Θαυμάζω
δὲ πῶς συνετώτατος ὑπάρχων ἀγνοεῖς τὴν βασιλέως
φιλανθρωπίαν, ὅτι οὐκ ἐρᾷ δυστυχοῦς γυναικὸς
ἀλλὰ ἐλεεῖ. Παυσώμεθα τοίνυν λαλοῦντες, μὴ καὶ
τῇ βασιλίδι τις ἡμᾶς διαβάλῃ.” Καὶ ἡ μὲν ἀπέδραμεν,
ἔστη δὲ ὁ εὐνοῦχος ἀχανής· οἷα γὰρ ἐν μεγάλῃ
τυραννίδι τεθραμμένος οὐδὲν ἀδύνατον ὑπελάμβανεν,
οὐ βασιλεῖ μόνον, ἀλλὰ οὐδ’ ἑαυτῷ.
 
 Καταλειφθεὶς οὖν καὶ μηδὲ ἀποκρίσεως καταξιωθεὶς
ἀπηλλάττετο μυρίων παθῶν μεστός, ὀργιζόμενος
μὲν Καλλιρρόῃ, λυπούμενος δὲ ἐφ’ ἑαυτῷ, φοβούμενος
δὲ βασιλέα· τάχα γὰρ οὐδὲ πιστεύσειν αὐτὸν
ὅτι ἀτυχῶς μέν, ἀλλὰ διελέχθη· δόξει δὲ καταπροδιδόναι
τὴν ὑπηρεσίαν χαριζόμενος τῇ βασιλίδι.
 Ἐδεδοίκει
δὲ μὴ καὶ πρὸς ἐκείνην Καλλιρρόη κατείπῃ τοὺς
λόγους. Στάτειραν δὲ βαρυθυμοῦσαν μέγα τι βουλεύσειν
αὐτῷ κακὸν ὡς οὐχ ὑπηρετοῦντι μόνον ἀλλὰ
καὶ κατασκευάζοντι τὸν ἔρωτα. Καὶ ὁ μὲν εὐνοῦχος
ἐσκέπτετο πῶς ἂν ἀσφαλῶς ἀπαγγείλῃ βασιλεῖ περὶ
τῶν γεγονότων· Καλλιρρόη δὲ καθ’ ἑαυτὴν γενομένη
ταῦτα φησὶν “ἐγὼ προυμαντευόμην.
 Ἔχω σε
μάρτυν, Εὐφρᾶτα. Προεῖπον ὅτι οὐκέτι σε διαβήσομαι.
Ἔρρωσο, πάτερ, καὶ σύ, μῆτερ, καὶ Συρακοῦσαι
πατρίς· οὐκέτι γὰρ ὑμᾶς ὄψομαι. Νῦν ὡς
ἀληθῶς Καλλιρρόη τέθνηκεν. Ἐκ τοῦ τάφου μὲν
ἐξῆλθον, οὐκ ἐξάξει δέ με ἐντεῦθεν λοιπὸν οὐδὲ Θήρων
ὁ λῃστής.
 Ὦ κάλλος ἐπίβουλον, σύ μοι πάντων
κακῶν αἴτιον. Διὰ σὲ ἀνῃρέθην, διὰ σὲ ἐπράθην, διὰ
σὲ ἔγημα μετὰ· Χαιρέαν, διὰ σὲ εἰς Βαβυλῶνα ἤχθην,
διὰ σὲ παρέστην δικαστηρίῳ. Πόσοις με παρέδωκας;
λῃσταῖς, θαλάττῃ, τάφῳ, δουλείᾳ, κρίσει. Πάντων
 
δέ μοι βαρύτατος ὁ ἔρως ὁ βασιλέως.