοιῶν μοιράων ἑτέρην βροτῷ ἀλγινόεντι, λαιψηρὴν ὑγίειαν ἢ αἰνότλητον ἀνίην, 209 καὶ L, κε v. — 211 μογέειν L, μογέων v. — γυϊα (ϊ in ras.) L, circumflexum add. l. — 212 στοχοιο L, μά suprascr. l, στομαχοῖο f. — κακηπελίη L, prior η accentum gravem super- imposuit l, κακὴ πελίη f, quod corr. Dorvill. p. 674 et Toup. Emend. in Suid. t. II p. 525 not. — 213 φέρει Lf, φέροι gk. — λαιψηρὰν ὑγείην Lfg, λαιψήρʼ ἂν ὑγείην nos, quamquam forma displicet: haud scio an λαιψήρ᾿ ὑγίειαν scripserit. cf. v. 224’ k, posterius probavit d. neque hoc loco metrum fert ὑγείην neque altero 224 ὑγίην. — 215 μὴ δέ τι L, μηδέ τι v, scripsi μηδέ τε coll. 221 238 et 65 571 576 et 551. — Post ἀμβλώεσθαι interpungunt hgk (cf. Hermann. Orph. p 826), sed potius post τηνίκα distinctionem esse ponendam iam vidit anon. Hal. p. 828. — 217 ζώιοισιν L, ζώοισιν fg, ζωοῖσιν k. — 218 ἤτʼ Lf. — ἐλαφρίσαιτο Lf. — 219 ἀστραίη L, supra postre- mam litteram scripsit ου l. — κούρησ L. — 221 νούσω L, ι adscr. l. — ἀργαλέϊ L. — 222 γεινοιο L, ί suprascr. l. — 224 ὑγίην ἠ L, ἡγίην ἢ fg, ὑγείην ἢ h, ὑγίειαν ἢ k. — εἴ κεν δηθύνῃσι πόνος, καὶ ἀδευκέα πότμον, καί τε γυναιξὶν ὄλεθρον, ὅτʼ ἂν βρέφος ἐκπροθόρῃσι ψυχολιπὲς μελέων· τὰ δέ σε φρεσὶ πευκαλίμῃσι φράζεσθαι ἐπέοικεν, ἵνʼ ἄλγεα δεινὰ φύγῃσθα.

ὀκταπόδην δʼ ἐπὶ θῆρα φανεῖσʼ εὐῶπις ἄνασσα Σκορπίον, ἐν πρώτῃ μὲν ἐναίσιμος ἠριγενείῃ· εἰ δέ γε δεύτερον ἦμαρ ἄγοι, κίνδυνον ἰάψει.

Τοξευτῆρι δʼ ἐλαφρῷ ὁμοδρομέουσα Σελήνη μειότερον θήσει κάματον βροτῷ, ὦκα δὲ καλὴν ἀρτεμίην ὀπάσειε φίλην εὐήρεσι γυίοις.

αὕτως δʼ Αἰγοκερῆα διαστείχουσα φερίστη, ὠκείην γυίοισιν ἄγουσ᾿ ἐπιτάρροθον ἀλκήν. μὴ μὲν ἔοι τῆμόσδε περὶ πλευρῇσι μογῆσαι ἀνέρι, μηδέ τε λῦμαρ ἐν ἰσχίῳ ἐμπελάσειε· δηρὸν γὰρ βροτὸν ἄνδρα κακηπελίη δαμάσειεν. εἰ δὲ γυνὴ μογερῶν γυίων βρέφος ἠλιτόμηνον ἔνδοθεν ἐκπροβάλῃσιν ὑφʼ αἱματόεντι μιασμῷ, ἤματι μὲν προτέρῳ παῦρον πόνον ἐγγυαλίξει, ἔμπης δʼ ἠελίου κεχαρήσεται ἀκτίνεσσι, δηρὸν ὁρῶσα φάος τερψιμβρότου ἠελίοιο· δευτέρῃ εἰν ἠοῖ δὲ κακώτερον ἄλγος ὀπάσσει.

225 δηδυνηισι L, ex quo δηδῦνηισι fecit l. — 226 ἐκπροθό- ρῃσιν Lv. — 227 μολέον f (quod verum putabat Iacobs. ad AG. II 128). — πευκαλίμῃσιν k. — 229 εὔωπις Lv. — 232 ὁμο- δρομέουσα L, ὁμοδρεύουσα f, quod corr. Dorvill. p. 674. — 234 καὶ εὐήρεα γυῖα Lfg, κεὐήρεα γυῖα k cum Iacobsio ad AG. IX 644, 10. scripsi εὐήρεσι γυίοις. — 237 ἐπὶ Lfg, περὶ k ex em. Hermanni Orph. p. 749. — 238 μὴ δέ τε L, μηδέ τε fg, μηδέ τι k, sed cfr. vs. 221. — ἐμπελάσειεν Lv. — 239 κακὴ πελιὴ L, κακὴ πελίη f, corr. Dorvill. p. 674. — δαμάσειε Lfg. — 240 εἰ δὲ: cfr. Dorvill. ad vs 155. — γυΐων L. — ἡλιτό- μηνον L. — 241 ἐκπροβαλῆισιν L, ἐκ προβαλῇσιν f, ἐκπροβα- λῇσιν h. — 243 ἀκτίνεσσιν Lv. — 215 Incipit fol. 4r L. —

