αἴθωνα κρατερόν, μεγάλαι δʼ ἐστρεύγετο νούσωι.σχέτλιος, ὅσσα πάσαιτο τόσων ἔχεν ἵμερος αὖτις.εἴκατι δαῖτα πένοντο, δυώδεκα δʼ οἶνον ἄφυσσον·τόσσα Διώνυσον γὰρ ἃ καὶ Δάματρα χαλέπτει·† καὶ γὰρ τᾶι Δάματρι συνωργίσθη Διόνυσος.οὔτε νιν εἰς ἐράνως οὔτε ξυνδείπνια πέμποναἰδόμενοι γονέες, προχανὰ δʼ εὑρίσκετο πᾶσα.ἦνθον Ἰτωνιάδος νιν Ἀθαναίας ἐπʼ ἄεθλαὈρμενίδαι καλέοντες· ἀπʼ ὦν ἀρνήσατο μάτηροὐκ ἔνδοι, χθιζὸς γὰρ ἐπὶ Κραννῶνα βέβακετέλθος ἀπαιτησῶν ἑκατὸν βόας. ἦνθε Πολυξώ,μάτηρ Ἀκτορίωνος, ἐπεὶ γάμον ἄρτυε παιδί,ἀμφότερον Τριόπαν τε καὶ υἱέα κικλήσκοισα.τὰν δὲ γυνὰ βαρύθυμος ἀμείβετο δάκρυ χέοισανεῖταί τοι Τριόπας, Ἐρυσίχθονα δʼ ἤλασε κάπροςΠίνδον ἀνʼ εὐάγκειαν, δ δʼ ἐννέα φάεα κεῖται.δειλαία φιλότεκνε, τί δʼ οὐκ ἐψεύσαο, μᾶτερ;δαίνυεν εἰλαπίναν τις· ἐν ἀλλοτρίοις Ἐρυσίχθων.