Ζηνὸς ἔοι τί κεν ἄλλο παρὰ σπονδῆισιν ἀείδεινλώιον ἢ θεὸν αὐτόν, ἀεὶ μέγαν, αἰὲν ἄνακτα,Πηλαγόνων ἐλατῆρα, δικασπόλον οὐρανίδηισι;πῶς καί μιν, Δικταῖον ἀείσομεν ἠὲ Λυκαῖον; ἐν δοιῆι μάλα θυμός, ἐπεὶ γένος ἀμφήριστον.Ζεῦ δὲ μὲν Ἰδαίοισιν ἐν οὔρεσί φασι γενέσθαι,Ζεῦ δὲ δʼ ἐν Ἀρκαδίηι· πότεροι, πάτερ, ἐψεύσαντο;Κρῆτες ἀεὶ ψεῦσται· καὶ γὰρ τάφον, ὦ ἄνα, σεῖοΚρῆτες ἐτεκτήναντο· σὺ δʼ οὐ θάνες, ἐσσὶ γὰρ αἰεί.ἐν δέ σε Παρρασίηι Ῥείη τέκεν, ἧχι μάλισταἔσκεν ὄρος θάμνοισι περισκεπές (ἔνθεν ὁ χῶροςἱερός, οὐδέ τί μιν κεχρημένον Εἰλειθυίηςἑρπετὸν οὐδὲ γυνὴ ἐπιμίσγεται, ἀλλά ἑ Ῥείηςὠγύγιον καλέουσι λεχώιον Ἀπιδανῆες)·ἔνθα σʼ ἐπεὶ μήτηρ μεγάλων ἀπεθήκατο κόλπων,αὐτίκα δίζητο ῥόον ὕδατος ὧι κε τόκοιολύματα χυτλώσαιτο τεὸν δʼ ἐνὶ χρῶτα λοέσσαι.Λάδων ἀλλʼ οὔπω μέγας ἔρρεεν οὐδʼ Ἐρύμανθος,λευκότατος ποταμῶν, ἔτι δʼ ἄβροχος ἦεν ἅπασαἈρκαδίη· μέλλεν δὲ μάλʼ εὔυδρος καλέεσθαιαὖτις· ἐπεὶ τημόσδε, Ῥέη ὅτʼ ἐλύσατο μίτρην,ἦ πολλὰς ἐφύπερθε σαρωνίδας ὑγρὸς Ἰάωνἤειρεν, πολλὰς δὲ Μέλας ὤκχησεν ἁμάξας,πολλὰ δὲ Καρίωνος ἄνω διεροῦ περ ἐόντοςἰλυοὺς ἐβάλοντο κινώπετα, νίσσετο δʼ ἀνήρ πεζὸς ὑπὲρ Κρᾶθίν τε πολύστιόν τε Μετώπηνδιψαλέος· τὸ δὲ πολλὸν ὕδωρ ὑπὸ ποσσὶν ἔκειτο.καί ῥʼ ὑπʼ ἀμηχανίης σχομένη φάτο πότνια ῬείηʼΓαῖα φίλη τέκε καὶ σύ· τεαὶ δʼ ὠδῖνες ἐλαφραί.ʼεἶπε καὶ ἀντανύσασα θεὴ μέγαν ὑψόθι πῆχυν