Καὶ οὔπω λέγω
τὴν βασιλέως ὀργήν· φοβερωτέραν ἡγοῦμαι τὴν τῆς
βασιλίδος ζηλοτυπίαν, ἣν οὐκ ἤνεγκε Χαιρέας, ἀνὴρ
Ἕλλην. Τί ποιήσει γυνὴ καὶ δέσποινα βάρβαρος;
 ἄγε δή; Καλλιρρόη, βούλευσαί τι γενναῖον, Ἑρμοκράτους
ἄξιον· ἀπόσφαξον σεαυτήν. Ἀλλὰ μήπω·
μέχρι γὰρ νῦν ὁμιλία πρώτη καὶ παρ’ εὐνούχου· ἂν
δὲ βιαιότερόν τι γένηται, τότε ἐστί σοι καιρὸς ἐπιδεῖξαι
Χαιρέᾳ παρόντι τὴν πίστιν.” Ὁ δ’ εὐνοῦχος ἐλθὼν πρὸς βασιλέα τὴν μὲν
ἀλήθειαν ἀπέκρυπτε τῶν γεγονότων, ἀσχολίαν δὲ
ἐσκήπτετο καὶ τήρησιν ἀκριβῆ τῆς βασιλίδος, ὥστε
μηδὲ δύνασθαι τῇ Καλλιρρόῃ προσελθεῖν· “σὺ δὲ
ἐκέλευσάς μοι, δέσποτα, προνοεῖσθαι τοῦ λαθεῖν.
 Ὀρθῶς δὲ προσέταξας· ἀνείληφας γὰρ τὸ σεμνότατον
πρόσωπον τοῦ δικαστοῦ καὶ θέλεις παρὰ Πέρσαις εὐδοκιμεῖν.
Διὰ τοῦτό σε πάντες ὑμνοῦσιν. Ἕλληνες
δέ εἰσι μικραίτιοι καὶ λάλοι. Περιβόητον αὐτοὶ ποιήσουσι
τὴν πρᾶξιν, Καλλιρρόη μὲν ὑπ’ ἀλαζονείας ὅτι
 αὐτῆς βασιλεὺς ἐρᾷ, Διονύσιος δὲ καὶ Χαιρέας ὑπὸ
ζηλοτυπίας.
 Οὐκ ἔστι δὲ ἄξιον οὐδὲ τὴν βασιλίδα λυπῆσαι,
ἣν εὐμορφοτέραν ἐποίησεν ἡ δίκη δόξαι.” Ταύτ ην δ ὲ παρέμισγε τὴν παλινῳδίαν, εἴ πως
ἀποστρέψαι δύναιτο βας1ʽ??ʼέα τοῦ ἔρωτος, καὶ ἑαυτὸν
 ἐλευθερῶσαι διακονίας δυσχεροῦς.
 
Παραυτίκα μὲν οὖν ἔπεισε, πάλιν δὲ νυκτὸς γενομένης
ἀνεκάετο καὶ ὁ ἔρως αὐτὸν ἀνεμίμνησκεν
οἵους μὲν ὀφθαλμοὺς ἔχει Καλλιρρόη, πῶς δὲ καλὸν
τὸ πρόσωπον. Τὰς τρίχας ἐπῄνει, τὸ βάδισμα, τὴν
 φωνήν· οἵα μὲν εἰσῆλθεν εἰς τὸ δικαστήριον, οἵα δὲ
ἔστη, πῶς ἐλάλησε, πῶς ἐσίγησε, πῶς ἥδετο, πῶς
ἔκλαυσε.