Quae sequuntur v. supra in (Cleonidis) isagoge 
p. 192, 19—193, 2 ad ιβ καὶ ιβ. Ἔστι δὲ ἡ εὕρεσις τῶν τόνων καὶ τῶν ἡμιτονίων καὶ τῶν διέσεων κατὰ τὸν Ἐρατοσθένην 
	 η τόνος θ καὶ ταῦτα δὶς 
	 ιϚ ἡμιτ. ιζ ἡμιτ. ιη τόνος καὶ μεταξὺ εὑρίσκεται ἀριθμὸς ὁ ιζ. 
	 2 Exstentne haec in P nescio. 7 δωδεκαμόρια N. 6 — 9
							haec repetuntur in mg.: ὁ τόνος εἰς ιβ διαιρεῖται μόρια, τὸ δὲ ἡμιτόνιον
							κτλ. (— τριάκοντα). p. 192, 19 μελωθήσεται N. 22 τέσσαρα ἥμισυ κ. τέσσ.
							ἡμ. 23 τονιαῖον] τέλειον N. καὶ ἕξ, N aberrat ad κατὰ ἕξ p. 193, 1.
							12—13 haec non habet Vincent, incipit a l. 14 Par. fol. 33 (Vinc. 236).
							14—417, 12 omnia in mg. N. 14 τόνος] ο ⁄ τ NP. haec figura in N post 192,
		19. 15 ita P, om. N. 16 ἡμιτ.] ο ⁄ τς N, sim. P. ιη] ξη N. 17 τόνος ut
							supra. 
	 § 17. Sumpta haec sunt ex (Cleonidis) Isagoge c. 7 p.
		190 ss. Limmatis rationem 18 ⁄ 17 vel 17 ⁄ 16 ponunt Theo mus. 14 p.69, 
 
						 καὶ ταῦτα πάλιν δὶς δς. δς. δς. δς. λβ λγ. λδ λε λϚ ἡμιτ.
								ἡμιτ. τόνος εὑρίσκονται μεταξὺ ὡρισμένα λγ λε. — Καὶ πάλιν γίνεται δίτονον ὁ η
						καὶ ὁ θ πολλαπλασιαζόμενοι· 
						 ξδ οβ πα 
						 ὁ γὰρ οβ εὑρίσκεται ἀνάλογον μεταξὺ καὶ ποεῖ αὐτὸ δίτονον.