πότνια σὴν ὁμόθηρον ἐθήκαο· καὶ δὲ σὲ φασί καλὴν Ἀντίκλειαν ἴσον φαέεσσι φιλῆσαι, αἳ πρῶται θοὰ τόξα καὶ ἀμφʼ ὤμοισι φαρέτρας ἰοδόκους ἐφόρησαν· ἀσύλλωτοι δέ φιν ὦμοι δεξιτεροὶ καὶ γυμνὸς ἀεὶ παρεφαίνετο μαζός. ἤινησας δʼ ἔτι πάγχυ ποδορρώρην Ἀταλάντην, κούρην Ἰασίοιο συοκτόνον Ἀρκασίδαο, καί ἑ κυνηλασίην τε καὶ εὐστοχίην ἐδίδαξας. οὔ μιν ἐπίκλητοι Καλυδωνίου ἀγρευτῆρες μέμφονται κάπροιο· τὰ γὰρ σημήια νίκης Ἀρκαδίην εἰσῆλθεν, ἔχει δʼ ἔτι θηρὸς ὀδόντας· οὐδὲ μὲν Ὑλαῖόν τε καὶ ἄφρονα Ῥοῖκον ἔολπα οὐδέ περ ἐχθαίροντας ἐν Ἄιδι μωμήσασθαι τοξότιν· οὐ γάρ σφιν λαγόνες συνεπιψεύσονται, τάων Μαιναλίη νᾶεν φόνωι ἀκρώρεια. πότνια πουλυμέλαθρε πολύπτολι χαῖρε Χιτώνη Μιλήτωι ἐπίδημε· σὲ γὰρ ποιήσατο Νηλεύς ἡγεμόνην, ὅτε νηυσὶν ἀνήγετο Κεκροπίηθεν. Χησιὰς Ἰμβρασίη πρωτόθρονε, σοὶ δʼ Ἀγαμέμνων πηδάλιον νηὸς σφετέρης ἐγκάτθετο νηῶι μείλιον ἀπλοΐης, ὅτε οἱ κατέδησας ἀήτας, Τευκρῶν ἡνίκα νῆες Ἀχαιίδες ἄστεα κήδειν ἔπλεον ἀμφʼ Ἑλένηι Ῥαμνουσίδι θυμωθεῖσαι. ἦ μέν τοι Προῖτός γε δύω ἐκαθίσσατο νηούς, ἄλλον μὲν Κορίης, ὅτι οἱ συνελέξαο κούρας οὔρεα πλαζομένας Ἀζήνια, τὸν δʼ ἐνὶ Λούσοις Ἡμέρηι, οὕνεκα θυμὸν ἀπʼ ἄγριον εἵλεο παίδων. σοὶ καὶ Ἀμαζονίδες πολέμου ἐπιθυμήτειραι ἔν ποτε παρραλίηι Ἐφέσωι βρέτας ἱδρύσαντο φηγῶι ὑπὸ πρέμνωι, τέλεσεν δέ τοι ἱερὸν Ἱππώ·