β΄. Omnis humidi consistentis ita, ut maneat inmotum,
superficies habebit figuram sperae habentis centrum
idem cum terra. intelligatur enim humidum consistens ita, ut
maneat non motum, et secetur ipsius superficies
plano per centrum terrae, sit autem terrae centrum K,
superficiei autem sectio linea ABGD. Dico itaque
lineam ABGD circuli esse periferiam, centrum
 autem ipsius K. Si enim non est, rectae a K ad lineam ABGD
occurrentes non erunt aequales. Sumatur itaque
aliqua recta, quae est quarundam quidem a K
occurrentium ad lineam ABGD maior, quarundam
 autem minor, et centro quidem K, distantia autem
sumptae lineae circulus describatur; cadet igitur
periferia circuli habens hoc quidem extra lineam
ABGD, hoc autem intra, quoniam quae ex centro
quarundam quidem a K occurrentium ad lineam
 ABGD est maior, quarundam autem minor, sit
igitur descripti circuli periferia quae ΖBΗ, et a B

 
ad K recta ducatur, et copulentur quae ZK, KEL
aequales facientes angulos, describatur autem et
centro K periferia quaedam quae XOP in plano et
in humido; partes itaque humidi quae secundum XOP
 periferiam ex aequo sunt positae et continuae
inuicem. Et premuntur quae quidem secundum XO
periferiam humido quod secundum ZB locum;
inaequaliter igitur premuntur partes humidi quae
secundum periferiam XO et quae
 
 ἢ κατὰ τὰν ΟΠ· ὥστε ἐξωθήσονται τὰ ἧσσον θλιβόμενα
ὑπὸ τῶν μᾶλλον θλιβομένων· οὐ μένει ἄρα τὸ ὑγρόν.
Ὑπέκειτο δὲ καθεστακὸς εἶμεν ὥστε μένειν ἀκίνητον·
ἀναγκαῖον ἄρα τὰν ΑΒΓ△ γραμμὰν κύκλου περιφέρειαν
εἶμεν καὶ κέντρον αὐτᾶς τὸ Κ. Ὁμοίως δὴ δειχθήσεται
 καί, ὅπως κα ἄλλως ἁ ἐπιφάνεια τοῦ ὑγροῦ ἐπιπέδῳ
τμαθῇ διὰ τοῦ κέντρου τᾶς γᾶς, ὅτι ἁ τομὰ ἐσσεῖται
κύκλου περιφέρεια, καὶ κέντρον αὐτᾶς ἐσσεῖται ὃ καὶ τᾶς
γᾶς ἐστι κέντρον. Δῆλον οὖν ὅτι ἁ ἐπιφάνεια τοῦ ὑγροῦ
καθεστακότος ἀκινήτου σφαίρας ἔχει τὸ σχῆμα τὸ αὐτὸ
 κέντρον ἐχούσας τᾷ γᾷ, ἐπειδὴ τοιαύτα ἐστίν, ὥστε

 
 ιὰ τοῦ αὐτοῦ σαμείου τμαθεῖσ αν τὰν τομὰν ποιεῖν
περιφέρειαν κύκλου κέντρον ἔχοντος τὸ σαμεῖον, διʼ οὗ
τέμνεται τῷ ἐπιπέδῳ.