ἡ μὲν ὅπως ἀίδηλος ἐπὶ πλευρῇς ἀραρυῖαἔνθα καὶ ἔνθα φέρῃσι λόχον κλυτόπωλον Ἀχαιῶν,ἡ δʼ ἵνα λυομένη τε καὶ ἔμπεδον εἰς ἓν ἰοῦσαεἴη σφιν καθύπερθεν ὁδὸς καὶ νέρθεν ὀροῦσαι.ἀμφὶ δέ μιν λευκοῖο κατʼ αὐχένος ἠδὲ γενείων ἄνθεσι πορφυρέοισι πέριξ ἔζωσεν ἱμάντωνκαὶ σκολιῇς ἑλίκεσσιν ἀναγκαίοιο χαλινοῦκολλήσας ἐλέφαντι καὶ ἀργυροδίνεϊ χαλκῷ.αὐτὰρ ἐπειδὴ πάντα κάμεν μενεδήιον ἵππον,κύκλον ἐυκνήμιδα ποδῶν ὑπέθηκεν ἑκάστῳ ἑλκόμενος πεδίοισιν ὅπως πειθήνιος εἴημηδὲ βιαζομένοισι δυσέμβατον οἶμον ὁδεύῃ.ὣς ὁ μὲν ἐξήστραπτε φόβῳ καὶ κάλλεϊ πολλῷεὐρύς θʼ ὑψηλός τε· τὸν οὐδέ κεν ἀρνήσαιτο,εἴ μιν ζωὸν ἔτετμεν, ἐλαυνέμεν ἵππιος Ἄρης. ἀμφὶ δέ μιν μέγα τεῖχος ἐλήλατο, μή τις Ἀχαιῶνπρίν μιν ἐσαθρήσειε, δόλον δʼ ἀνάπυστον ἀνάψῃ.οἱ δὲ Μυκηναίης Ἀγαμέμνονος ἐγγύθι νηὸςλαῶν ὀρνυμένων ὅμαδον καὶ κῦμα φυγόντεςἐς βουλὴν βασιλῆες ἀολλίσθησαν Ἀχαιῶν. ἡ δὲ τανυφθόγγοιο δέμας κήρυκος ἑλοῦσασυμφράδμων Ὀδυσῆι παρίστατο θοῦρις Ἀθήνηἀνδρὸς ἐπιχρίουσα μελίχροϊ νέκταρι φωνήν.αὐτὰρ ὁ δαιμονίῃσι νόον βουλῇσιν ἑλίσσωνπρῶτα μὲν εἱστήκει κενεόφρονι φωτὶ ἐοικὼς ὄμματος ἀτρέπτοιο βολὴν ἐπὶ γαῖαν ἐρείσας,ἄφνω δʼ ἀενάων ἐπέων ὠδῖνας ἀνοίξαςδεινὸν ἀνεβρόντησε καὶ ἠερίης ἅτε πηγῆςἐξέχεεν μέγα λαῖτμα μελισταγέος νιφετοῖο·ὦ φίλοι, ἤδη μὲν κρύφιος λόχος ἐκτετέλεσται