( (18) ) οἶμαι δ’, αἴ τις τὰ αἰσχρὰ ἐς ἓν κελεύοι συνενεῖκαι πάντας ἀνθρώπως, ἃ ἕκαστοι νομίζοντι, καὶ πάλιν ἐξ ἀθρόων τούτων τὰ καλὰ λαβέν, ἃ ἕκαστοι ἅγηνται, οὐδὲ ἓν 〈κα〉 καλλειφθῆμεν, ἀλλὰ πάντας πάντα διαλαβέν. οὐ γὰρ πάντες ταὐτὰ νομίζοντι. ( (19) ) παρεξοῦμαι δὲ καὶ ποίημά τι [ TGF. (844) adesp. (26) ] 
 καὶ γὰρ τὸν ἄλλον ὦδε θνητοῖσιν νόμον
 ὄψηι διαιρῶν· οὐδὲν ἦν πάντηι καλόν,
 οὐδ’ αἰσχρόν, ἀλλὰ ταὔτ’ ἐποίησεν λαβών
 ὁ καιρὸς αἰσχρὰ καὶ διαλλάξας καλά.