πλῆξεν ὄρος σκήπτρωι· τὸ δέ οἱ δίχα πουλὺ διέστη,ἐκ δʼ ἔχεεν μέγα χεῦμα· τόθι χρόα φαιδρύνασαὦνα τεὸν σπείρωσε, Νέδηι δέ σε δῶκε κομίζεινκευθμὸν ἔσω Κρηταῖον, ἵνα κρύφα παιδεύοιο,πρεσβυτάτηι Νυμφέων, αἵ μιν τότε μαιώσαντοπρωτίστη γενεὴ μετά γε Στύγα τε Φιλύρην τε.οὐδʼ ἁλίην ἀπέτεισε θεὴ χάριν, ἀλλὰ τὸ χεῦμακεῖνο Νέδην ὀνόμηνε· τὸ μέν ποθι πουλὺ κατʼ αὐτόΚαυκώνων πτολίεθρον, δ Λέπρειον πεφάτισται,συμφέρεται Νηρῆι, παλαιότατον δέ μιν ὕδωρυἱωνοὶ πίνουσι Λυκαονίης ἄρκτοιο.εὖτε Θενὰς ἀπέλειπεν ἐπὶ Κνωσοῖο φέρουσαΖεῦ πάτερ ἡ Νύμφη σε (Θεναὶ δʼ ἔσαν ἐγγύθι Κνωσοῦ),τουτάκι τοι πέσε δαῖμον ἄπʼ ὀμφαλός· ἔνθεν ἐκεῖνοὀμφάλιον μετέπειτα πέδον καλέουσι Κύδωνες.Ζεῦ σὲ δὲ Κυρβάντων ἑτάραι προσεπηχύναντοΔικταῖαι Μελίαι, δὲ δʼ ἐκοίμισεν Ἀδρήστειαλίκνωι ἐνὶ χρυσέωι, σὺ δʼ ἐθήσαο πίονα μαζόναἰγὸς Ἀμαλθείης, ἐπὶ δὲ γλυκὺ κηρίον ἔβρως.γέντο γὰρ ἐξαπιναῖα Πανακρίδος ἔργα μελίσσηςἸδαίοις ἐν ὄρεσσι, τά τε κλείουσι Πάνακρα.οὖλα δὲ Κούρητές σε περὶ πρύλιν ὠρχήσαντοτεύχεα πεπλήγοντες, ἵνα Κρόνος οὔασιν ἠχήνἀσπίδος εἰσαΐοι καὶ μή σεο κουρίζοντος. καλὰ μὲν ἠέξευ, καλὰ δʼ ἔτραφες οὐράνιε Ζεῦ,ὀξὺ δʼ ἀνήβησας, ταχινοὶ δέ τοι ἦλθον ἴουλοι.ἀλλʼ ἔτι παιδνὸς ἐὼν ἐφράσσαο πάντα τέλεια·τῶι τοι καὶ γνωτοὶ προτερηγενέες περ ἐόντεςοὐρανὸν οὐκ ἐμέγηραν ἔχειν ἐπιδαίσιον οἶκον.δηναιοὶ δʼ οὐ πάμπαν ἀληθέες ἦσαν ἀοιδοί·