VI. Recta portio rectanguli conoidalis, quando humido
leuior existens axem habuerit maiorem quidem
quam hemiolium, minorem autem quam ut hanc

 
habeat proportionem ad eam quae usque ad axem,
quam habent quindecim ad quattuor, dimissa in
humidum ita, ut basis ipsius contingat humidum,
numquam stabit inclinata ita, ut basis ipsius secundum
 unum signum contingat humidum. Sit portio, qualis dicta est, et dimissa in humidum
consistat, sicut ostensum est, ita ut basis ipsius
secundum unum signum contingat humidum, secta
autem ipsa per axem plano recto ad superficiem
 humidi sectio superficiei portionis sit quae AΡOL
rectanguli coni sectio, superficiei autem humidi quae
AS, axis autem portionis et diameter sectionals 
sit quae NO, et secetur secundum F quidem ita,
ut quae OF sit dupla ipsius FN, secundum Ω autem
 ita, ut quae NO ad FΩ habeat proportionem, quam
quindecim ad quattuor, et ipsi NO adducatur quae
ΩΚ. Quae autem NO maiorem proportionem habet
ad FΩ quam ad eam quae usque ad axem. Sit quae
FB aequalis ei quae usque ad axem, et ducatur
 quae quidem ΡC aequedistanter ipsi AS contingens
sectionem APOL secundum P, quae autem Pl aequedistanter

 
ipsi NO ; secet autem quae Pl prius ipsam
ΚΩ. Quoniam igitur in portione AΡOL contenta a
recta et a sectione rectanguli coni quae quidem ΚΗ
aequedistanter ipsi AL, quae autem Pl aequedistanter
 diametro secta ipsa ΚΩ, quae autem AS aequedistanter
contingenti secundum P, necessarium est
ipsam Pl aut eandem proportionem habere ad ΡΗ,
quam habet quae NΩ ad ΩΟ, aut maiorem proportionem;
demonstratum est enim hoc per sumpta.
 Quae autem ΩN est emiolia psius ΩΟ ; et quae ΙΡ
ergo aut emiolia est ipsius ΗΡ aut maior quam
emiolia ; quae ergo PH ipsius HI aut dupla est aut
minor quam dupla. Sit autem quae PT ipsius TI
dup a ; centrum ergo grauitatis eius quod in humido
 est signum T. Et copulata quae TF educatur, et sit
centrum grauitatis eius quod extra humidum G,
et a B ipsi NO recta quae BR. Quoniam igitur est
quae quidem Pl aequedistanter diametro NO, quae
autem BR perpendicularis super diametrum, quae
 autem FB aequalis ei quae usque ad axem, palam
quod quae FR educta aequales facit angulos ad
contingentem sectionem APOL secundum P ; quare
et ad AS et ad superficiem aquae. Ductis autem
per T, G aequedstanter ipsi FR erunt et ipsae
 perpendiculares ad superficiem aquae, et magnitudo
quidem intra humidum absumpta ex solido APOL
sursum feretur secundum eam quae per T perpendicularem,
quae autem extra humidum deorsum
feretur in humidum secundum eam quae per G
 perpendicularem. Reuoluetur ergo solidum APOL,

 
et basis ipsius non tanget superficiem humidi secundum
unum signum. Si autem quae PI non secuerit lineam ΚΩ, sicut
in secunda figura descriptum est, manifestum quod
 signum T, quod est centrum grauitatis demersae
portionis, cadet inter P et l, et reliqua similiter
demonstrabuntur.