Papyrus Letronnii περὶ ἀποφατικῶν (ed. Brunet Notices et extraits de manuscrits de la bibliothèque impériale. Tome XVIII Paris 1865, Th. Bergk Opusc. II p. 114). I. (ἐστ)ιν ὅπερ οὕτω λέγοι | (ἄν τι)ς· Οὐκ οδ’ ὅπως χρὴ | (τὸν σ)αφῶς κατειδότα | (τῆς Ἡ)ρακλείας φροντί-|(δος κ)ατηγορεῖν. Ναὶ (οὐ ἀλ)ηθὲς ὂν ἔλεγεν ὁ | (ποιητ)ής· Οὐκ οἷδ’ ὅπως | (χρὴ τὸν) σαφῶς κατειδό| (τα τ)ῆς Ἡρακλείας | (φροντ)ίδος κατηγορεῖν. － | (Εἰ οὔτε) ψευδῶς οὔ | (τε ἀληθῶς) οὕτω λέγοι | (τις ἂν· τοί με)ξένον οὐδὲ | (ἀδαήμο)να Μουσᾶν | (ἐπαίδευσ)αν κλυταὶ | (Θῆβαι οὐκ ἀλ)ηθὲς ὂν ἐλέ|(χθη ὅπερ λεχ)θείη ἂν οὕτω | (οὔτοι με) ξένον οὐ| (δὲ ἀδαήμ)ονα Μουσᾶν ἐ|(παίδευσ)αν κλυταὶ Θῆβαι. | (ναί· οὔ)τε ψευδῶς | (οὕτ’ ἀληθῶς) οὕτω λέγοι | (τις ἄν· τοί) με ξένον | (οὐδὲ ἀδαήμ)ονα Μου| (σᾶν ἐπαίδευ)σαν κλυταὶ (Θῆβαι. ναὶ ο)ὐ· ἀληθὲς ἐ|(λέχθη ὅπερ) λεχθείη ἂν II. οὕτως· οὔτοι με ξένον οὐδὲ | ἀδαήμονα Μουσᾶν ἐπαί|δευσαν κλυταὶ Θῆβαι. 3. Εἰ ἀληθῶς τις τῶν ποιη|τῶν οὕτως ἀπεφαίνετο | Οὔ μοι Σαρδανάπαλλος ἀρέσκει τὴν διάνοιαν ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· Οὔ μοι － διάνοιαν ναὶ οὐ ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· Οὔ μοι － διάνοιαν. ναὶ οὐ ἀληθῶς τις τῶν ποιητῶν οὕτως ἀπεφαίνετο· Οὔ μοι － διάνοιαν. 4. Εἰ ἀπεφήνατό τις· (trag. fr. adesp. 83 Nauck) Οὐκ ἦν ἄρ’ οὐθὲν πῆμ’ ἐλευθέραν δάκνον Ψυχὴν ὁμοίως ἀνδρὸς ὡς ἀτιμία. ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· Οὐκ ἦν —  — ἀτιμία. ναὶ οὐ ἀπεφήνατό τις· Οὐκ ἦν —  — ἀτιμία. 5. (Εἰ ἀληθῶς) οὕτως ἀπέφασκεν Εὐριπίδης· (lphig. Aul. 28) Οὐκ ἄγαμαι ταῦτ’ ἀνδρὸς ἀριστέως. ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· Οὐκ － ἀριστέως. ναὶ οὐ ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ Οὐκ － ἀριστέως. ναὶ οὐ ἀπέφασκεν οὕτως Εὐριπίδης· Οὐκ － ἀριστέως. 6. Εἰ Ἀνδρομάχη Εὐριπίδου πρὸς Ἑρμιόνην τοῦτον ἀπεφήνατο τὸν τρόπον· (Androm. 