Εἴωθε λέγειν ὁ Ῥοῦφος εἰ εὐσχολεῖτε ἐπαινέσαι με, ἐγᾦδʼ οὐδὲν
 λέγων. τοιγαροῦν οὕτως ἔλεγεν, ὥσθ’ ἕκαστον ἡμῶν καθήμενον οἴεσθαι, ὅτι τίς ποτε
 αὐτὸν διαβέβληκεν· οὕτως ἥπτετο τῶν γινομένων, οὕτω πρὸ ὀφθαλμῶν ἐτίθει τὰ ἑκάστου κακά.
 Musonium philosophum solitum accepimus.
 Cum philosophus inquit hortatur, monet, suadet, obiurgat aliudve quid
 disciplinarum disserit, tum, qui audiunt, si de summo et soluto pectore obvias
 vulgatasque laudes effutiunt, si clamitant etiam, si gestiunt, si vocum eius
 festivitatibus, si modulis verborum, si quibusdam quasi frequentamentis orationis
 moventur, exagitantur et gestiunt, tum scias
 et qui dicit et qui audiunt frustra esse, neque illi philosophum loqui, sed tibicinem
 canere. animus inquit audientis philosophum, dum quae dicuntur utilia ac
 salubria sunt et errorum atque vitiorum medicinas ferunt, laxamentum atque otium
 prolixe profuseque laudandi non habet. quisquis ille est, qui audit, nisi ille est plane
 deperditus, inter ipsam philosophi orationem et perhorrescat necesse est et pudeat
 tacitus et paeniteat et gaudeat et admiretur, varios adeo vultus disparilesque sensus
 gerat, proinde ut eum conscientiamque eius adfecerit utrarumque animi partium, aut
 sincerarum aut aegrarum, philosophi pertractatio. Praeterea dicebat magnam laudem non abesse ab admiratione, admirationem
 autem, quae maxima est, non verba parere, sed silentium. idcirco inquit poetarum
 sapientissimus auditores illos Ulixi labores suos inlustrissime narrantis, ubi loquendi
 finis factus, non exultare nec strepere nec vociferari facit, sed consiluisse universos
 dicit quasi attonitos et obstupidos delenimentis aurium ad origines usque vocis
 permanantibus: ὣς φάτο· τοὶ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν
 ἐγένοντο σιωπῇ, κηληθμῷ δʼ ἔσχοντο κατὰ μέγαρα σκιόεντα.