<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns:py="http://codespeak.net/lxml/objectify/pytype" py:pytype="TREE"><text><body><div type="edition" xml:lang="grc" n="urn:cts:greekLit:tlg0592.tlg005.1st1K-grc1"><div type="textpart" subtype="section" n="21"><head>Περὶ συνηγόρων, τίσι δοτέον.</head><p>21 Πότε ἐν τοῖς προβλήμασι ῥήτωρ μέρεσί τισι συνηγόρους
δώσει καὶ κατὰ πόσους τρόπους; τέσσαρας· ἢ διὰ
<note type="footnote">1 Dem. 21, 2 | ὦ (om. Ἀθηναῖοι) Ph 2 νομίζοντ Pa 2 Dem.
21, 3 | δὲ om. VcSfPh 5 ἀλλ᾿ ἠθικόν: cf. 327, 4 sq. 6 ὅμηρος
ὅρκον ἠθικὸν Ac 7 ὁ δημοσθένης Ph 7.8 Πλάτωνος scripsi;
πάντων codd.; Quint. Χll 10, 24: non illud iusiurandum ‘per
caesos in Marathone ac Salamine propugnatores reipublicae’ satis
manifesta docet praeceptorem eius 〈sc. Demosthenis〉 Platonem
fuisse? 8 ἑκάστου Ph 9 ἰδέαι τοῦ ἤθους Pc Vc; τοῦ ἤθους
ἰδέα PaAcSf, (τοῦ ex τὸ) Ph | ἐχρήσατο P Ac; χρησάμενος VcSf
Ph 10 Hom. υ 339 | ἐμοῖο Sf 13 μὰ τὸν Ζῆθον, om. οὐ, Plat
Gorg 489 Ε: Diac.: σφάλμα ἐστὶ γραφικὸν 〈τὸ οὐ W VII 1282, 9
μὰ τὸν Ζῆνα παρὰ πᾶσι (ἐν ἅπασι W VII) γὰρ τοῖς 〈 〈Πλατω-
νικοῖς W VII〉 βιβλίοις μὰ (om. W VII) τὸν Ζῆθον ἔχει (ἀπό-
μνυσιν W VII) 14 Dem. 18, 208 | cf. 327, 15 sq. 16 supr. Vc
Sf, (om τίσι δοτέον) Ac; mg P Ph | mg. ιθ AcPh, κ P 17 ὁ
ῥήτωρ Pc</note>

<pb n="437"/>
φύσιν, εἰ γυνή τίς ἐστι, συνήγορον δώσομεν· ἢ δι᾿
ἡλικίαν, εἰ παιδίον ἐστὶν ἢ ὑπέργηρως καὶ ἀσθενής· ἢ
διὰ τύχην, εἰ δοῦλός ἔστιν ἢ ἄτιμος, ὥσπερ ἐν τῷ Κατὰ
Μειδίου Δημοσθένης Στράτωνι συναγορεύει· ἢ εἰ δι᾿
<lb n="5"/> εὐπρέπειαν κατέγνωσταί τις, καὶ τούτῳ δώσομεν
συνήγορον.</p></div><div type="textpart" subtype="section" n="22"><head>Περὶ τοῦ ἐναντία λέγοντα κατορθοῦν ἐναντία.</head><note type="marginal">426</note><p>Τίς μέθοδος τοῦ ἐναντία λέγοντα, οἷς βούλεται γενέσθαι, 22
κατορθοῦν, ὃ βούλεται, μὴ δοκοῦντα ἐναντία
<lb n="10"/> οἷς θέλει λέγειν; ἡ κακία ἡ ἐν λόγοις ἐνταῦθα ἀρετὴ
φαίνεται. τίς δέ ἐστι κακία ἐν λόγοις; εὐδιάλυτα λέγειν
καὶ ἐναντία καὶ στρεφόμενα. ταῦτα ἐν τούτῳ τῷ
σχήματι τῶν λόγων ἀρετὴ γίνεται.</p><p>Ὅμηρος αὐτὸ πεποίηκεν· Ἀγαμέμνων ἐστὶν ὁ ἀποπειρώμενος
<lb n="15"/> τοῦ Ἑλληνικοῦ καὶ βουλόμενος αὐτοὺς μένειν
λέγων δεῖν μὴ μένειν ἀλλὰ φεύγειν, καὶ δι᾿ ὅλης
τῆς δημηγορίας εὐδιάλυτα λέγει καὶ στρεφόμενα, διδοὺς
ἀντιλαβὰς τοῖς ἐναντιουμένοις, ἐπὶ τέλει δὲ καὶ ἐναντιώματα
λέγων· τὸ γὰρ φάναι
