χερσὶ μὲν ἀνδρομέῃσιν, ἀτὰρ βουλῇσιν Ἀθήνης.ὑμεῖς δʼ, οἵτε μάλιστα πεποίθατε κάρτεϊ χειρῶν,πρόφρονες ἀλκήεντι νόῳ καὶ τλήμονι θυμῷσπέσθε μοι· οὐ γὰρ ἔοικε πολὺν χρόνον ἐνθάδʼ ἐόνταςμοχθίζειν ἀτέλεστα καὶ ἀχρέα γηράσκοντας, ἀλλὰ χρὴ ζώοντας ἀοίδιμον ἔργον ἀνύσσαιἢ θανάτῳ βροτόεντι κακοκλεὲς αἶσχος ἀλύξαι.ἡμῖν θαλπωραὶ προφερέστεραι ἤπερ ἐκείνοις,εἰ μήπω στρουθοῖο καὶ ἀρχαίοιο δράκοντοςκαὶ καλῆς πλατάνοιο καὶ ὠκυμόροις ἐπὶ τέκνοις μητέρος ἑλκομένης ἁπαλῶν τʼ ἐλάθεσθε νεοσσῶν.εἰ δὲ θεοπροπίῃσι γέρων ἀνεβάλλετο Κάλχας,ἀλλὰ καὶ ὣς Ἑλένοιο μετήλυδος ὀμφητῆροςμαντοσύναι καλέουσιν ἑτοιμοτάτην ἐπὶ νίκην.τούνεκά μοι πείθεσθε, καὶ ἱππείην ἐπὶ νηδὺν θαρσαλέοι σπεύδωμεν, ὅπως αὐτάγρετον ἄλγοςΤρῶες ἀταρβήτοιο θεῆς ἀπατήνορα τέχνηνἼλιον εἰσανάγωσιν ἑὸν κακὸν ἀμφαγαπῶντες.οἱ δʼ ἄλλοι πρυμναῖα μεθίετε πείσματα νηῶνπῦρ ἴδιον πλεκτῇσιν ἐνὶ κλισίῃσι βαλόντες· Ἰλιάδος δὲ λιπόντες ἐρημαίην χθονὸς ἀκτὴνπλώετε πασσυδίῃ ψευδώνυμον οἴκαδε νόστον,εἰσόκεν εὐόρμου τετανυσμένον ὲκ περιωπῆςὔμμι συναγρομένοις ἐπὶ γείτονος αἰγιαλοῖοσημαίνῃ παλίνορσον ἐπὶ πλόον ἑσπέριον πῦρ. καὶ τότε μήτε τις ὄκνος ἐπειγομένων ἐρετάωνγινέσθω μήτʼ ἄλλο φόβου νέφος, οἷά τε νύκτεςἀνθρώποισι φέρουσιν ἐλαφροῦ δείματα θυμοῦ.ἔστω δὲ προτέρης ἀρετῆς ἐμφύλιος αἰδώς,μηδέ τις αἰσχύνειεν ἑὸν κλέος, ὥς κεν ἕκαστος