πᾶσα πόλις, πυλέων δʼ ὀλίγοις φυλάκεσσι μεμήλει·ἤδη γὰρ καὶ φέγγος ἐδύετο, δαιμονίη δὲἼλιον αἰπεινὴν ὀλεσίπτολις ἀμφέβαλεν νύξ.Ἀργείῃ δʼ Ἑλένῃ πολιὸν δέμας ἀσκήσασαἦλθε δολοφρονέουσα πολυφράδμων Ἀφροδίτη, ἐκ δὲ καλεσσαμένη προσέφη πειθήμονι φωνῇ·νύμφα φίλη, καλέει σε πόσις Μενέλαος ἀγήνωρἵππῳ δουρατέῳ κεκαλυμμένος, ἀμφὶ δʼ Ἀχαιῶνἡγεμόνες λοχόωσι τεῶν μνηστῆρες ἀέθλων.ἀλλʼ ἴθι, μηδʼ ἔτι τοι μελέτω Πριάμοιο γέροντος μήτʼ ἄλλων Τρώων μήτʼ αὐτοῦ Δηιφόβοιο·ἤδη γάρ σε δίδωμι πολυτλήτῳ Μενελάῳ.ὣς φαμένη θεὸς αὖθις ἀνέδραμεν· ἡ δὲ δόλοισιθελγομένη κραδίην θάλαμον λίπε κηώεντα,καί οἱ Δηίφοβος πόσις εἴπετο· τὴν δὲ κιοῦσαν Τρῳάδες ἑλκεχίτωνες ἐθηήσαντο γυναῖκες.ἡ δʼ ὁπόθʼ ὑψιμέλαθρον ἐς ἱερὸν ἦλθεν Ἀθήνης,ἔστη παπταίνουσα φυὴν εὐήνορος ἵππου.τρὶς δὲ περιστείχουσα καὶ Ἀργείους ἐρέθουσαπάσας ἠυκόμους ἀλόχους ὀνόμαζεν Ἀχαιῶν φωνῇ λεπταλέῃ· τοὶ δʼ ἔνδοθι θυμὸν ἄμυσσονἀλγεινοὶ κατέχοντες ἐεργμένα δάκρυα σιγῇ.ἔστενε μὲν Μενέλαος, ἐπεὶ κλύε Τυνδαρεώνης,κλαῖε δὲ Τυδείδης μεμνημένος Αἰγιαλείης,οὔνομα δʼ ἐπτοίησεν Ὀδυσσέα Πηνελοπείης, Ἄντικλος δʼ ὅτε κέντρον ἐδέξατο Λαοδαμείης,μοῦνος ἀμοιβαίην ἀνεβάλλετο γῆρυν ἀνοίξας·ἀλλʼ Ὀδυσεὺς κατέπαλτο καὶ ἀμφοτέρῃς παλάμῃσινἀμφιπεσὼν ἐπίεζεν ἐπειγόμενον στόμα λῦσαι.μάστακα δʼ ἀρρήκτοισιν ἀλυκτοπέδῃσι μεμαρπὼς