τειρομένην ὠδῖσι· δύω δέ οἱ εἵατο φρουροὶγαῖαν ἐποπτεύοντες, ὁ μὲν πέδον ἠπείροιοἥμενος ὑψηλῆς κορυφῆς ἔπι Θρήικος Αἵμουθοῦρος Ἄρης ἐφύλασσε σὺν ἔντεσι, τὼ δέ οἱ ἵππωἑπτάμυχον βορέαο παρὰ σπέος ηὐλίζοντο· ἡ δʼ ἐπὶ νησάων ἑτέρη σκοπὸς εὐρειάωνἧστο κόρη Θαύμαντος ἐπαΐξασα Μίμαντι.ἔνθʼ οἱ μὲν πολίεσσιν ὅσαις ἐπεβάλλετο Λητὼμίμνον ἀπειλητῆρες, ἀπετρώπων δὲ δέχεσθαι.φεῦγε μὲν Ἀρκαδίη, φεῦγεν δʼ ὄρος ἱερὸν Αὔγης Παρθένιον, φεῦγεν δʼ ὁ γέρων μετόπισθε Φενειός. Φενειός Arnaldus; Φεναιός.φεῦγε δʼ ὅλη Πελοπηὶς ὅση παρακέκλιται Ἰσθμῷ,ἔμπλην Αἰγιαλοῦ τε καὶ Ἄργεος· οὐ γὰρ ἐκείναςἀτραπιτοὺς ἐπάτησεν, ἐπεὶ λάχεν Ἴναχον Ἥρη.φεῦγε καὶ Ἀονίη τὸν ἕνα δρόμον, αἱ δʼ ἐφέποντο Δίρκη τε Στροφίη τε μελαμψήφιδος ἔχουσαιἸσμηνοῦ χέρα πατρός, ὁ δʼ εἵπετο πολλὸν ὄπισθενἈσωπὸς βαρύγουνος, ἐπεὶ πεπάλακτο κεραυνῷ.ἡ δʼ ὑποδινηθεῖσα χοροῦ ἀπεπαύσατο νύμφηαὐτόχθων Μελίη καὶ ὑπόχλοον ἔσχε παρειὴν ἥλικος ἀσθμαίνουσα περὶ δρυός, ὡς ἴδε χαίτηνσειομένην Ἑλικῶνος. ἐμαὶ θεαί, εἴπατε Μοῦσαι,ἦ ῥʼ ἐτεὸν ἐγένοντο τότε δρύες ἡνίκα Νύμφαι;νύμφαι μὲν χαίρουσιν, ὅτε δρύας ὄμβρος ἀέξει,νύμφαι δʼ αὖ κλαίουσιν, ὅτε δρυσὶν οὐκέτι φύλλα. ταῖς μὲν ἔτʼ Ἀπόλλων ὑποκόλπιος αἰνὰ χολώθη,φθέγξατο δʼ οὐκ ἀτέλεστον ἀπειλήσας ἐπὶ Θήβῃ·Θήβη, τίπτε τάλαινα τὸν αὐτίκα πότμον ἐλέγχεις;μήπω μή μʼ ἀέκοντα βιάζεο μαντεύεσθαι.οὔπω μοι Πυθῶνι μέλει τριποδήιος ἕδρη,