<lg><lb n="20"/><l>«καὶ δὴ δοῦρα σέσηπε νεῶν καὶ σπάρτα λέλυνται»</l></lg>
<note type="footnote">1 συνηγόρ⌊ους, ex ων?⌉ Pa 2 καὶ PAc, (postea add. m.1)
Sf; εἰ Pn; η, utrumque m. po., Vc | ἀσθενής ἐστιν ἢ VcSfPh
3 ἔστι τις Ph | ἢ P AcSf Ph; εἰ Vc | ἄτιμός ἐστιν VcSfPh
Dem 21, 83 sq. | συνηγορεύει Pa | εἰ om. Ph 4. 5 Diac.: τουτ-
ἐστιν ὁ ἡταιρηκώς 5 τούτου P 7 supr. VcSf, mg. P Ph; τίς
ἡ ἐν λόγοις κακία supr. Ac | mg. κ AcPh, P 8. 9 λέ-
γοντος . . δοκοῦντος VcAcPh; λέγοντα . . δοκοῦντα Sf, (ος m.1
supr.) P | cf. [Dion.] lI 1 p. 296, 15 sq. Us. 9 ἐναντίου Ph
10 alt. ἡ om. Vc 10 sq. cf. [Dion.] lI 1 p.327, 19 sq. 328, 25 sq.
322, 4 cet. Us. [Plut.] De vita et poesi Hom. 166 14 ὁ P; ante
ἀγαμέμνων VcAcSfPh 15 καὶ om. VcSf 18 cf. [Dion.] lI 1
p. 321, 1. 330, 6. 7 Us. 20 Hom. Β 135 | νεῶν om. m. 1Vc | λέ-
λυται Ac</note>

<pb n="438"/>
δηλονότι ἐναντίον ἐστὶ φανερῶς τῷ ‘φεύγωμεν’· πῶς <note type="marginal">444</note>
γὰρ φεύξονται ναῦς οὐκ ἔχοντες; τοῦτο δ᾿ ἂν εἶπε καὶ
κωλύων τις αὐτοὺς ἀποπλεῖν, οὐ κελεύων δὲ μένειν
τοῖς λόγοις.</p><p>Ἐν δὲ ταῖς σχολικαῖς ὑποθέσεσιν ἔστι καὶ ἄλλη τις <lb n="5"/>
<lb n="427"/> τέχνη, ἣ βοηθεῖ ταῖς τοῦ ἀντιδίκου προτάσεσι καὶ διὰ
μακρῶν προβάλλεται καὶ διὰ μαρτυριῶν ἔσθ᾿ ὅτε. ἀλλὰ
ἀντιλέγειν προσποιοῦ· οὕτω γὰρ λέγων οὐχ ὑποπτευθήσῃ,
καὶ ὃ βούλει, σοὶ ἔσται. ἐν γὰρ τῷ τοιούτῳ
σχήματι τῶν λόγων τὸ μὲν νικῆσαι λέγοντα ἡττηθῆναί <lb n="10"/>
ἐστι, τὸ δὲ ἡττηθῆναι λέγοντα νικῆσαι ἐστι· γέγονε
γάρ, ὃ βουλόμεθα.</p></div><div type="textpart" subtype="section" n="23"><head>Περὶ τοῦ προτείνειν τὰς τοῦ ἐναντίου προτάσεις.</head><p>23 Ὁ κατηγορῶν τὰς τοῦ μέλλοντος ἀποκρίνεσθαι οὐχ
ἀπλῶς προτείνι προτάσεις, ἀλλὰ κατὰ τρόπους τρεῖς, <lb n="15"/>
ἐπιστήμην, δόξαν, ἀκοήν· ἐπιστήμην μὲν ‘οἶδα, ὅπερ
νὴ Δία ἐρεῖ’ καὶ ὅσα τοιαῦτα, δόξαν δὲ οἶον ‘τάχα
τοίνυν ἴσως ἐρεῖ’, ὡς ἀμφιβάλλων περὶ τῆς προτάσεως,
ἀκοὴν δὲ ὡς ἀκούων περὶ τῆς προτάσεως ‘πυνθάνομαι
τοίνυν μέλλειν αὐτὸν λέγειν’.</p><lb n="20"/><note type="footnote">5 Hom. Β 140 c. schol. Ven. B 2 δʼ ἀῦ εἶπε ⌊καὶ m.1 supr.⌉
Pc 3 δὲ om. Vδ | μένειν PVcSfPh; ἐν Vh; μόνοις Ac; μόνον
Vδ 5 cf. [Dion.] lI 1 p. 329, 14 sq Us. | σχολικαῖς Ac 6 βο-
ηθεῖ Vc Ac Sf Ph; βοηθεῖται P 7 διὰ μαρτυριῶν PAc; διὰ
μαρτυρίας VcSf; διὰ μαρτυρίαις Ph, v.l.P 8 γὰρ καὶ VcAcSf
Ph | cf 250, 1 sq. 366, 17 sq. 11 pr. ἐστὶ om. Ph 13 supr.
