οἵ τινες ἐν βατράχοισιν ἀριστῆες γεγάατε. Ὣς εἰπὼν ἀπέφηνε· λόγος δʼ εἰς οὔατα πάντων εἰσελθὼν ἐτάραξε φρένας βατράχων ἀγερώχων· μεμφομένων δʼ αὐτῶν Φυσίγναθος εἶπεν ἀναστάς· Ὦ φίλοι οὐκ ἔκτεινον ἐγὼ μῦν, οὐδὲ κατεῖδον ὀλλύμενον· πάντως δʼ ἐπνίγη παίζων παρὰ λίμνην, νήξεις τὰς βατράχων μιμούμενος· οἱ δὲ κάκιστοι νῦν ἐμὲ μέμφονται τὸν ἀναίτιον· ἀλλʼ ἄγε βουλὴν ζητήσωμεν ὅπως δολίους μύας ἐξολέσωμεν. τοιγὰρ ἐγὼν ἐρέω ὥς μοι δοκεῖ εἶναι ἄριστα. σώματα κοσμήσαντες ἐν ὅπλοις στῶμεν ἅπαντες ἄκροις πὰρ χείλεσσιν, ὅπου κατάκρημνος ὁ χῶρος·