205) Οὐκ ἐξ ἐμῶν σε φαρμάκων στυγεῖ πόσις ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· Οὐκ ἐξ － πόσις ναὶ οὐ ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· Οὐκ ἐξ － πόσις ναὶ οὐ Ἀνδρομάχη Εὐριπίδου πρὸς Ἑρμιόνην ἀπεφήνατο τοῦτον τὸν τρόπον· Οὐκ ἐξ － πόσις 7. Εἱ ἀληθές ἐστιν, ὅπερ οὕτω λεχθείη ἄν· (Eur. Stheneb. f. 662 N) Οὐκ ἔστιν ὅστις πάντ’ ἀνὴρ εὐδαιμονεῖ. ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· Οὐκ ἔστιν － εὐδαιμονεῖ. 10 ναὶ οὐ ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· Οὐκ ἔστιν － εὐδαιμονεῖ. V. ναὶ οὐ ἀληθές ἐστιν ὅπερ οὕτω λεχθείη ἄν· Οὐκ ἔστιν － εὐδαιμονεῖ. 8. Εἰ ἀληθὲς ὃν ἔλεγεν Εὐριπίδης· (inc. fab. fr. 896 N.) Οὐκ ἐν γυναιξὶ τοὺς νεανίας χρεών, ἀλλ’ ἐν σιδήρῳ κἀν ὅπλοις τιμὰς ἔχειν. ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· Οὐκ ἐν － τιμὰς ἔχειν. ναὶ οὐ ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· Οὐκ ἐν － τιμὰς ἔχειν. ναὶ οὐ ἀληθὲς ὂν ἔλεγεν Εὐριπίδης· Οὐκ ἐν － τιμὰς ἔχειν. 9. Εἰ ποιητής τις οὕτως ἀπεφήνατο· (lyr. fr. adesp. 5 Bgk.) VI. Οὐ μοι ἔτ’ εὐκελάδων ὕμνων μέλει οὐδ’ ἔτι μολπῆς. φάσις ἐστὶν ὅπερ οὕτω λεχθείη ἄν· μοι ἔτ’ —  — μολπῆς. ναὶ οὐ φάσις ἐστὶν ὅπερ οὕτω λεχθείη ἄν· μοι ἔτ’ － μολπῆς. ναὶ οὐ ποιητής τις οὕτως ἀπεφήνατο· οὔ μοι ἔτ’ － μολπῆς. Εἰ ποιητής τις οὕτως ἀπεφήνατο· Οὔ μοι ἔτ’ － μολπῆς. ἀντίκειται τῷ· Οὔ μοι ἔτ’ － μολπῆς. ἀξίωμα καταφατικόν. Ναὶ οὐ ἀντίκειται τῷ· Οὔ μοι ἔτ’ － μολπῆς. ἀξίωμα καταφατικόν. Ναὶ οὐ ποιητής τις οὕτως ἀπεφήνατο· Οὔ μοι ἔτ’ － μολπῆς. 10. Εἰ Κύκλω ὁ τοῦ Τιμοθέου πρός τινα οὕτως ἀπεφήνατο· VII. (Timoth. fr. 4) Οὔτοί τόν γ’ ὑπεραμπέχοντ’ οὐρανὸν εἰσαναβήσει. ἀντίκειται ἑνὶ καταφατικῷ ἀξιώματι δύο ἀποφατικὰ ἀξιώματα. ναὶ οὐ ἀντίκειται ἑνὶ καταφατικῷ ἀξιώματι δύο ἀποφατικὰ ἀξιώματα. ναὶ οὐ Κύκλωψ ὁ τοῦ Τιμοθέου πρός τινα οὕτως ἀπεφήνατο· Οὔτοι τόν － εἰσαναβήσει. 11. Εἰ οὕτως ἀπεφήνατό τις· (trag. fr. adesp. 78 N.) Οὐκ οἶδα· τἀληθὲς γὰρ ἀσφαλὲς φράσαι. ἀποφαίνοιτ’ ἄν τις· [οὐκ] οἶδα － φράσαι. ναὶ οὐ ἀποφαίνοιτ’ ἄν τις· [κ] οἶδα － φράσαι. ναὶ οὐ οὕτως ἀπεφαίνετό τις· οὐκ οἶδαι － φράσαι. 