τρὶς μὲν δὴ διέβας Ἀχελώιον ἀργυροδίναν,τοσσάκι δʼ ἀενάων ποταμῶν ἐπέρασας ἕκαστον,τρὶς δʼ ἐπὶ Καλλιχόρωι χαμάδις ἐκαθίσσαο φρητίαὐσταλέα ἄποτός τε καὶ οὐ φάγες οὐδὲ λοέσσα.μὴ μὴ ταῦτα λέγωμες ἃ δάκρυον ἄγαγε Δηοῖ·κάλλιον, ὡς πολίεσσιν ἑαδότα τέθμια δῶκε·κάλλιον, ὡς καλάμαν τε καὶ ἱερὰ δράγματα πράταἀσταχύων ἀπέκοψε καὶ ἐν βόας ἧκε πατῆσαι,ἁνίκα Τριπτόλεμος ἀγαθὰν ἐδιδάσκετο τέχναν·κάλλιον, ὡς (ἵνα καί τις ὑπερβασίας ἀλέηται)π οὔπω τὰν Κνιδίαν, ἔτι Δώτιον ἱρὸν ἔναιον,τεῖ δʼ αὐτᾶι καλὸν ἄλσος ἐποιήσαντο Πελασγοίδένδρεσιν ἀμφιλαφές· διά κεν μόλις ἦνθεν ὀιστός·ἐν πίτυς, ἐν μεγάλαι πτελέαι ἔσαν, ἐν δὲ καὶ ὄχναι,ἐν δὲ καλὰ γλυκύμαλα· τὸ δʼ ὥστʼ ἀλέκτρινον ὕδωρἐξ ἀμαρᾶν ἀνέθυε. θεὰ δʼ ἐπεμαίνετο χώρωιὅσσον Ἐλευσῖνι, Τριόπαι θʼ ὅσον ὁκκόσον Ἔνναι.