VcAcSf, mg P Ph | mg. κα AcPh, κβ P 1 (ὁ γὰρ) — p. 439, 11
laudat Dox. (in Herm. Π. ἰδ. p. 238, 14) | cf. [Dion.] lI 1 p. 362,
17 sq. Us. | οὐ κατηγοροῦντας τοῦ Ph 16 〈οἷον〉 οἶδα Spengel
ὅτι (pro περ) Fuhr; cf. [Dion.] l. 23 17 οἷον PSf Ph, Dox.:
om. VcAc 17. 18 cf. Dem. 21, 191 18 ὡς postea add. Vc
(m. 1?); om.SfPh 18 τὴν πρότασιν Dox. 19 ἀκούω ἢ (om. περὶ
τῆς προτάσεως) Dox.</note><pb n="439"/><p>Τὰ μὲν δὴ σχήματα τῆς προτάσεως τῶν τοῦ ἀπολογουμένου
κεφαλαίων ταῦτα· ὁ δὲ καιρὸς ἑκάστου
τίς; δεῖ γὰρ εἰδέναι, πότε τῇ ἐπιστήμῃ καὶ τῇ δόξῃ
καὶ τῇ ἀκοῇ χρησόμεθα· ἡ γὰρ ἀκαιρία πολλάκις καὶ
<lb n="5"/> ἐναντία ποιεῖ. τῶν μελλόντων προτείνεσθαι ὑπὸ τοῦ
ἀπολογουμένου <del>τοῦ οὖν ἀντιδίκου</del> τὰ μέν ἐστιν ἰσχυρότερα,
τὰ δὲ ἀσθενῆ, τὰ δὲ μέσα· τὰ μὲν οὖν ἀσθενῆ <note type="marginal">428</note>
τοῦ ἀντιδίκου ὡς εἰδὼς τῇ ἐπιστήμῃ προβαλῇ, τὰ δὲ
μέσα τῇ ἕξει ὡς στοχαζόμενος, ὅπερ ἐστὶ τῇ δόξῃ, τὰ
<lb n="10"/> δὲ ἰσχυρὰ ὡς πυνθανόμενος. ἵνα δοκῇς ἀκούειν αὐτά,
μὴ συνειδέναι δὲ ἰσχυρὰ ὄντα. Οὕτω μὲν δὴ δεῖ
<note type="marginal">445</note> προτείνειν.</p><p>Δημοσθένης δὲ τὰ ἄμικτα ἔμιξεν ἐν τῷ Κατὰ Μειδίου,
ἐπιστήμην ὁμοῦ καὶ ἀκοήν, λέγων οὕτως «ἔστι
<lb n="15"/> δὲ πρῶτον μὲν ἐκεῖνο οὐκ ἄδηλος ἐρῶν, ἐξ ὧν ἰδία
πρός τινας αὐτὸς διεξιὼν ἀπηγγέλλετό μοι»· διὰ μὲν
γὰρ τὴν φύσιν τοῦ πράγματος καὶ τὴν ἰσχύν τοῦ κεφαλαίου
τῇ ἀκο κέχρηται, διὰ δὲ τὴν προσποίησιν τῆς
καταφρονήσεως τῇ ἐπιστήμῃ. ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ Περὶ τῆς
<lb n="20"/> ἀτελείας ἰσχυρότατον προτείνων τοῦ Λεπτίνου κεφάλαιον,
τὸ τῆς ἀξίας, τῇ ἐπιστήμῃ προέτεινεν οὕτως
«ἔστι δ᾿ οὐκ ἄδηλον τοῦθ᾿, ὅτι Λεπτίνης, κἄν τις ἄλλος
ὑπὲρ τοῦ νόμου λεγῃ, δίκαιον μὲν οὐδὲν ἐρεῖ περὶ αὐτοῦ,
<note type="footnote">5 τὰ μέλλοντα Dox. | ἐπὶ Dox. 6 τοῦ οὖν ἀντιδίκου P Vc Ac
SfPh; om. Vδ, Dox. 6. 7 ἰσχυρὰ Dox. 8 προβαλεῖ AcSfPh,
Dox. 9 τῆ λέξει Ph; τῇ τάξει, ἕ supr. Vδ; ⌊ΙΙ⌉τ|ῆ m. po. ex ι; Ι er.⌉