12. Εἰ οὕτως ἀποφαίνοιτ’ ἄν τις· (Thesp. fr. 2 N.) VIII. [κ] ἐξαθρήσας οἷδʼ· ἰδῶν δέ σοι λέγω. Θέσπις ὁ ποιητὴς οὕτως ἀπέφασκεν· οὐκ ἐξαθρήσας οἷδʼ· ἰδὼν δέ σοι λέγω. ναὶ οὐ οὕτως ἀποφαίνοιτ’ ἄν τις· [κ] ἐξαθρήσας οἱδʼ· ἰδὼν δέ σοι λέγω. ναὶ οὐ Θέσπις ὁ ποιητὴς οὕτως ἀπέφασκεν οὐκ ἐξαθρήσας· οἶδʼ· ἰδὼν δέ σοι λέγω. 13. Εἰ Σαπφὼ οὕτως ἀπεφήνατο· (fr. 69 Bgk.) οὐδ’ ἴαν δοκίμοιμι προσιδοῖσαν φάος ἀλίω ἔσσεσθαι σοφίαν παρθένον εἰς οὐδένα πω χρόνον τοιαύταν. ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· οὐδ’ ἴαν —  — － τοιαύταν. ναὶ οὐ ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· IX. οὐδ’ ἴαν —  — － τοιαύταν. ναὶ οὐ Σαπφὼ οὕτως ἀπεφαίνετο· οὐδ’ ἴαν —  — － τοιαύταν. 14. Εἰ οὐ ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· (Ibyc. fr. 27 Bgk.) οὐκ ἔστιν ἀποφθιμένοις ζωᾶς ἔτι φάρμακον εὑρεῖν. οὐκ [ὁ] Ἴβυκος ὁ ποιητὴς οὕτως ἀ(πε)φαίνετ(ο)· οὐκ ἔστιν —  — － εὑρεῖν. ναὶ οὐ ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· οὐκ ἔστιν —  — － εὑρεῖν. ναὶ οὐ Ἴβυκος ὁ ποιητὴς οὕτως ἀπεφαίνετο· οὐκ ἔστιν —  — － εὑρεῖν. 15. Εἰ οὐ εἰσὶν ἀμφίβολοι διάλεκτοι, οὐ Εὐριπίδης οὕτως ἀποφηνά- μενος· (Eur. Dictys fr. 344 N.) οὐκ ἂν γένοιτο χρηστὸς ἐκ κακοῦ πατρός. [ἀπέφασκεν· ἂν γένοιτο － πατρός. ναὶ οὐ εἰσὶν ἀμφίβολοι διάλεκτοι· ναὶ οὐ Εὐριπίδης, οὕτως ἀπο- φηνάμενος· οὐκ ἂν γένοιτο － πατρός. ἀπέφασκεν· ἂν γένοιτο － πατρός. 16. Εἰ ἢ ψεῦδος ἢ ἀληθές ἐστιν, ὃ ἐλέχθη ὑπ’ Εὐριπίδου τὸν τρόπον τοῦτον· (Eur. Hel. 1261) οὐχ ὧδε ναύτας ὀλομένους τυμβεύομεν. X. ἀντί]κειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· οὐχ ὧδε —  — τυμβεύομεν. ναὶ οὐ ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· οὐχ ὧδε —  — τυμβεύομεν. ναὶ οὔτε ψεῦδος οὔτε ἀληθές ἐστιν (ὃ ἐλέχθη) ὑπ’ Εὐριπίδου τὸν τρόπον τοῦτον· οὐχ ὧδε —  — τυμβεύομεν. 17. (Εἰ) ἀληθῶς Εὐριπίδης (ἔλ)εγεν· (Eur. Phoenix fr. 814 N.) οὐκ ἔστι (τοῦ θρ)έψαντος ἥδιον πέδον. ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· οὐκ ἔστι —  — πέδον. ναὶ οὐ ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· οὐκ ἔστι —  — πέδον. ναὶ οὐ ἀληθῶς Εὐριπίδης ἔλεγεν· οὐκ ἔστι —  — πέδον. 18. Εἰ Εὐριπίδης οὕτως ἀπεφαίνετο· (Eur. Suppl. 270) οὐκ ἔστιν οὐθὲν διὰ τέλους εὐδαιμονεῖν. ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· οὐκ ἔστιν － εὐδαιμονεῖν. ναὶ οὐ ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· οὐκ ἔστιν － εὐδαιμονεῖν. ναὶ οὐ Εὐριπίδης οὕτως ἀπεφαίνετο· οὐκ ἔστιν － εὐδαιμονεῖν. 19. Εἰ οὕτως ἀπεφαίνετό τις τῶν ποιητῶν· (trag. fr. adesp. 79 N.) οὐκ ἀξιῶ μικ(ρ)ῶν σε· μεγάλα δ’ οὐκ ἔχω. ἔστιν τις ὃς οὕτως ἀποφαίνοιτ’ ἄν· ἀξιῶ μικ(ρ)ῶν － ἔχω. ναὶ οὐ ἔστιν τις ὃς οὕτως ἀποφαίνοιτ’ ἄν· [κ] ἀξιῶ μικ(ρ)ῶν － ἔχω. ναὶ οὐ ἀπεφαίνετό τις τῶν ποιητῶν οὕτως· οὐκ ἀξιῶ —  — ἔχω. 20. Εἰ Ἀγαμέμνων οὕτως ἀπέφασκεν· (Cypriorunm fr. 13 K.) οὐκ ἐφάμην Ἀχιλῆι χολώσειν ἄλκιμον ἧτορ ὧδε μάλ’ ἐκπάγλως, ἐπειδὴ μάλα μοι φίλος ἤην. ἀξίωμά ἐστιν· [κ] ἐφάμην Ἀχιλῆι —  — ἤην. ναὶ οὐκ ἀξίωμά ἐστιν· [κ] ἐφάμην Ἀχιλῆι —  — ἤην. ναὶ οὐ Ἀγαμέμνων οὕτως ἀπέφασκεν· οὐκ ἐφάμην —  — － ἤην. 21. Εἰ Ἀλκμὰν ὁ ποιητὴς οὕτως ἀπεφαίνετο· (Alcm. fr. 25) οὐκ ἦς ἀνὴρ ἄγροικος οὐδὲ σκαιός. καταφάσκοι ἄν τις· [κ] ἦς ἀνὴρ － σκαιός. ναὶ οὐ καταφάσκοι ἄν τις· [κ] ἦς ἀνὴρ － σκαιός. ναὶ οὐκ Ἀλκμὰν ὁ ποιητὴς οὕτως ἀπεφαίνετο· οὐκ ἦς —  — σκαιός. 22. Εἱ οὕτως ἀποφαίνοιτ’ ἄν τις· (Anacr. fr. 15) [οὐ]δηὖτ’ ἔμπεδός εἰμι, οὐδ’ ἀστοῖσι προσηνής, οὐ Ἀνακρέων οὕτως ἀπεφήνατο· οὐ δηὖτ’ － προσηνής· ναὶ οὐ οὕτως ἀποφαίνοιτ’ ἄν τις· δηὖτ’ —  — προσηνής. ναὶ οὐ Ἀνακρέων οὕτως ἀπεφήνατο· οὐ δηὖτ’ —  — προσηνής. 23. Εἰ Σαπφὼ οὕτως ἀποφαινομένη· (Sappho fr. 36) οὐκ οἶδ’ ὅττι θέω· δύο μοι τὰ νοήματα. 180 ἀπέφασκεν· οἶδ’ ὅττι —  — νοήματα. εἰσὶν ἀμφίβολοι διάλεκτοι. ναὶ οὐ εἰσὶν ἀμφίβολοι διάλεκτοι. ναὶ οὐ Σαπφὼ οὕτως ἀποφαινομένη· οὐκ οἶδ’ ὅττι —  — νοήματα. ἀπέφασκεν· οἶδ’ ὅττι —  — νοήματα. Εἰ Σαπφὼ οὕτως ἀπέφασκεν· οὐκ οἶδ’ —  — νοήνατα. ἔστιν τι καταφατικὸν ἀξίωμα ἀντικείμενον τῷ· οὐκ οἶδ’ —  — νοήματα. ναὶ οὐ ἔστιν τι καταφατικὸν ἀξίωμα ἀντικείμενον τῷ· οὐκ οἶδ’ —  — νοήματα. ναὶ οὐ Σαπφὼ οὕτως ἀπέφασκεν· οὐκ οἶδ’ —  — νοήματα. 