οὐδέ τί πω τέθνηκεν ὄφις μέγας, ἀλλʼ ἔτι κεῖνοθηρίον αἰνογένειον ἀπὸ Πλειστοῖο καθέρπονΠαρνησὸν νιφόεντα περιστέφει ἐννέα κύκλοις·ἀλλʼ ἔμπης ἐρέω τι τομώτερον ἢ ἀπὸ δάφνης.φεῦγε πρόσω· ταχινός σε κιχήσομαι αἵματι λούσων τόξον ἐμόν· σὺ δὲ τέκνα κακογλώσσοιο γυναικὸςἔλλαχεσ. οὐ σύ γʼ ἐμεῖο φίλη τροφὸς οὐδὲ Κιθαιρὼνἔσσεται· εὐαγέων δὲ καὶ εὐαγέεσσι μελοίμην.ὣς ἄρʼ ἔφη. Λητὼ δὲ μετάτροπος αὖτις ἐχώρει.ἀλλʼ ὅτʼ Ἀχαιιάδες μιν ἀπηρνήσαντο πόληες ἐρχομένην, Ἑλίκη τε Ποσειδάωνος ἑταίρηΒοῦρά τε Δεξαμενοῖο βοόστασις Οἰκιάδαο,ἂψ δʼ ἐπὶ Θεσσαλίην πόδας ἔτρεπε, φεῦγε δʼ Ἄναυροςκαὶ μεγάλη Λάρισα καὶ αἱ Χειρωνίδες ἄκραι,φεῦγε δὲ καὶ Πηνειὸς ἑλισσόμενος διὰ Τεμπέων. Ἥρη, σοὶ δʼ ἔτι τῆμος ἀνηλεὲς ἦτορ ἔκειτοοὐδὲ κατεκλάσθης τε καὶ ᾤκτισας, ἡνίκα πήχειςἀμφοτέρους ὀρέγουσα μάτην ἐφθέγξατο τοῖαΝύμφαι Θεσσαλίδες, ποταμοῦ γένος, εἴπατε πατρὶκοιμῆσαι μέγα χεῦμα· περιπλέξασθε γενείῳ λισσόμεναι τὰ Ζηνὸς ἐν ὕδατι τέκνα τεκέσθαι.Πηνειὲ Φθιῶτα, τί νῦν ἀνέμοισιν ἐρίζεις;ὦ πάτερ, οὐ μὴν ἵππον ἀέθλιον ἀμφιβέβηκας.ἦ ῥά τοι ὧδʼ αἰεὶ ταχινοὶ πόδες, ἢ ἐπʼ ἐμεῖομοῦνοι ἐλαφρίζουσι, πεποίησαι δὲ πέτεσθαι σήμερον ἐξαπίνης;" ὁ δʼ ἀνήκοος. "ὦ ἐμὸν ἄχθος,ποῖ σε φέρω; μέλεοι γὰρ ἀπειρήκασι τένοντες.Πήλιον ὦ Φιλύρης νυμφήιον, ἀλλὰ σὺ μεῖνον,μεῖνον, ἐπεὶ καὶ θῆρες ἐν οὔρεσι πολλάκι σεῖοὠμοτόκους ὠδῖνας ἀπηρείσαντο λέαιναι.