έξει Vc; cf. Syr. 1 p. 35, 6 10 δοκῆι Ac Ph, Dox. | αὐτὰ ἀκούειν
Sf 11 συνειδέναι VcStPh, m. 2Pc, cf. Syr 1 p. 35, 4 (addit τοῖς
ἀντιδίκοις), [Dion.] lI 1 p. 363, 7 Us. (addit τοῖς ἐναντίοις); συν-
ιέναι PAc, Dox, m.po.Vc | δὲ om. VcSfPh 11. 12 ⌊εἰπεῖν del.⌉
προτείνειν Ph 14 ὁμοῦ om. Vδ | Dem. 21, 25 16 ἐπηγγέλλετό
Ph 1 ἀξίας (τα m. 2?) Vc | cf. 441, 12 22 Dem. 20, 1 | τοῦθ᾿
om. Pah VcAc 23 περὶ αὐτοῦ ἐρεῖ Vc</note>

<pb n="440"/>
φήσει δὲ ἀναξίους τινὰς εὑρομένους ἀτέλειαν ἐκδεδυκέναι
τὰς λειτουργίας». λέγομεν οὖν, ὅτι ὁ Δημοσθένης
χρῆται τοῖς σχήμασι καὶ κατὰ φύσιν καὶ παρὰ
φύσιν, καὶ ἐνταῦθα τῷ μὲν Λεπτίνῃ ἰσχυρότατόν ἐστι
τοῦτο τὸ κεφάλαιον, τῷ δὲ Δημοσθένει εὔλυτον. </p><lb n="5"/></div><div type="textpart" subtype="section" n="24"><note type="marginal">429</note><head>Περὶ τοῦ λεληθότος τὰ αὐτὸ λέγειν ἢ ἑαυτῷ ἢ
ἄλλοις.</head><p>24 Τοῦ ταὐτὰ λέγοντα ἢ ἑαυτῷ ἢ ἄλλῳ τινὶ μὴ δοκεῖν
τὰ αὐτὰ λέγειν διπλῆ μέθοδος· τάξεως μεταβολή, καὶ
μήκη καὶ βραχύτητες. ἡ δὲ αὐτὴ καὶ τοῦ παραφράζειν <lb n="10"/>
μέθοδος· ἢ γὰρ τὴν τάξιν μεταβάλλεις, περ ἐκεῖνος
ἐχρήσατο, ἢ τὸ μέτρον· εἴπερ γὰρ διὰ μακρῶν ἐκεῖνος,
ταῦτα ἐν βραχέσι συνελὼν λέγεις, ἢ τὸ ἐναντίον.</p><p>Τίς δὲ ἑκατέρου τούτων ὁ καιρός; ἡ μὲν συμβουλευτικὴ
μήκη καὶ βραχύτητας ἐπιδέχεται· τῆς γὰρ τάξεως <lb n="15"/>
μεταβολὴν οὐ δύναται ἔχειν, ὅτι ἐν συμβουλῇ πάντως
πρῶτον τὸ κατεπεῖγον εἶναι δεῖ παρὰ παντὶ συμβουλεύοντι.
ἐν δὲ τῇ πανηγυρικῇ νόμος ἐστὶ τῶν κεφαλαίων
τῆς τάξεως ἀμετάβλητος ἡ φύσις τῶν πραγμάτων. <note type="marginal">446</note>
χρώμεθα οὖν τοῖς μήκεσι καὶ ταῖς βραχύτησιν, ὥσπερ <lb n="20"/>
ἐν συμβουλευτικῇ μὲν ἰδέᾳ ἐποίησεν ὁ Δημοσθένης ἔν
τε τοῖς Ὀλυνθιακοῖς καὶ ἐν τῷ Περὶ τῶν ἐν Χερρονήσῳ
<note type="footnote">1 εὐρομένους Ph, m.1Vc, (α m. 1 supr.) P; εὑραμένους AcSf
3. 4 καὶ παρὰ φύσιν om. P VcPh; γρ καὶ οὕτως· καὶ κατὰ φύσιν
καὶ κατὰ τέχνην. ἢ οὕτως· καὶ κατὰ φύσιν καὶ παρὰ φύσιν Pa;
γρ΄ καὶ κατα τέχνην m. 2Sf 4 ὡς καὶ ἐνταῦθα Ac 6. 7 supr.