24. Εἰ ποιητής τις οὕτως ἀπεφαίνετο· (lyr. fr. adesp. 106 Bgk.) οὐκ εἶδον ἀνεμωκέα κόραν. ἔστιν τι καταφατικὸν ἀξίωμα ἀντικείμενον τῷ· οὐκ εἶδον － κόραν. ναὶ οὐ ἔστιν τι καταφατικὸν ἀξίωμα ἀντικείμενον τῷ· οὐ || | α κό(ραν . .  . . . . | καταφατ(ικῷ δύο ἀξιώ)|ματα ἀπ(οφατικὰ ἀν)|τί- κειται . . . . . . . . . | δέχεται . . . . . . . . . | σιω κάκεῖνα . . . . . | ἀποφαιν . . . . . . . . |κ εἶδον ἀνεμωκέα κό|ραν ἀποῳ . . . . . . . . . | νεμωκέα κόραν . . . . | των ου ειδ . . . . |

Diocles Magnes apud. Diog. Laërt. VII 63. φασὶ δὲ [τὸ] λεκτὸν εἶναι τὸ κατὰ φαντασίαν λογικὴν ὑφιστάμενον. τῶν δὲ λεκτῶν τὰ μὲν λέγουσιν εἶναι αὐτοτελῆ οἱ Στωϊκοί, τὰ δὲ ἐλλιπῆ· ἐλλιπῆ μὲν οὖν ἐστι τὰ ἀναπάρτιστον ἔχοντα τὴν ἐκφοράν, οἷον γράφει. ἐπιζητοῦμεν γάρ τίς; αὐτοτελῆ δ’ ἐστὶ τὰ ἀπηρτισμένην ἔχοντα τὴν ἐκφοράν, οἷον· γράφει Σωκράτης.

Philo de agricultura § 139. Vol. II p. 122, 18 Wendl. ὅτι τῶν ὄντων τὰ μέν ἐστι σώματα, τὰ δ’ ἀσώματα· καὶ ⟨τῶν σωμάτων⟩ τὰ μὲν ἄψυχα, τὰ δὲ ψυχὴν ἔχοντα· καὶ τὰ μὲν λογικὰ, τὰ δ’ ἄλογα· καὶ τὰ μὲν θνητά, τὰ δὲ θεῖα· καὶ τῶν θνητῶν τὸ μὲν ἄῤῥεν, τὸ δὲ θῆλυ, τὰ ἀνθρώπου τμήματα. Καὶ πάλιν τῶν ἀσωμάτων τὰ μὲν τέλεια, τὰ δ’ ἀτελῆ· καὶ τῶν τελείων τὰ μὲν ἐρωτήματα καὶ πύσματα, ἀρατικά τε αὖ καὶ ὁρκικὰ καὶ ὅσαι ἄλλαι τῶν κατ’ εἶδος ἐν ταῖς περὶ τούτων στοιχειώσεσιν ἀναγράφονται διαφοραί. Τὰ δὲ πάλιν ἃ διαλεκτικοῖς ἔθος ἐστὶν ὀνομάζειν ἀξιώματα· καὶ τούτων τὰ μὲν ἁπλᾶ, τὰ δ’ οὐχ ἁπλᾶ· καὶ τῶν οὐχ ἁπλῶν τὰ μὲν συνημμένα, τὰ δὲ παρασυνημμένα τὸ μᾶλλον ἢ ἦττον· καὶ προσέτι δὲ διεζευγμένα καὶ ἄλλα τοιουτότροπα· ἔτι δ’ ἀληθῆ τε καὶ ψευδῆ καὶ ἄδηλα, δυνατά τε καὶ ἀδύνατα· [καὶ τὰ μὲν φθαρτὰ καὶ ἄφθαρτα,] καὶ ἀναγκαῖα καὶ οὐκ ἀναγκαῖα, καὶ εὔπορά τε καὶ ἄπορα, καἰ ὅσα συγγενῆ τούτοις. Πάλιν δὲ τῶν ἀτελῶν αἱ εἰς τὰ λεγόμενα κατηγορήματα καὶ συμβεβηκότα καὶ ὅσα τούτων ἐλάττω διαιρέσεις προσεχεῖς.

