πότνια Δαμάτηρ, τᾶς ἱερὸν ἐκκεραΐζεις.τὰν δʼ ἄρʼ ὑποβλέψας χαλεπώτερον ἠὲ κυναγὸνὤρεσιν ἐν Τμαρίοισιν ὑποβλέπει ἄνδρα λέαιναὠμοτόκος, τᾶς φαντὶ πέλειν βλοσυρώτατον ὄμμα,χάζευ ἔφα μή τοι πέλεκυν μέγαν ἐν χροῒ παξῶ.ταῦτα δʼ ἐμὸν θησεῖ στεγανὸν δόμον, ὧι ἔνι δαῖταςαἰὲν ἐμοῖς ἑτάροισιν ἄδην θυμαρέας ἀξῶ.εἷπεν ὁ παῖς, Νέμεσις δὲ κακὰν ἐγράψατο φωνάν.Δαμάτηρ δʼ ἄφατόν τι κοτέσσατο, εἴσατο δʼ ἁ θεύς·ἴθματα μὲν χέρσω, κεφαλὰ δέ οἱ ἅψατʼ Ὀλύμπω.οἳ μὲν ἄρʼ ἡμιθνῆτες, ἐπεὶ τὰν πότνιαν εἶδον,ἐξαπίνας ἀπόρουσαν ἐνὶ δρυσὶ χαλκὸν ἀφέντες.ἃ δʼ ἄλλως μὲν ἔασεν, ἀναγκαίαι γὰρ ἕποντοδεσποτικὰν ὑπὸ χεῖρα, βαρὺν δʼ ἀπαμείψατʼ ἄνακταναὶ ναί, τεύχεο δῶμα κύον κύον ὧι ἔνι δαῖταςποιησεῖς· θαμιναὶ γὰρ ἐς ὕστερον εἰλαπίναι τοι.ἃ μὲν τόσσʼ εἰποῖσʼ Ἐρυσίχθονι τεῦχε πονηρά.αὐτίκα οἱ χαλεπόν τε καὶ ἄγριον ἔμβαλε λιμόν