= Fur. 417 Τέττιξ ἄνδρα τινὰ θεασάμενος κτλ, Syntipae qui dicitur fab. 62.

= Aes. H1 87 Ἦν τις ἀνὴρ τὴν τέχνην σκυτεὺς γαλῆν ἔχων κτλ., verba sunt Nicephori Gregorae hist. Byz. VII 1 p. 216: cf. p. 211.

Iam brevibus eis notis quas ultimis potissimum fabulis inde a 252 Gb adieci summa cautione accipienda esse apparet quacunque de fabulis iambicis restituendis ariolatus est Gitlbauer. Nam uni tantum fabulae 267 verum fontem subscripsit vel potius ex exemplari Halmiano descripsit; scilicet nimiae molis erat vel Furiae commentarium inspicere. Hinc Aphthonii verba, quae singula fere sophistae sapiunt κακοζηλίαν, trimetris suis coercuit (fab. 252 sqq.), uti alia eiusdem rhetoris exempla hexametris explicavit (supra p. 229.231); hinc Plutarchi narratiunculam cum versu Aeschyleo a Plutarcho citato contaminavit (264). Nicephori Basilacae aliorumque ineptias Byzantinas(265 sqq.) versibus antiqutatem mentientibus inclusas ut verbo utar mangonizavit. (Quamquam quod fidem excedit Nicephori Gregorae fabulam sciens huc videtur rettulisse, ne apertissimis quidem vitae sermonisque Byzantinorum indiciis deterritus (εἰς μοναδικὸν ἑαυτὴν μεταμείψασαν σχῆμα. ἀφʼ οὗ τὸ μοναδικὸν περιέθετο σχῆμα, quibus verbis a Gitlbauero resectis fabulae summa continetur).

Paucos illos iambos ad normam antiquam factos quos inter exempla certa recepi dum perlustro, unum potisimum audire mihi videor Graeculum poetantem qui Babrii qui dem vestigia ne anxie premeret sedulo cavit, sed ipsa ea. re post Babrium, mythiambi inventorem (cf. prooem. lI), se scripsisse invitus prodere videtur. Arte et stilo fab. iamb. 8. 10. 11 aliquatenus cognatae sunt Machonis χρείαις, quamquam fragmenta earum si comparaveris (cf. Athen. II 44 d. VI 242 sqq. VIII 337 cd. 341 a— d 348 sq. XIII 577 sqq.) quid aera vetera distent a recentiorum lupinis ipse intelleges. Idem ingenium fabulas 13 sqq. spirare sentio, cui indicio haud scio an plus sit tribuendum quas fabellarum rhythmi iambici vestigiis.) Fortasse praeter fa bellarum corpusculum poeta ille librum adhibuit, quo cum Aesopo septem qui dicuntur sapientes inducebantur, cf. fab.8.1Ο.14; nam a Babrio haec argumenta vix accepit.

Aesopiam trimetriam ab Ausonio ep. 16 commemooratam 1) Hinc etiam fabulis Gb 230. 233. 247. 251 aliquid praesidii petitur. horum versiculorum fontem esse proclive est Coniectu. Verum quod volgo opinantur Ausonium Babrium potius ad manum ha habuisse, id aliquam probabilitatem habere supra vidimus (cf. p. 7): nisi Ausonius trimetros rectos legit choliambis Babrii adnexos, sicuti legisse videtur Palmyreni ludi magister qui tabularum ceratarum fabulas dictavit, Tzetzes chil. XIII 263 (ὥσπερ Βαβρίας γράφει ἐν μυθιάμβοις τοῖς χωλοῖς, οὐ τοῖς ἰάμβοις λέγω), Georgides qui trimetros rectos Babrio tribuit, lexicographus cui fr. 2 sqq. debemus Byzantinus. Ultimis quippe antiquitatis temporibus librarius quidam corpus condidisse videtur Μυθικῶν sive fabularum versibus inclusarum, quo praeter Babrii choliambos mythica dactylica atque fabulae iambicae continebantur; Byzantini adiecisse videntur fabulas trimetris politicis scriptas, quarum reliquias Corais potissimum diligenter indicavi, ego ab hac editione seclus.

Collectionis illius ambitum spes est fore ut certiore ratione describere nobis liceat, Aesopeorum editionem vere criticam si nacti erimus.

Non recep versus quosdam argumenti similis quow ipse olim constitui vel enarravi, veluti ψιμυθίῳ πίθηκος ἐντετριμμένος (Clem. Alex. paedag. lII 2. 5, cf. Mus. Rhen. XLIX 307), ἵππος 〈δ᾿ 〉 ὄνῳ· „πρὸς κέντρα μὴ λακτιζέτω“ seu potius λάκτιζέ πώ“ (ex Αttico poeta Priscian. Inst. XVIII 281 p. 356 H., cf. Mus. Rhen. XXXIV 341), σοφῶς ὁ βοῦς ἔφασκεν ἀστράβην ἰδών „οὐκ ἔστʼ ἐμὸν τὸ πρᾶγμα, πολλὰ χαιρέτω“ (Ps. -Diog. Macar. 675 Paroemiogr. ll p. 2Ο9 Gott., cf. Mus. Rhen. XLIV 46Ο). Haec enim non sunt fragmenta fabularum noviciarum, sed iambographorum veterum loci ad fabulas spectantes. Eadem ratione ductus non admisi epigrammata quaedam anthologiae, veluti IX 264, quod fabulae Aphth. 4 (Fur. 2Ο2 H1. 172) persimile est.