Diocles Magnes apud Diog. Laërt. VII 63. ἐν μὲν οὖν τοῖς ἐλλιπέσι λεκτοῖς τέτακται τὰ κατηγορήματα· － 64. ἔστι δὲ τὸ κατηγόρημα τὸ κατά τινος ἀγορευόμενον· ἢ πρᾶγμα συντακτὸν περί τινος ἢ τινῶν, ὡς οἱ περὶ Ἀπολλόδωρόν φασιν, ἢ λεκτὸν ἐλλιπὲς συντακτὸν ὀρθῇ πτώσει πρὸς ἀξιώματος γένεσιν. τῶν δὲ κατηγορημάτων τὰ μέν ἐστι συμβάματα **** οἷον τὸ διὰ πέτρας πλεῖν. καὶ τὰ μέν ἐστι τῶν κατηγορημάτων ὀρθά, ἃ δ’ ὕπτια, ἃ δ’ οὐδέτερα. ὀρθὰ μὲν οὖν ἐστι τὰ συντασσόμενα μιᾷ τῶν πλαγίων πτώσεων πρὸς κατηγορήματος γένεσιν, οἶον ἀκούει ὁρᾷ διαλέγεται. ὕπτια δέ ἐστι τὰ συντασσόμενα τῷ παθητικῷ μορίῳ, οἶον ἀκούομαι ὁρῶμαι. οὐδέτερα δ’ ἐστὶ τὰ μηδετέρως ἔχοντα, οἶον φρονεῖ περιπατεῖ. ἀντιπεπονθότα δέ ἐστιν ἐν τοῖς ὑπτίοις, ἃ ὕπτια ὄντα ἐνεργήματά [δέ] ἐστιν, οἷον κείρεται. ἐμπεριέχει γὰρ ἑαυτὸν ὁ κειρόμενος. πλάγιαι δὲ πτώσεις εἰσὶ γενικὴ καὶ δοτικὴ καὶ αἰτιατική.

