Ἀρχὴ τῶν μουσικῶν λόγων ἐστὶν ὁ η ἀριθμὸς
καί εἰσιν ὅροι τοῦ κοσμικοῦ συστήματος οὗτοι·
α ἀριθμὸς ὁ η ἔχει ἐπόγδοον τὸν θ ἀριθμὸν, ὑπερέχει
 μονάδι ὁ θ τοῦ η,
β ὁ ιβ ἡμιόλιος τοῦ η, ἐπίτριτος τοῦ θ, ὑπερέχει
γ τοῦ θ,
γ ὁ ιϚ ἐπίτριτος τοῦ ιβ, ὑπεροχὴ δ,
δ ὁ ιη ἡμιόλιος τοῦ ιβ, ὑπεροχὴ Ϛ,
 ε ὁ κα τοῦ θ διπλασιεπίτριτος, ὑπεροχὴ ιβ,
ϛ ὁ κδ ἐπίτριτος τοῦ ιη, ὑπεροχὴ Ϛ,
ζ ὁ λβ ἐπίτριτος τοῦ κδ, ὑπεροχὴ η,
η ὁ λϚ διπλάσιος τοῦ ιη, ἡμιόλιος τοῦ κδ, ὑπεροχὴ ιβ. § 1—3 ediderunt Ast, Theol. arithm. p. 56, et Vincent,
Notices XVI 2 p. 252 (e Par. 449 suppl), qui lectiones non
diligenter notavit. 1 Πτολ. μουσ. P et (rubro col.) N,
om. XA. 3 κοσμικοῦ] μουσικοῦ X. οὖτοι Χ, ὄντως N,
οὕτως PA. numeros in sinistro mg. om. XA. 4 ἔχει ἐπ. NP
ἐπ. ἔχει A. ἔχων ἐπ X, ut fortasse scibendum sit: πρῶτος
ἀριθμὸς ὁ η, ἔχων ἐπ. ὑπερέχων X. 6 καὶ ὁ ιβ X.
ἡμιόλιον N. lin. 10. 11 om. X. 10 διπλασι om. N, est lacuna.
ιβ A, η N. 11 Ϛ in ras. N. 12 η A, ιβ N, lac. X. Ad hoc systema referuntur etiam § 24s., ubi pro κα verius
positum κα γ΄.