Orthographiae autem haec genera discribam: Orthographica εݲιݲ pro ιݲ longa tum in iisu fuisse librariis constat cum ex aliis monumeutis
Herculanensibus voluminibus. ipsi quoque auctores huius aetatis non aliter scripsisse
videntur, ut recte in Philodemi editiouibus talia serventur. sic hic scriba paene constanter
κεινεῖν, φρενεῖτις, πειμελή, πείνειν, πείπτειν, λείαν, ἡμεῖν per diphthongum exaravit, quae servani;
vitiose semel κοιλειῶν XV 19, inconstanter εἰνῶν ΧVII 30, postea 31. 35 fvuiv posuit;
itemque μῖξις iuxta ἐπίμειξις, ἐπιμειχθέντος, χιμῶνα iuxta χειμῶνος; miuus saepe contraria
ratione pcccavit ἡμῖς, ἐπί (i. e. ἐπεί), ἀπισάκτωι, ἀπολίπεσθαι (praes. XXVI 48 c) ἀπολιφθῆναι
XXVll 39 alia, quae commodo magis quam rationi consulens nostro usui accommodavi. εݲιݲ pro ηݲιݲ apparet in παρειρῆσθαι III 30 et ἀφειρημένων XXXIII 3, qui
etiam in Uerculanensibus vohiminibus observetur 3, tamquam aetatis signum servandus
videtur.