[ 283] — — 20, 10 H. 
 οὐδὲ εἰς οὐδὲν μετ’ ὀργῆς κατὰ τρόπον βουλεύεται. [297] Anthoi. Mahaff. [Flinders Petrie Pap. I t. 3] III. Jahrh. v. Chr. a) Ἐπιχάρμου
 〈ἥκιστά γ’ ὅσ〉τις δυστυχῶν βίον τ’ ἔχων
 〈μηδὲν καλόν〉 τε κἀγαθὸν ψυχᾶι διδῶι,
 〈ἐγὼν μὲν αὐτὸ〉ν οὔτι φασῶ μακάριον,
 〈φύλακα δὲ μ〉ᾶλλον χρημάτων καλῶν 〈κακὸν〉. 

 
 b) Εὐριπίδου [fr. 198 N.] 
 εἰ δ’ εὐτυχῶν τις καὶ βίον κεκτημένος
 μηδὲν δόμοισι τῶν καλῶν θηράσεται,
 ἐγὼ μὲν αὐτὸν οὔποτ’ ὄλβιον καίω,
 φύλακα δὲ μᾶλλον χρημάτων δυσδαίμονα. [299] Philo Qu. in Gen. IV 203 p. 406 Auch. porro optime dixit Epicharmus quicunque, ait, minus delinquit optimus est vir: nemo est enim innocens, nemo reprehensionis expers. et Euripides [fr. 954 N.] quicunque incontinentes sunt et redundat in eis malum inimicitiae et iniustitiae, mali sunt; in quibus autem opposita praevalent, virtute praediti; in aliis vero ita, quasi aequalis sit commixtio; ita ut nulli sint qui omnia mala habeant sine ullo bono. EPICHARMUS ENNI. (Aus Axiopistos’ Sammlung) [1 Vahlen 1903] Cic. Ac. II 16, 51 at cum somniavit [näml. Ennius] , ita narravit visus Homerus adesse poeta [Ann. 7] ; idemque in Epicharmo nam videbar somniare med ego esse mortuum [5] Prisc. I 341 H. (mentis ― mens) –⏒–⏒ terra corpus es at mentis ignis est.