De aetate librarii coutroversia est, de qua dixi Hermae 1. c. p. 411. Librarii aetas 
ut euim Alexaudri Philalethis crebra mentione circa Christi natalem
alter terminus fixus haeret, ita iuferior vacillat. assentior tamen TUAE
sententiae, vir peritissime, qui scripturam altero saeculo haud posteriorem
esse asseveras. 2 cum euim litterae sint similes primae potissimum quae
exaravit vestri Aristotelis manui, tum siglorum forma, ut idem Τυ
recte mouuisti, simillima. neque euim uuiversa ratio discrepat et octo
notae plane eaedem (γάρ, ἐστίν, εἶναι, κατά, μέν, παρά, τῶν, ήν).
minutias formarum rimeris, etiam antiquiora videantur latricon compendia
pendia quam Aristotelea.3 Compendiorum autem in hoc volumine duo genera inveniuntur: unum compendia 
liberum omnibusque sedibus eoncessum quod siglorum voco, alterum extremis
versuum vocabulis reservatum compendiroum, quae proprie dico.
ac sigla quidem tabula priore huic editioni adiuucta illustravi, de compendiis
vero finalibus haee habeto:
 lineola transversa superscripta quamlibet terminationem significat velut κουφοτερ (κουφότερα), γενݲ (γένηται, γεωομένης, γενομένην), μυελοݲ λαμβάνεσθαι sim.) significat ην velut κεφαλ (?) (κεφαλήν), τροφ α superscriptum αν ο - ον u - ou aut ους ω - ως aut ων 
 1 Classical Review Ι. c. p. 237. 
 2 Classical Review I. c. p. 
 3 nam si derectae et simplices formae ex flexis et compositis originem duxeruut (id
quod in nonnullis notis demonstrari potest cf. Lehmann Tachygraph. Abkürzungen
1880 p. 102. 105), hic scriptor genere antiquiore usus est quam Aristotelis. 

 
 δ σ tuin liheriore ratioiie: ava (dvdooats vel ἀνάδοσιν XXV 19. 25), αναδο (ἀναδόδεως μ υ θ 14), αναθυ (ἀναθυμιαθεῖσαι VI 32), σπερματι (σπερματικοῖς ΧΧV 43) αισ (αἰσθητόν saepe) υ υ λ χ οι (οἱκοῦσαν XIV 44), ἡγεμονι (ἡγεμονικοῦ XVI 38), νοσο (νοσολογεῖ XI 41, τυγ (τυγχάνειν XXIV 36) scriptura De ipsa sciiptuia hoc dico, quod uni cuique autotypo nostro inspecto
oculis videre licet, librarium non artificem fuisse libros mercede
scribere consuetum, sed hominem mediocriter doctum, qui exemplar sive
situ sive tritu corruptum in usum privatum describeret. eiusdem generis
plerosque libros esse, qui nunc in Aegypto inveniuntur, et olim dixi1 et
nunc post tot tamque egregia inventa etiam confidentius assero. itaque
cum duplex fuerit ut apud nostrates ita apud antiquos litteratura, una
pulchra et antiqua illa titulorum, qua antiquarii qui recte dicebantur
libros Sosiorum vel Attlcorum iussu aifabre scribebant sive pingebant,
altera vulgaris et cursiva, qua vulgus epistulas, commentarios, quidquid
privato usui destinatum erat, currenti calamo couscribebat sive conscribillabat:
homines docti qui librum descripturi erant cum vulgari geuere
uti nollent, artificioso nescirent, utrumque miscebant. talis est scriptura
semicursioa eorum qui Aristotelis r. p. Atheniensium exaraverunt, talis
huius homiuis qui couatus est (neque euim perfecit) iu suum sibi usum
latrica haec describere. ergo litteratura ista etsi ex cursivi generis
levitate adspirat ad graudius illud, tamen parum accurate et distincte
formatur, ut saepe immo plerumque incertum sit, utrum τ an υ, λ an α,
λλ an μ, ν an αι, γ an τ, a an ε vel ο etc. voluerit scriptor. hinc maxima
legendi difficultas oritur. praeterea fluctuant ipsae formae relabeute
subinde librario in vulgare genus. velut praeter κ sollemnem formam
cursivam illam u non raro adhibet, ut καί an ὡς scriptum sit plus semel
haereas. inprimis cursiva utitur in eis quae vel supra vel extra versus
supplet et in compendiis finalibus. quae cum ita sint, tutissimum erat
volumeu totum lucis arte fideliter expressum lecturis ante oculos ponere,
quod Vos, viri illustrissimi, in Aristotelis et Herodae autotypis egregio
eventu fecistis. sed quod Tu mihi quaerenti olim praedixisti, re expertus
sum: condicio papyri et inprimis subfuscus eius color obstant, quominus
imago satis clara fiat. tamen eiusmodi autotypum editioni deesse nolui,
ut scripturae saltem genus et ordo specimiue cognoscantur. interim
 1 Uber die Berl. Fragm. der Ἀθ. πολ. des Aristoteles (Abh. der Berl. Ak. d. W. 1885)
p. 7 sq. 

 
typis, quateuus fieii poterat, papyri imaginem repraeseutavi , qua iu re
fidei magis quam pulchritudini studuisse me coufiteor. ceterum fore
spero ut ex autotypo periti aetatem scripturae certius defiuiaut. ego
enim a palaeographiae scientia inprimis papyrorum, qua TE potissimum
niti par est, alienum me esse sentio. video tameu cum orthographiam
universam tum memorabile illud τάτό fere constanter pro ταὐτό positum
TUAE sententiae favere. nam eum morem intra duo illa saecula, quae
dividuutur ut cardiue Christi natali, se continere satis constare videtur.2