Morcm iudolemque librarii scrutanti non omittenda est ea neglegentia,
quae in omittendis litteris, syllabis, verbis, enuntiatis versatur.
quae partim ipse correxit (neque enim quisquam praeter eum diorthotae
munere functus est), partim nobis supplenda reliquit. atque illa quidem
[] signo, haec <>. innumera huius neglegentiae exempla velut αναδοσ
(ἀνάδοσις), εμηχατο (ἐμηχανήσατο), συνεσται (συνεστάναι), ποιλα (ποικίλα), βατερα
(βαρύτερα), νοσοπειν (νοσοποιεῖν),3 αποικειται (ἀποικειοῦται), τουποδειγματι
(τοῦτο ὑποδείγματι). non minus frequenter dittographias omninoque abundantias
commisit. et dittographiarum quidem prius vocabulum delere
solet velut XIV 20 οταν, quod ego in delendis supervacaneis (quae signavi [])
secutus sum. delendi autem tria genera adhibet: lituram digitis madidum
atramentum abstergentibus factam, puncta superposita, lineam transverquartum
 1 hoc genus in membranis inde ab antiquissimis quinti saeculi usque ad
XIII interdum inveniri notum est (cf. Gardthausen Palaeogr. p. 275/6). ipse nuper eiusmodi
codicem usurpavi Philonis Academiae Petersburgensis XX A a 1 chart. s. XIII /XIV
fol. min., ubi post capitis exitum versus proximi initium rubro exponi solet. 
 2 cf. Blassius ad Hyperidem p. IX. 
 3 νοσοπειειν XIII 23 singuJare est ut στοιχοιων XIV 41 et εισνοιμενου XXIII 25
pro εἰσπνεομένου. 

 
sam. memorabile mihi videtur singulare abundantiae genus, quod nescio
an ad indolem hominis pernoscendam faciat plurimum. ut si legimus
XXXIV 44 00 πιθανῶς δὲ οὐδ' οὗτοι ἐπιχειροῦσιν πρὸς αὐτόν, nihil haeremus.
at delevit ipse librarius πρὸς αὐτόν, scilicet quia non erat in exemplari,
sed ex supervacuo ultro additum. eadem religione XXXVIII 3 τὸν αὐτὸν
καὶ οἱ γιγνόμενοι κατατάσσονται τῶι σώματι delevit κατατάσσονται τ. σ. quae
e loei contextu ariolatus contra exemplar addiderat; et sic saepe. Talia non sunt operarii vix sensum curantis et digito syllabas Librarii indoles 
exemplaris carpentis, sed paulo liberioris hominis, qui tota enuntiata
excipere et extrema deficiente memoria cogitando supplere consueverit.
itaque exarasse haec crediderim adulescentem aliquem medicinae studiosum,
qui in suum sibi usum hanc isagogen describeret. de medicinae
eius scientia nolo quidquam detrahere, quamquam caput et ventrem
confundere (VIII 14) non cuiusvis est. at in philosophia plane hospes
esse videtur, si modo ἐντρέχεια animae illa, quam iu prooemio compluries
iactat, Aristotelica est ἐντελέχεια.1 neque casu factum videtur,
quod ubi iterum animae mentio iniecta est XXXI 42 sqq., filum disputationis
interrumpitur. scilicet librarii scribunt, ut ait Hierouymus, non
quod inveniunt, sed quod intellegunt. obscuratis igitur exemplaris apicibus
interdum intellegentiam eum defecisse consentaneum. De auctoris nomine, secta, aetate, fontibus accuratiora ut invenirem, Auctor libri 
ne nunc quidem contigit. quid mihi visum sit, significatum est alias2.
hoc omni dubitationi exemptum est post Alexandrum Philalethem Laodicensem
eum scripsisse i. e. primo p. Chr. saeculo (si modo exempli Londinensis
aetas recte supra definita est) ac praeter hunc Menonis latrica,
quae sub Aristotelis nomine ei ut aliis innotuerunt, ad doxographiam
prioris partis (c. IV 31—XXXI 9) adsumpta esse. Iatricon Menoniorum fragmenta ex V. Rosei, viri doctissimi, syllogis Menonia 
Berolinensi3 et Lipsiensi4 transtuli (paucis tamen mutatis), ut imago
tanti operis, de quo Londinensis papyri beneficio iam accuratius edocemur,
quam plenissima restituatur. nam si latina fragmenta (IV—VII)
 1 Hermae 1. c. p. 411. 
 2 cf. Hermae l. c. p. 413 sq. 
 3 Aristotelis opera ed. Ac. R. Bor. V (1870) p. 1534 n. 335—341. 
 4 Aristotelis fragmenta Lips. 1886 p. 255 sqq. n. 373—379. 

 
ut parum certa omittas, ex Plutarchi tamen loco (fr. III) satis constat
non solum principia morborum, quibus contentus fuit hic scriptor, sed
etiam ipsorum morborum varietatem, doxographi nimirum ratione, persecutum
esse Menonem. quid? si eidem fr. (conlatis praesertim fr. IV. V)
fidas, videtur Menon placitorum enarrationi definitiones singulorum morborum
praemisisse, quod neque dedecet Peripateticum philosophum et
similiter invenitur in Doxographis. vide Aetii Placita I 1. 2. 9 sqq., quorum
definitiones etsi colorem habent recentiorem, morem tamen traxisse videntur
e schola Theophrastea, quemadmodum Characterum definitiones
noviciae non sine exemplo antiquo scriptae mihi esse videntur. De titulo libri quae exposui Hermae 1. c. p. 407 2 hic repetere non
inutile credo. Laertii index V 25 in Aristotelis operibus recenset Ἰατρικὰ
β, Hesychius q. d. Περὶ ἰατρικῆς βݲ et in eius epimetro Περὶ ἰατορικῆς ζݲ,
(qui vita Ptolemaei Chenni usus videtur) n. 92 Περὶ ἐατρικῆς sine librorum
numero. medici latini citant Aristotelem (fr. IV—VII) ut Demetrius Magnesius
(fr. II) et anonymus Londinensis. contra Plutarchus (fr. III) Μενώνεια, et Galenus
(fr. I) tradit hanc Ἰατρικὴν συναγωγὴν inscribi quidem Aristotelis, sed
esse Menonis, Aristotelis discipuli; quare a nonnullis Μενώνεια appellari.
utrum Galeni Ἱατρικὴ συναγωηὴ an catalogorum Ἰατρικὰ sive Περὶ ἰατρικῆς
verum sit, diiudicare non ausim, cum Physica Φυσικά, Περὶ φύσεως (vel
Περὶ κινήσεως), Φοσικὴ ἀκρόασις Peripateticis audiant eademque varietas
in ceteris scriptis et apud ipsum Aristotelem appareat. sed Μενώνεια sic
appellata esse arbitror ut Εὐδήμεια et Νικομάχεια (nam ea quoque Nicomachi
auctoris credebantur), quibus si Aristotelis auctoritas addebatur,
doctrinam ubique apparere Aristoteleam significabatur. scilicet Stagiritae
magnum nomen obumhrat, etsi num quid praeter ipsum consilium et
rationem colligendi Aristoteles impertiverit Menoni, dubium mihi esse
videtur.