δὴ τότε κηρύκων ἀπεκίδνατο λαὸν ἀυτὴφεύγειν ἀγγελέουσα καὶ ἑλκέμεν εἰς ἅλα κοίληννῆας ἐυκραίρους ἀνά τε πρυμνήσια λῦσαι.ἔνθα δὲ πευκήεντος ἀνασχόμενοι πυρὸς ὁρμὴνἕρκεά τε πρήσαντες ἐυσταθέων κλισιάων νηυσὶν ἀνεπλώεσκον ἀπὸ Ῥοιτειάδος ἀκτῆςὅρμον ἐς ἀντιπέραιον ἐυστεφάνου Τενέδοιογλαυκὸν ἀναπτύσσοντες ὕδωρ Ἀθαμαντίδος Ἕλλης.μοῦνος δὲ πληγῇσιν ἑκούσια γυῖα χαραχθεὶςΑἰσιμίδης ἐλέλειπτο Σίνων, ἀπατήλιος ἥρως, κρυπτὸν ἐπὶ Τρώεσσι δόλον καὶ πήματα κεύθων.ὡς δʼ ὁπότε σταλίκεσσι λίνον περικυκλώσαντεςθηρσὶν ὀριπλανέεσσι λόχον πολυωπὸν ἔπηξανἀνέρες ἀγρευτῆρες· ὁ δʼ ἐκκριδὸν οἶος ἀπʼ ἄλλων,λαθρίδιος πυκινοῖσιν ὑπὸ πτόρθοισι δεδυκώς, δίκτυα παπταίνων ἔλαθεν θηροσκόπος ἀνήρ·ὣς τότε λωβητοῖσι περίστικτος μελέεσσιΤροίῃ λυγρὸν ὄλεθρον ἐμήδετο. κὰδ δέ οἱ ὤμουςἕλκεσι ποιητοῖσι κατέρρεε νήχυτον αἷμα.ἡ δὲ περὶ κλισίῃσιν ἐμαίνετο παννυχίη φλὸξ καπνὸν ἐρευγομένη περιδινέα φοιτάδι ῥιπῇ·Ἥφαιστος δʼ ἐκέλευεν ἐρίβρομος· ἐκ δὲ θυέλλαςπαντοίας ἐτίνασσεν ἐπιπνείουσα καὶ αὐτή,μήτηρ ἀθανάτοιο πυρός, φαεσίμβροτος Ἥρη.ἤδη δὲ Τρώεσσι καὶ Ἰλιάδεσσι γυναιξὶν ὄρθρον ὑπὸ σκιόεντα πολύθροος ἤλυθε φήμηδήιον ἀγγέλλουσα φόβον σημάντορι καπνῷ.αὐτίκα δʼ ἐξέθορον πυλέων πετάσαντες ὀχῆαςπεζοί θʼ ἱππῆές τε καὶ ἐς πεδίον προχέοντοδιζόμενοι, μή τού τις ἔην δόλος ἄλλος Ἀχαιῶν.