μήτʼ ἐλάφους βάλλοιμι, θοοὺς κύνας εὖ κομέοιεν,δὸς δέ μοι οὔρεα πάντα· πόλιν δέ μοι ἥντινα νεῖμονἥντινα λῇς· σπαρνὸν γὰρ ὅτʼ Ἄρτεμις ἄστυ κάτεισιν·οὔρεσιν οἰκήσω, πόλεσιν δʼ ἐπιμείξομαι ἀνδρῶν μοῦνον ὅτʼ ἐξείῃσιν ὑπʼ ὠδίνεσσι γυναῖκεςτειρόμεναι καλέουσι βοηθόον, ᾗσί με Μοῖραιγεινομένην τὸ πρῶτον ἐπεκλήρωσαν ἀρήγειν,ὅττι με καὶ τίκτουσα καὶ οὐκ ἤλγησε φέρουσαμήτηρ, ἀλλʼ ἀμογητὶ φίλων ἀπεθήκατο γυίων.ὣς ἡ παῖς εἰποῦσα γενειάδος ἤθελε πατρὸςἅψασθαι, πολλὰς δὲ μάτην ἐτανὐσσατο χεῖρας,μέχρις ἵνα ψαύσειε. πατὴρ δʼ ἐπένευσε γελάσσας,φῆ δὲ καταρρέζων ὅτε μοι τοιαῦτα θέαιναιτίκτοιεν, τυτθόν κεν ἐγὼ ζηλήμονος Ἥρης χωομένης ἀλέγοιμι. φέρευ, τέκος, ὅσσʼ ἐθελημὸςαἰτίζεις, καὶ δʼ ἄλλα πατὴρ ἔτι μείζονα δώσει.