ἃ δʼ ἄλλως μὲν ἔασεν, ἀναγκαίαι γὰρ ἕποντο δεσποτικὰν ὑπὸ χεῖρα, βαρὺν δʼ ἀπαμείψατʼ ἄνακτα ναὶ ναί, τεύχεο δῶμα κύον κύον ὧι ἔνι δαῖτας ποιησεῖς· θαμιναὶ γὰρ ἐς ὕστερον εἰλαπίναι τοι. ἃ μὲν τόσσʼ εἰποῖσʼ Ἐρυσίχθονι τεῦχε πονηρά. αὐτίκα οἱ χαλεπόν τε καὶ ἄγριον ἔμβαλε λιμόν αἴθωνα κρατερόν, μεγάλαι δʼ ἐστρεύγετο νούσωι. σχέτλιος, ὅσσα πάσαιτο τόσων ἔχεν ἵμερος αὖτις. εἴκατι δαῖτα πένοντο, δυώδεκα δʼ οἶνον ἄφυσσον· τόσσα Διώνυσον γὰρ ἃ καὶ Δάματρα χαλέπτει· † καὶ γὰρ τᾶι Δάματρι συνωργίσθη Διόνυσος. οὔτε νιν εἰς ἐράνως οὔτε ξυνδείπνια πέμπον αἰδόμενοι γονέες, προχανὰ δʼ εὑρίσκετο πᾶσα. ἦνθον Ἰτωνιάδος νιν Ἀθαναίας ἐπʼ ἄεθλα Ὀρμενίδαι καλέοντες· ἀπʼ ὦν ἀρνήσατο μάτηρ οὐκ ἔνδοι, χθιζὸς γὰρ ἐπὶ Κραννῶνα βέβακε τέλθος ἀπαιτησῶν ἑκατὸν βόας . ἦνθε Πολυξώ, μάτηρ Ἀκτορίωνος, ἐπεὶ γάμον ἄρτυε παιδί, ἀμφότερον Τριόπαν τε καὶ υἱέα κικλήσκοισα. τὰν δὲ γυνὰ βαρύθυμος ἀμείβετο δάκρυ χέοισα νεῖταί τοι Τριόπας, Ἐρυσίχθονα δʼ ἤλασε κάπρος Πίνδον ἀνʼ εὐάγκειαν, δ δʼ ἐννέα φάεα κεῖται . δειλαία φιλότεκνε, τί δʼ οὐκ ἐψεύσαο, μᾶτερ; δαίνυεν εἰλαπίναν τις· ἐν ἀλλοτρίοις Ἐρυσίχθων . ἄγετό τις νύμφαν· Ἐρυσίχθονα δίσκος ἔτυψεν, ἢ ἔπεσʼ ἐξ ἵππων , ἢ ἐν Ὄθρυϊ ποίμνιʼ ἀμιθρεῖ . ἐνδόμυχος δἤπειτα πανάμερος εἰλαπιναστάς ἤσθιε μυρία πάντα· κακὰ δʼ ἐξάλλετο γαστήρ αἰεὶ μᾶλλον ἔδοντι, τὰ δʼ ἐς βυθὸν οἷα θαλάσσας ἀλεμάτως ἀχάριστα κατέρρεεν εἴδατα πάντα.