ἕλκετʼ ἐς ἀκρόπολιν μεγάλην χρυσήνιον ἵππον·ἄμμι δʼ Ἀθηναίη ἐρυσίπτολις ἡγεμονεύοιδαιδάλεον σπεύδουσα λαβεῖν ἀνάθημα καὶ αὐτή.ὣς ἄρʼ ἔφη· καὶ τὸν μὲν ἄναξ ἐκέλευσε λαβόνταἕσσασθαι χλαῖνάν τε χιτῶνά τε, τοὶ δέ, βοείαις δησάμενοι σειρῇσιν, ἐυπλέκτοισι κάλωσινεἷλκον ὑπὲρ πεδίοιο, θοῶν ἐπιβήτορα κύκλων,ἵππον ἀριστήεσσι βεβυσμένον· οἱ δὲ πάροιθεναὐλοὶ καὶ φόρμιγγες ὁμὴν ἐλίγαινον ἀοιδήν.σχέτλιον ἀφραδέων μερόπων γένος, οἷσιν ὁμίχλη ἄσκοπος ἐσσομένων· κενεῷ δʼ ὑπὸ χάρματι πολλοὶπολλάκις ἀγνώσσουσι περιπταίοντες ὀλέθρῳ.οἵη καὶ Τρώεσσι τότε φθισίμβροτος ἄτηἐς πόλιν αὐτοκέλευθος ἐκώμασεν· οὐδέ τις ἀνδρῶνᾔδεεν, οὕνεκα λάβρον ἐφέλκετο πένθος ἄλαστον. ἄνθεα δὲ δροσόεντος ἀμησάμενοι ποταμοῖοἔστεφον αὐχενίους πλοκάμους σφετέροιο φονῆος.γαῖα δὲ χαλκείοισιν ἐρεικομένη περὶ κύκλοιςδεινὸν ὑπεβρυχᾶτο, σιδήρειοι δὲ διʼ αὐτῶντριβόμενοι τρηχεῖαν ἀνέστενον ἄξονες ἠχήν· τετρίγει δὲ κάλων ξυνοχή, καὶ πᾶσα ταθεῖσαλιγνὺν αἰθαλόεσσαν ἕλιξ ἀνεκήκιε σειρή.πολλὴ δʼ ἑλκόντων ἐνοπὴ καὶ κόμπος ὀρώρει·ἔβρεμε νυμφαίῃσιν ἅμα δρυσὶ δάσκιος Ἴδη,ἴαχε καὶ Ξάνθου ποταμοῦ κυκλούμενον ὕδωρ, καὶ στόμα κεκλήγει Σιμοείσιον· οὐρανίη δὲἐκ Διὸς ἑλκόμενον πόλεμον μαντεύετο σάλπιγξ.οἱ δʼ ἦγον προπάροιθεν· ὁδὸς δʼ ἐβαρύνετο μακρὴσχιζομένη ποταμοῖσι καὶ οὐ πεδίοισιν ὁμοίη.εἵπετο δʼ αἰόλος ἵππος ἀρηιφίλους ἐπὶ βωμοὺς