ἔργα θʼ ὁμοῦ, δεινὸν δὲ πυρίκμητοί τε λέβητες καὶ τρίποδες πίπτοντες ἐπʼ ἀλλήλοις ἰαχεῦσι·τῆμος ἔγεντʼ ἄραβος σάκεος τόσος εὐκύκλοιο.Πηνειὸς δʼ οὐκ αὖτις ἐχάζετο, μίμνε δʼ ὁμοίωςκαρτερὸς ὡς τὰ πρῶτα, θοὰς δʼ ἐστήσατο δίνας,εἰσόκε οἱ Κοιηὶς ἐκέκλετο σῴζεο χαίρων, σῴζεο· μὴ σύ γʼ ἐμεῖο πάθῃς κακὸν εἵνεκα τῆσδεἀντʼ ἐλεημοσύνης, χάριτος δέ τοι ἔσσετʼ ἀμοιβή.ἦ καὶ πολλὰ πάροιθεν ἐπεὶ κάμεν ἔστιχε νήσουςεἰναλίας· αἱ δʼ οὔ μιν ἐπερχομένην ἐδέχοντο,οὐ λιπαρὸν νήεσσιν Ἐχινάδες ὅρμον ἔχουσαι, οὐδʼ ἥτις Κέρκυρα φιλοξεινωτάτη ἄλλων,Ἶρις ἐπεὶ πάσῃσιν ἐφʼ ὑψηλοῖο Μίμαντοςσπερχομένη μάλα πολλὸν ἀπέτραπεν· αἱ δʼ ὑπʼ ὁμοκλῆςπανσυδίῃ φοβέοντο κατὰ ῥόον ἥντινα τέτμοι.ὠγυγίην δἤπειτα Κόων, Μεροπηίδα νῆσον, ἵκετο, Χαλκιόπης ἱερὸν μυχὸν ἡρωίνης.ἀλλά ἑ παιδὸς ἔρυκεν ἔπος τόδε μὴ σύ γε, μῆτερ,τῇ με τέκοις. οὔτʼ οὖν ἐπιμέμφομαι οὐδὲ μεγαίρωνῆσον, ἐπεὶ λιπαρή τε καὶ εὔβοτος, εἴ νύ τις ἄλλη·ἀλλά οἱ ἐκ Μοιρέων τις ὀφειλόμενος θεὸς ἄλλος ἐστί, Σαωτήρων ὕπατον γένος· ᾧ ὑπὸ μίτρηνἵξεται οὐκ ἀέκουσα Μακηδόνι κοιρανέεσθαιἀμφοτέρη μεσόγεια καὶ αἳ πελάγεσσι κάθηνται,μέχρις ὅπου περάτη τε καὶ ὁππόθεν ὠκέες ἵπποιἠέλιον φορέουσιν· ὁ δʼ εἴσεται ἤθεα πατρός.