νύμφαι δʼ αὖ κλαίουσιν, ὅτε δρυσὶν οὐκέτι φύλλα. ταῖς μὲν ἔτʼ Ἀπόλλων ὑποκόλπιος αἰνὰ χολώθη, φθέγξατο δʼ οὐκ ἀτέλεστον ἀπειλήσας ἐπὶ Θήβηι· Θ̔ήβη τίπτε τάλαινα τὸν αὐτίκα πότμον ἐλέγχεις; μήπω μή μʼ ἀέκοντα βιάζεο μαντεύεσθαι. οὔπω μοι Πυθῶνι μέλει τριποδήιος ἕδρη, οὐδέ τί πω τέθνηκεν ὄφις μέγας, ἀλλʼ ἔτι κεῖνο θηρίον αἰνογένειον ἀπὸ Πλειστοῖο καθέρπον Παρνησὸν νιφόεντα περιστέφει ἐννέα κύκλοις· ἀλλʼ ἔμπης ἐρέω τι τορώτερον ἢ ἀπὸ δάφνης. φεῦγε πρόσω· ταχινός σε κιχήσομαι αἵματι λούσων τόξον ἐμόν· σὺ δὲ τέκνα κακογλώσσοιο γυναικός ἔλλαχες. οὐ σύ γʼ ἐμεῖο φίλη τροφὸς οὐδὲ Κιθαιρών ἔσσεται· εὐαγέων δὲ καὶ εὐαγέεσσι μελοίμηνʼ.