Ὑδροχόον δʼ ἐφέπουσα φαεσφόρος αἰγλήεσσα ἄλλας μὲν νούσους ἰήσεται· εἰ δέ κε κρείσσων χρειὼ ἀναγκαίη σε βιήσεται αἰνὰ παθόντα ἀργαλέου ὑδέροιο, τότʼ αὖ κακότητα φράσασθαι δύστλητον· τοίην γὰρ ἐπὶ στυγερὴν ἄγει ἄτην. ἠοῖ δὲ πρώτῃ χαλεπὴ πέλει, εὖτε γυναικὶ ἄμβλωσις γίνηται ὀιζυροῖο τόκοιο· εἰ δʼ ἄρα δεύτερον ἦμαρ ἄγοι φαεσίμβροτος αἴγλη, μειότερον τελέσειε πόνον λῆξίν τʼ ὀδυνάων.

Ἰχθύσι δʼ εἰαρινοῖσι παλίγκοτα πήματα φεύγει ῥηιδίως, εἴ πέρ τε νόσῳ δέμας ἀλγυνθείη· εἰ δέ τε νειαίρης γαστρὸς λύσις ἀντήσειεν ἢ νεύρων, τάτε φωτὶ ποδῶν ὑποέκλασεν ἄρθρα, οὐκ ἂν ῥηιδίως μιν ἀπήμονα πορσύνειας.

χρὴ δέ σʼ ἐπίφρονα μῆτιν ἐνὶ στέρνοισιν ἔχοντα ἴδμεναι, οὕνεκα δῖα Σεληναίη κλυτόπωλος, εἰ μὲν συμφορέηται ἐνηέσιν ἄστρασι καλοῖς, εὐδερκεῖ Φαέθοντι ἢ εὐσκόπῳ Ἑρμάωνι ἠὲ Πάφου μεδεούσῃ ἀγαυῇ Κυπρογενείῃ, 246 φαεσφόροσ L, signum ὑφέν infra pinxit l. — 250 τοίην Lkd, τοιὴ f, τοίη g cum nota ‘malim τοίηνʼ, τοίῳ Hermann. Orph. p. 715. — στυγερὴν revocavi ex L, μ supra τ scripsit l, μογερὴν fg, σμυγερὴν k ex coniectura Hermanni l l.; ‘utrum στυγερὴν an σμυγερὴν poetae sit, vix decernere audeam. στυ- γερῇ ἐναλίγκιοι Ἄτῃ in epigrammate Homerico ad nautas legi- tur; sed alterum est vocabulum Apollonianum’ k*. certe σμυ- γερὴν est mera coniectura. — 255 παλίνκοτα Lf, corr. h. — 256 ῥηδίως f. — εἴ πέρ τε L, εἴπερ τε v. — 258 ‘Insolens forma ὑποέκλασεν, pro qua toties apud alios ὑπέκλασεν legitur. sed mutandi impetum refrenat ὑποέτρεσαν Nicand. Ther. 86’ k. cfr Hom. Il. Ψ 602 ὑποείξομαι, al. — 261 κλυτοπόλοσ L, κλυ- τοπῶλος f. — 262 ἄστρασιν L, ἀστράσι v. — 264 In margine σημείωσαι δὴ τί λέγεται ἡ Ἀφροδίτη (hanc vocem siglo astro- logico expressit) Παφείη sic l. — κουφότερον τελέει πόνον ἀνέρι, καὶ λύσιν ἄλγους ὦκα φέρει, πρὶν ἀιστῶσαι εὐήρεα γυῖα· εἰ δέ τε λοίγιον ἄστρον ὁμοδρομέοι κεροέσσῃ, ἢ Φαίνων δύστλητος ἢ Ἄρης ἐγρεκύδοιμος, πλειότερον κάματον τελέει καὶ ἀεικέα νοῦσον. θηλυτέρῃσι δὲ πάντα κακώτερα φαίνεται ἄστρα, ὅσσα διαστείχῃσιν ἀγαυὴ Θειαντίνη· καὶ γὰρ Ζηνὶ συνοῦσα καὶ αὐτῇ Κυπρογενείῃ ἀμβλώσεις χαλεπάς τε δυσηλεγέας τε τίθησιν. ἀλλὰ σύ μοι μούνην πανδερκέα βούλεο Μήνην ἔμμεναι, εὖτε γυναικὶ πέλει ἀμβλώσιμον ἦμαρ.