Paginae (sive columnae) litteris completae servautur XXXIX, ultima semiplena; intervalla vacua, binarum fere centesimarum, extremus tamen margo dexter, ubi librarius substitit, duplo maior. versuum numerus in singulis paginis a quadragenis quaternis sensim auctus est finem versus usque ad undesexagenos. summa versuum, computatis etiam quos supplevi versibus, sed omissis, si qui inter versus aut extra additi sunt, est MDCCCCX; quibus si addas fragmenta posticae, fiunt MDCCCCXXVII. unde apparet quantum reliquum sit a iusti voluminis ambitu, cum praesertim ipsi versus legitimi sticbi mensura (XV syllabarum) sint minores. nam XIII fere syllabarum (i. e. XXX fere litterarum) modulo continentur. initium voluminis non servatur. neque tamen ea iactura plus quam una vel duae paginae perierunt, quantum ex Prooemii superstitis natura coniectari potest. periit igitur etiam titulus libri cum auctoris nomine. quod si quis in inscriptione IV 18.19 iuvenire voluerit, non invidebo; ego quid sentiam, infra p. XVIII aperiam.

Praeter maiora fragmenta, quae olim incerta sede fluctuabaut, nunc autem omnia a TE partimque a me in rectum ordinem restituta sunt, nonnulla frustula vaga servantur, quae editioni adiunxi speraus fore ut haec quoque forte fortuna aliquando corpori reddantur. bis minutis fragmentis (III—XII) duo praefixi paulo ampliora, quae manu librarii in postica addita sunt. nam ut ipse liber iusto ordine i. e. in antica parte scriptus est, ubi secundum U. WILCKEII egregiam observationem fibrarum striae cum versuum lineis eandem derectionem tenent, ita fragmenta illa in postica posita sunt, quae fibris contrariis facile agnoscitur. quae fragmenta cum pertineant sine dubio ad eam disputationem, quae in extrema pagina XXXIX non tam clauditur quam abrumpitur, cumque laborantis librarii haud obscura signa praebeant, conieci ’ propterea suppleta esse, quia cum ulteriora iu exemplari magis magisque corrupto legentis laborem fallerent, illa sola aliquatenus enucleari possent. etiam antea exemplaris condicionem tristiorem fuisse veri simile est, ut oblitterati apices oculis librarii vix ac ne vix quidem exciperentur. qua re excusatur aliquo modo illius incredibilis neglegentia, quae usquequaque cernitur. tot supplementa sunt iuter versus et in margine, tot liturae, tot hiatus verborum et sententiarum. sed de his postea accuratius.

In postica praeter ea quae ipse librarius supplevit praeceptum medici Praeccptam inveuitur rudi calamo eoque receutiore exaratum, ut possessorem voluminis, id aspersisse credas; tum scholastica exercitatio, quam in postica tabulae II alieua (saeculi tamen II p. Chr.) manu scriptam legimus. est epistula M. Autonii triumviri, quae incipit: Μᾶρκος Ἀντώνιος Epistula Antonii αὐτοκράτωρ Ι τριῶν ἀνδρῶν δημοσίων πραγμάτων Ι ἀπὸ καταστάσεως τῶι Κοινῶι τῶν ἀ|πὸ (sic) τῆς ’Aσίας Ἑλλήνων χαίρειν. Καὶ Ι πρότερον ἐντυχόντος μοι ἐν Ἐφέσωι Ι Μάρκου Ἀντωνίου Ἀρτεμιδώρου τοῦ Ι ἐμοῦ φίλου καὶ ἀλείπτου κτλ. integram epistulam TE mox editurum esse pollicitus es 1. praeter haec igitur duo calamorum posteriorum pericula cetera omuia uuius librarii manu perscripta sunt tam contextus verba quam quae correctii suppletave sunt.

De aetate librarii coutroversia est, de qua dixi Hermae 1. c. p. 411. Librarii aetas ut euim Alexaudri Philalethis crebra mentione circa Christi natalem alter terminus fixus haeret, ita iuferior vacillat. assentior tamen TUAE sententiae, vir peritissime, qui scripturam altero saeculo haud posteriorem esse asseveras. 2 cum euim litterae sint similes primae potissimum quae exaravit vestri Aristotelis manui, tum siglorum forma, ut idem Τυ recte mouuisti, simillima. neque euim uuiversa ratio discrepat et octo notae plane eaedem (γάρ, ἐστίν, εἶναι, κατά, μέν, παρά, τῶν, ήν). minutias formarum rimeris, etiam antiquiora videantur latricon compendia pendia quam Aristotelea.3

Compendiorum autem in hoc volumine duo genera inveniuntur: unum compendia liberum omnibusque sedibus eoncessum quod siglorum voco, alterum extremis versuum vocabulis reservatum compendiroum, quae proprie dico. ac sigla quidem tabula priore huic editioni adiuucta illustravi, de compendiis vero finalibus haee habeto: lineola transversa superscripta quamlibet terminationem significat velut κουφοτερ(κουφότερα), γενݲ (γένηται, γεωομένης, γενομένην), μυελοݲλαμβάνεσθαι sim.)significat ην velut κεφαλ (?) (κεφαλήν), τροφα superscriptum ανο - ονu - ou aut ουςω - ως aut ων 1 Classical Review Ι. c. p. 237. 2 Classical Review I. c. p. 3 nam si derectae et simplices formae ex flexis et compositis originem duxeruut (id quod in nonnullis notis demonstrari potest cf. Lehmann Tachygraph. Abkürzungen 1880 p. 102. 105), hic scriptor genere antiquiore usus est quam Aristotelis. δ σtuin liheriore ratioiie: ava (dvdooats vel ἀνάδοσιν XXV 19. 25), αναδο (ἀναδόδεωςμ υ θ14), αναθυ (ἀναθυμιαθεῖσαι VI 32), σπερματι (σπερματικοῖς ΧΧV 43) αισ (αἰσθητόν saepe)υ υ λ χοι (οἱκοῦσαν XIV 44), ἡγεμονι (ἡγεμονικοῦ XVI 38), νοσο (νοσολογεῖ XI 41, τυγ(τυγχάνειν XXIV 36)