AcSf, (τοῖς ἄλλοις) Vc; mg. Pa, (om. τὰ) Pc, (om. τοῦ) Ph | mg.
κβ VcAcPh, P | ἢ τοῖς ἄλλοις Vc; ἢ καὶ ἄλλοις Pπ 11 μετα-
βαλεῖς Vδ 12 γὰρ et ἐκεῖνος om. VcAcSfPh 14 δὲ om. VcPh
16 ἐν μὲν VcAcSfPh πάντων Sf 17 παντὶ τῶι Pc 21 ὁ om.
VcSfPh 22 τῶ Vδ τοῖς PVcAcSfPh | ἐπὶ Ph</note>

<pb n="441"/>
σρατιωτῶν· τὰ αὐτὰ γὰρ λέγων ἑαυτῷ μάλιστα
ἔλαθεν. ἐν δὲ πανηγυρικῇ ἰδέα Πλάτων τὰ αὐτὰ λέγων
Θουκυδίδῃ ἐν τῷ Ἐπιταφίῳ οὐ μόνον ἔλαθεν, ἀλλὰ
καὶ ἄλλα λέγειν ἔδοξε· τὰ γοῦν περὶ τῶν πολέμων
<lb n="5"/> Θουκυδίδης μὲν ἐπιμνησθεὶς παρῆκεν, ὁ Πλάτων δὲ
ἐπεξειργάσατο· τοὐναντίον δὲ Πλάτων μὲν παρῆκε τὰ
περὶ τῆς πολιτείας, Θουκυδίδης δὲ ἐπεξῆλθεν.</p><p>Ἐν δὲ τῇ δικανικῇ ἰδέᾳ καὶ ἡ τῆς τάξεως μεταβολὴ
χώραν ἔχει, ὥσπερ Δημοσθένης ἐποίησεν ἐν τῷ Περὶ
<lb n="10"/> τῆς ἀτελείας· Φορμίωνος γὰρ προκατηγορήσαντος τοῦ
νόμου καὶ χρησαμένου τοῖς κεφαλαίοις τῆς διαιρέσεως, <note type="marginal">430</note>
τῷ δικαίῳ, τῷ συμφέροντι, τῷ καλῷ, τῷ τῆς ἀξίας,
ἀνέστρεψε τὴν τάξιν μεταβάλλων· πῶς δὲ τοῦτο ἐποίησεν,
ἐν τοῖς περὶ τοῦ λόγου διεξήλθομεν.</p></div><div type="textpart" subtype="section" n="25"><lb n="15"/><head>Περὶ τοῦ ἀνεπαχθῶς ἑαυτὸυ ἑπαινεῖν.</head><p>Τοῦ ἑαυτὸν ἐπαινεῖν ἐπαχθοῦς ὄντος καὶ εὐμισήτου, 25
<add cause=" omitted">τοῦ</add> ἀνεπαχθῶς ποιῆσαι μέθοδοι τρεῖς· κοινότης λόγου,
ἀνάγκης προσποίησις, προσώπου ὑπαλλαγή.</p><p>Τούτων παραδείγματα. ὁ Ἰσοκράτης ἐν τῷ πρώτῳ
<lb n="20"/> λόγῳ τῶν παραινέσεων τὸ πρῶτον προοίμιον ἑαυτοῦ
ἔπαινον κατεσκεύασε· θέλει γὰρ εἰπεῖν ὅτι ἐγὼ ἀνήρ
<note type="footnote">1 cf. Theon. lI 63, 32 Sp. 4 ἐπὶ Vc | πολέμων VcAcSfPh,
v.l. Pa, cf. Thuc. 2, 36; πολεμίων P 5 μὲν om. Sf | Plat. Menex
239 A sq. 6 τὰ Sf; om. PVcAcPh 7 τῆς om. Ac 13 ἀντ-
ἐστρεψε VcSf μεταβάλλων Ph; μεταβαλών PVcAcSf 14 scil.
