αἴθωνα κρατερόν, μεγάλᾳ δʼ ἐστρεύγετο νούσῳ.σχέτλιος, ὅσσα πάσαιτο τόσων ἔχεν ἵμερος αὖτις.εἴκατι δαῖτα πένοντο, δυώδεκα δʼ οἶνον ἄφυσσον·τόσσα Διώνυσον γὰρ ἃ καὶ Δάματρα χαλέπτελ· καὶ γὰρ τᾷ Δάματρι συνωργίσθη Διόνυσος.οὔτε νιν εἰς ἐράνως οὔτε ξυνδείπνια πέμποναἰδόμενοι γονέες, προχανὰ δʼ εὑρίσκετο πᾶσα.ἦνθον Ἰτωνιάδος νιν Ἀθαναίας ἐπʼ ἄεθλαὈρμενίδαι καλέοντες· ἀπʼ ὦν ἀρνήσατο μάτηρ οὐκ ἔνδοι, χθιζὸς γὰρ ἐπὶ Κραννῶνα βέβακετέλθος ἀπαιτησῶν ἑκατὸν βόας. ἦνθε Πολυξώ,μάτηρ Ἀκτορίωνος, ἐπεὶ γάμον ἄρτυε παιδί,ἀμφότερον Τριόπαν τε καὶ υἱέα κικλήσκοισα.τὰν δὲ γυνὰ βαρύθυμος ἀμείβετο δάκρυ χέοισα νεῖταί τοι Τριόπας, Ἐρυσίχθονα δʼ ἤλασε κάπροςΠίνδον ἀνʼ εὐάγκειαν, ὁ δʼ ἐννέα φάεα κεῖται.δειλαία φιλότεκνε, τί δʼ οὐκ ἐψεύσαο, μᾶτερ;δαίνυεν εἰλαπίναν τις· ἐν ἀλλοτρίοις Ἐρυσίχθων.