Porphyrius apud Ammonium in Aristot. de interpr. p. 44, 19 Busse. (ἐν οἷς καὶ προσιστορεῖ (scil. Porphyrius) τὴν τῶν Στωϊκῶν διάταξιν περὶ τῶν κατηγορουμένων ὅρων ἐν ταῖς προτάσεσιν οὖσαν τοιαύτην.) Τὸ κατηγορούμενον ἤτοι ὀνόματος κατηγορεῖται ἢ πτώσεως, καὶ τούτων ἑκάτερον ἤτοι τέλειόν ἐστιν ὡς κατηγορούμενον καὶ μετὰ τοῦ ὑποκειμένου αὔταρκες πρὸς γένεσιν ἀποφάνσεως, ἢ ἐλλιπὲς καὶ προσθήκης τινὸς δεόμενον πρὸς τὸ τέλειον ποιῆσαι κατηγορούμενον. ἂν μὲν οὖν ὀνόματός τι κατηγορηθὲν ἀπόφανσιν ποιῇ, κατηγόρημα καὶ σύμβαμα παρ’ αὐτοῖς νομάζεται (σημαίνει γὰρ ἄμφω ταὐτὸν), ὡς τὸ περιπατεῖ, οἷον Σωκράτης περιπατεῖ. ἂν δὲ πτώσεως, παρασύμβαμα, ὡσανεὶ παρακείμενον τῷ συμβάματι καὶ ὂν οἷον παρακατηγόρημα. ὡς ἔχει τὸ μεταμέλει, οἷον Σωκράτει μεταμέλει. τὸ μὲν γὰρ μεταμελεῖται σύμβαμα εἶναι, τὸ δὲ μεταμέλει παρασύμβαμα οὐ δυνάμενον ὀνόματι συνταχθὲν ἀπόφανσιν ἐργάσασθαι, οἷον Σωκράτης μεταμέλει (οὐδεμία γὰρ τοῦτο ἀπόφανσις) ἀλλ’ οὔτε κλίσιν ἐπιδέξασθαι δυνάμενον, ὡς τὸ περιπατῶ, περιπατεῖς, περιπατεῖ οὔτε συμμετασχηματισθῆναι τοῖς ἀριθμοῖς· ὥσπερ γὰρ λέγομεν τούτῳ μεταμέλει οὕτως, καὶ τούτοις μεταμέλει. καὶ πάλιν ἂν μὲν τὸ τοῦ ὀνόματος κατηγορούμενον δέηται προσθήκης πτώσεως ὀνόματός τινος πρὸς τὸ ποιῆσαι ἀπόφάνσιν, ἔλαττον ἢ κατηγόρημα λέγεται, ὡς ἔχει τὸ φιλεῖ καὶ τὸ εὐνοεῖ, οἷον Πλάτων φιλεῖ· τούτῳ γὰρ προστεθὲν τὸ τινά, οἷον Δίωνα, ποιεῖ ὡρισμένην ἀπόφανσιν τὴν Πλάτων Δίωνα φιλεῖ. ἂν δὲ τὸ τῆς πτώσεως κατηγορούμενον ᾖ τὸ δεόμενον ἑτέρᾳ συνταχθῆναι πλαγίᾳ πτώσει πρὸς τὸ ποιῆσαι ἀπόφανσιν, ἔλαττον ἢ παρασύμβαμα λέγεται, ὡς ἔχει τὸ μέλει, οἷον Σωκράτει Ἀλκιβιάδου μέλει. ταῦτα δὲ πάντα καλοῦσι ῥήματα. καὶ τοιαύτη μὲν ἡ τῶν Στωϊκῶν περὶ τούτων παράδοσις.

Eadem fere Stephanus in Aristot. de interpret. p. 10, 22 sq. p. 11, 8 sq. Hayd. (Comment. graec. XVIII, 3), Cf. etiam Apollon. περὶ συντ. III 32 μεταμέλει γὰρ Σωκράτει καὶ ἔτι μέλει, τῆς ὀρθῆς οὐ συνούσης, διὸ καὶ παρασυμβάματα αὐτὰ ἐκάλεσαν οἱ ἀπὸ τῆς Στοᾶς, τῶν ἄλλων ῥημάτων κατὰ τὰς συμβαινούσας διαθέσεις παρ’ αὐτοῖς συμβαμάτων προσαγορευομένων ἢ καὶ ἔτι κατηγορημάτων· καὶ τὸ μἐν ἀπαρτίζον τὴν διάνοιαν παρασύμβαμα, λέγω τὸ μέλει Σωκράτει, τὸ δὲ ἐλλεῖπον ἧττον ἢ παρασύμβαμα, λέγω δὴ τὸ μέλει. Idem I, 8 πᾶν ἀπαρέμφατον ὄνομά ἐστι ῥηματικόν, εἰ γε καὶ οἱ ἀπὸ τῆς Στοᾶς αὐτὸ μὲν καλοῦσι ῥῆμα, τὸ δὲ περιπατεῖ ἢ γράφει κατηγόρημα ἢ σύμβαμα. Falsa de iisdem rebus produnt Suid. s. v. σύμβαμα Priscianus XVIII p. 1118.