ἐν τοῖς εἰς τοὺς δημοσίους ὑπομινήμασιν, cf. 308, 12 | περὶ αὐτοῦ
λόγοις Sf, (τούτου) m.po. Vc 15 supr. VcAcSf, mg. P Ph
mg. κγ VcAcPh, κδ Pc (er.? Pa) 10 cf. Alex. III 4, 13 Sp.;
Aristid. II 506, 8 Sp. | ὄντως Ph 17 addidi 19 τὰ παρα-
δείγματα AcSfPh | ὁ om. Ph 20 ἑαυτοῦ mg. suppl. m. 1Ph
21 cf. [Dion.] lI 1 p. 24, 19 Us. Plut De se ipsum laudando
c. 1 sq.</note>

<pb n="442"/>
εἰμι σπουδαιότατος καὶ μόνος φίλος ἀγαθὸς ἀποθανόντος
τοῦ πατρός, ὦ Δημόνικε, σοὶ εὐνοῶν᾿· πῶς οὖν
αὐτὸ ποιεῖ; κοινῷ τῷ λόγῳ χρῆται περί τε σπουδαίων
ἀνδρῶν καὶ φαύλων λέγων καὶ διακρίνων ἤθη ἀγαθῶν
καὶ πονηρῶν φίλων, οὕτω δὲ φαίνεται αὐτὸς ὢν τῶν <lb n="5"/>
ἀγαθῶν ἀνδρῶν. — Ὁ δὲ Δημοσθένης ἐν τῷ Περὶ τοῦ <note type="marginal">447</note>
στεφάνου μέλλων ἑαυτὸν ἐπαινεῖν καὶ τὴν ἑαυτοῦ πολιτείαν
πολλάκις τῇ ἀνάγκῃ χρῆται λέγων «ἐὰν δ᾿
<note type="marginal">431</note> ἐφ᾿ ἃ καὶ πεποίηκα καὶ πεπολίτευμαι βαδίζω, πολλάκις
λέγειν ἀναγκασθήσομαι περὶ ἐμαυτοῦ». — Ἐπειδὴ δὲ <lb n="10"/>
τῇ ἀνάγκῃ πολλάκις χρώμενος ὕποπτός ἐστι, καὶ τῇ
τοῦ προσώπου ὑπαλλαγῇ χρῆται. ἔστι δὲ τοῦτο· ὅταν
τι μέτριον λέγῃ, τότε πρὸς τοὺς Ἀθηναίους λέγει, ὅταν
δὲ ὑπερήφανον καὶ ἐπαχθές, πρὸς Αἰσχίνην· «οὐ λίθοις
ἐτείχισα τὴν πόλιν οὐδὲ πλίνθοις ἐγώ, ἀλλὰ τὸν <lb n="15"/>
ἐμὸν τειχισμὸν εἰ βούλει σκοπεῖν, εὑρήσεις ὅπλα καὶ
πόλεις καὶ συμμάχους», καὶ πάλιν ἀλλαχοῦ «ὧν μέντοι
ἐκ τῆς δίας οὐσίας ἐπέδωκα, οὐδεμίαν ἡμέραν
ὑπεύθυνος εἶναί φημι. ἀκούεις, Αἰσχίνη;» ἀπέστρεψε
τὸν λόγον, ἵνα δοκοίη τὸν ἐχθρὸν λυπεῖν, μὴ Ἀθηναίοις <lb n="20"/>
ὀνειδίζειν.</p><note type="footnote">2 εὐνοῶν Pa, (ν m.po. in ras.) Pc; εὐνοῶ VcAcSfPh 3 lsocr.
1, 1 sq. 4 φαύλων· λέγων γὰρ καὶ Sf 5 δὲ om. VcAcSfPh
8 Dem. 18, 4 10 ἑαυτοῦ Ph ad 11 et 20 cf. [Dion.] lI 1 p. 336,
11 13 Us. 13 λέγει om. Ph 14 Dem. 18, 299 15 ἐτειχήσατο
Ph 16 ἐὰν βούληι VcSfPh, cf. Dem. 17 Dem. 18, 112 17. 18
μὲν τῆς ἐκ τῆς Ph 19 εἰμι (pro εἶναί φημι) Ph 20 δοκῆι Ph
20. 21 ἀθηναίους Ph, (υ ex ι, m.1?) Sf</note></div></div></body></text></TEI>