χωομένης ἀλέγοιμι. φέρευ, τέκος, ὅσσʼ ἐθελημὸςαἰτίζεις, καὶ δʼ ἄλλα πατὴρ ἔτι μείζονα δώσει.τρὶς δέκα τοι πτολίεθρα καὶ οὐχ ἕνα πύργον ὀπάσσω,τρὶς δέκα τοι πτολίεθρα, τὰ μὴ θεὸν ἄλλον ἀέξεινεἴσεται, ἀλλὰ μόνην σὲ καὶ Ἀρτέμιδος καλέεσθαι· πολλὰς δὲ ξυνῇ πόλιας διαμετρήσασθαιμεσσόγεως νήσους τε· καὶ ἐν πάσῃσιν ἔσονταιἈρτέμιδος βωμοί τε καὶ ἄλσεα. καὶ μὲν ἀγυιαῖςἔσσῃ καὶ λιμένεσσιν ἐπίσκοπος. ὣς ὁ μὲν εἰπὼνμῦθον ἐπεκρήηνε καρήατι. βαῖνε δὲ κούρη λευκὸν ἐπὶ Κρηταῖον ὄρος κεκομημένον ὕλῃ·ἔνθεν ἐπʼ Ὠκεανόν· πολέας δʼ ἐπελέξατο νύμφας,πάσας εἰνέτεας, πάσας ἔτι παῖδας ἀμίτρους.χαῖρε δὲ Καίρατος ποταμὸς μέγα, χαῖρε δὲ Τηθύς,οὕνεκα θυγατέρας Λητωίδι πέμπον πέμπον schol. Nicand. Th. 349; πέμπεν or πέμπειν. ἀμορβούς.αὖθι δὲ Κύκλωπας μετεκίαθε· τοὺς μὲν ἔτετμενήσῳ ἐνὶ Λιπάρῃ (Λιπάρη νέον, ἀλλὰ τότʼ ἔσκενοὔνομά οἱ Μελιγουνίς) ἐπʼ ἄκμοσιν Ἡφαίστοιοἑσταότας περὶ μύδρον· ἐπείγετο γὰρ μέγα ἔργον·ἱππείην τετύκοντο Ποσειδάωνι ποτίστρην. αἱ νύμφαι δʼ ἔδδεισαν, ὅπως ἴδον αἰνὰ πέλωραπρηόσιν Ὀσσαίοισιν ὀσσείοισιν (-ησιν); corr. Meineke. ἐοικότα, πᾶσι δʼ ὑπʼ ὀφρὺνφάεα μουνόγληνα σάκει ἴσα τετραβοείῳδεινὸν ὑπογλαύσσοντα, καὶ ὁππότε δοῦπον ἄκουσανἄκμονος ἠχήσαντος ἐπὶ ἐπὶ Bentley ; ἐπεὶ. μέγα πουλύ τʼ ἄημαφυσάων αὐτῶν τε βαρὺν στόνον· αὖε γὰρ Αἴτνη,αὖε δὲ Τρινακίη, Σικανῶν ἕδος, αὖε δὲ γείτωνἸταλίη, μεγάλην δὲ βοὴν ἐπὶ Κύρνος ἀύτει,εὖθʼ οἵ γε ῥαιστῆρας ἀειράμενοι ὑπὲρ ὤμωνἢ χαλκὸν ζείοντα καμινόθεν ἠὲ σίδηρον