ὣς δὲ Φιλοκτήτην ἔλιπον πεπεδημένον ὕδρῳ,ἔκτειναν δὲ καὶ αὐτὸν ἀγασσάμενοι Παλαμήδην.καὶ νῦν οἷά μʼ ἔρεξαν ἀτάσθαλοι, οὕνεκα φεύγεινοὐκ ἔθελον σὺν τοῖσι, μένειν δʼ ἐκέλευον ἑταίρους·οἱ δὲ νοοπλήγεσσιν ἀτασθαλίῃσι δαμέντες εἵματα μέν μʼ ἀπέδυσαν, ἀεικελίῃσι δʼ ἱμάσθλαιςπᾶν δέμας οὐτήσαντες ἐπὶ ξείνῃ λίπον ἀκτῇ.ἀλλά, μάκαρ, πεφύλαξο Διὸς σέβας ἱκεσίοιο·χάρμα γὰρ Ἀργείοισι γενήσομαι, εἴ κεν ἐάσῃςχερσὶν ὕπο Τρώων ἱκέτην καὶ ξεῖνον ὀλέσθαι. αὐτὰρ ἐγὼ πάντεσσιν ἐπάρκιος ἔσσομαι ὑμῖνμηκέτι δειμαίνειν πόλεμον παλίνορσον Ἀχαιῶν.ὣς φάτο· τὸν δʼ ὁ γέρων ἀγανῇ μειλίξατο φωνῇ·ξεῖνε, σὲ μὲν Τρώεσσι μεμιγμένον οὐκέτʼ ἔοικετάρβος ἔχειν· ἔφυγες γὰρ ἀνάρσιον ὕβριν Ἀχαιῶν. αἰεὶ δʼ ἡμέτερος φίλος ἔσσεαι, οὐδέ σε πάτρηςοὐδὲ πολυκτεάνων θαλάμων γλυκὺς ἵμερος αἱρεῖ.ἀλλʼ ἄγε καὶ σύ μοι εἰπέ, τί τοι τόδε θαῦμα τέτυκται,ἵππος, ἀμειλίκτοιο φόβου τέρας· εἰπὲ δὲ σεῖοοὔνομα καὶ γενεήν, ὁπόθεν δέ σε νῆες ἔνεικαν. τὸν δʼ ἐπιθαρσήσας προσέφη πολυμήχανος ἥρως·ἐξερέω καὶ ταῦτα· σὺ γάρ μʼ ἐθέλοντα κελεύεις.ἄργός μοι πόλις ἐστί, Σίνων δέ μοι οὔνομα κεῖται·αἴσιμον αὖ καλέουσιν ἐμὸν πολιὸν γενετῆρα·ἵππον δʼ Ἀργείοισι παλαίφατον εὗρεν Ἐπειός· εἰ μὲν γάρ μιν ἐᾶτε μένειν αὐτοῦ ἐνὶ χώρῃ,Τροίην θέσφατόν ἐστιν ἑλεῖν πόλιν ἔγχος Ἀχαιῶν·εἰ δέ μιν ἁγνὸν ἄγαλμα λάβῃ νηοῖσιν Ἀθήνη,φεύξονται προφυγόντες ἀνηνύστοις ἐπʼ ἀέθλοις.ἀλλʼ ἄγε δὴ σειρῇσι περίπλοκον ἀμφιβαλόντες