τέρμα πολυκμήτοιο μεταχρόνιον πολέμοιοκαὶ λόχον, Ἀργείης ἱππήλατον ἔργον Ἀθήνης,αὐτίκα μοι σπεύδοντι πολὺν διὰ μῦθον ἀνεῖσαἔννεπε, Καλλιόπεια, καὶ ἀρχαίην ἔριν ἀνδρῶνκεκριμένου πολέμοιο ταχείῃ λῦσον ἀοιδῇ. ἤδη μὲν δεκάτοιο κυλινδομένου λυκάβαντοςγηραλέη τετάνυστο φόνων ἀκόρητος ἘνυὼΤρωσί τε καὶ Δαναοῖσιν· ἐναιρομένων δʼ ἄρα φωτῶνδούρατα κεκμήκει, ξιφέων δʼ ἔθνῃσκον ἀπειλαί,σβέννυτο θωρήκων ἐνοπή, μινύθεσκε δʼ ἑλικτὴ ἁρμονίη ῥηχθεῖσα φερεσσακέων τελαμώνων,ἀσπίδες οὐκ ἀνέχοντο μένειν ἔτι δοῦπον ἀκόντων,λύετο καμπύλα τόξα, κατέρρεον ὠκέες ἰοί.ἵπποι δʼ οἱ μὲν ἄνευθεν ἀεργηλῆς ἐπὶ φάτνηςοἰκτρὰ κάτω μύοντες ὁμόζυγας ἔστενον ἵππους, οἱ δʼ αὐτοὺς ποθέοντες ὀλωλότας ἡνιοχῆας.κεῖτο δὲ Πηλείδης μὲν ἔχων ἅμα νεκρὸν ἑταῖρον,Ἀντιλόχῳ δʼ ἐπὶ παιδὶ γέρων ὠδύρετο Νέστωρ,Αἴας δʼ αὐτοφόνῳ βριαρὸν δέμας ἕλκεϊ λύσαςφάσγανον ἐχθρὸν ἔλουσε μεμηνότος αἵματος ὄμβρῳ. Τρωσὶ δὲ λωβητῆρσιν ἐφʼ Ἕκτορος ἑλκυθμοῖσιμυρομένοις οὐ μοῦνον ἔην ἐπιδήμιον ἄλγος,ἀλλὰ καὶ ἀλλοθρόοις ἐπὶ πένθεσι κωκύοντεςδάκρυσιν ἠμείβοντο πολυγλώσσων ἐπικούρων.κλαῖον μὲν Λύκιοι Σαρπηδόνα, τόν ποτε μήτηρ ἐς Τροίην μὲν ἔπεμψεν ἀγαλλομένη Διὸς εὐνῇ,δουρὶ δὲ Πατρόκλοιο Μενοιτιάδαο πεσόντααἵματι δακρύσας ἐχύθη πατρώιος ἀήρ.καὶ δολίην ὑπὸ νύκτα κακῷ πεπεδημένον ὕπνῳῬῆσον μὲν Θρήικες ἐκώκυον· ἡ δʼ ἐπὶ πότμῳ