Τῇ δὲ τοῦ ἀμεταβόλου καὶ ἐμμεταβόλου
 διοίσει, καθʼ ἣν διαφέρει τὰ ἀπλᾶ συστήματα τῶν
μὴ ἁπλῶν. ἀπλᾶ μὲν οὖν ἐστι τὰ πρὸς μίαν μέσην
ἡρμοσμένα, διπλᾶ δὲ τὰ πρὸς δύο, τριπλᾶ δὲ τὰ πρὸς
τρεῖς, πολλαπλάσια δὲ τὰ πρὸς πλείονας. ἔστι δὲ
μέση φθόγγου δύναμις, ᾧ συμβέβηκε κατὰ μὲν διάζευξιν
 ἐπὶ μὲν τὸ ὀξὺ τόνον ἔχειν ἀσύνθετον (ἀπαθῆ
ὄντα τοῦ συστήματος), ἐπὶ δὲ τὸ βαρὺ δίτονον ἢ
τριημιτόνιον ἢ τόνον ἀσύνθετον. κατὰ δὲ συναφὴν, ὧ
 3 τε om. W. μέσων διεζευγμένων τε Ν. 6 συμφώνῳ
WBL et corr. M, συμφώνων M1N. διορίζεται M1WNL.
ὁρίζεται BM4. 8 ἀμεταβ. VWNB, ἐμμεταβ. M4L. 9 ἀμ-
φοίν δύο τ. W. 10 ἐκατέρῳ Ν, ἑκατέρων M WBL. 11 τὸ
N1BM3L, τῶν M1WN2. 12 τὸ] τῶν M1W 14 τῇ δὲ
μεταβόλου W. κ. ἐν μεταβόλου B. 17 τρι(πλᾶ) M in lit.
19 φθόγγου] φθόγγος VWB. 20 ἔχει M1 W. ἀπαθῆ — δί-
τονον ἢ om. MNB; habent W L: ἀπαθοῦς ὄντος τοῦ σ. ἐ... δί-
τονον ἤτοι σύνθετον ἢ ἀσύνθετον. hoc ἢ ἀσύνθετον habet
etiam M, orbe inclusit M4. ego malim ἀπαθῆ ὄντα τῆς τῶν
γενῶν διαφορᾶς. Bacchii septem definitionibus § 80 nihil ex-
peditur. 

 
συμβαίνει τριῶν τετραχόρδων συνημμένων ἤτοι τοῦ
μέσου ὀξυτάτῳ εἶναι, ἤτοι τοῦ ὀξυτάτου βαρυτάτῳ.
(p. 19) ἀπὸ δὲ τῆς μέσης καὶ τῶν λοιπῶν φθόγγων αἱ
δυνάμεις γνωρίζονται, τὸ γὰρ πῶς ἔχειν ἕκαστον αὐτῶν
πρὸς τὴν μέσην φανερῶς γίνεται. Τόνος δὲ λέγεται τετραχῶς· καὶ γὰρ ὡς φθόγγος
καὶ ὡς διάστημα καὶ ὡς τόπος φωνῆς καὶ ὡς
τάσις. ἐπὶ μὲν οὖν τοῦ φθόγγου χρῶνται τῷ ὀνόματι
οἱ λέγοντες ἑπτάτονον τὴν φόρμιγγα καθάπερ
Τέρπανδρος καὶ Ἴων. ὁ μὲν γάρ φησιν· 
ἡμεῖς τοι τετράγηρυν ἀποστέρξαντες ἀοιδὰν
ἑπτατόνῳ φόρμιγγι νέους κελαδήσομεν ὕμνους.
ὁ δὲ.
ἑνδεκάχορδε λύρα, δεκαβάμονα τάξιν ἔχουσα
τὰς συμφωνούσας ἁρμονίας τριόδους· 
πρὶν μέν σ᾿ ἑπτάτονον ψάλλον δὶς τέσσαρα πάντες Ἕλληνες σπανίαν μοῦσαν ἀειράμενοι.
 2 ἤτι Ν. ὀξυτάτου L. 3 αἱ om. M1NW, add. M4L,
ante τῶν λ. insert B. 4 δύναμις M1, δυνάμει W, μεις
corr. M4. ἔχει ἕκαστος W 7 ὡς (ante διάστ.) W, om. rel.
11 τοι] δὴ Β. 12 κελαδήσωμεν MN 14 ἐν δεκαχόρδε M,
ἐνδεκαχόρδῳ NWB, ἑνδικ. Bergk fr. lyr. (p. 579 3, p 253 4)
cf. Hiller p. 125. λύρα om. L. τὴν (ante δεκαβ.) libri, del.
G. Hermann. ἔχουσα Meibom, ἔχοις ἀεὶ MWBL, ἔχεις
ἀεὶ N. 15 τριώδους libri. 16 σ᾿ ] οὖν L. πλὴν (supra
πρὶν) μὲν οὖν ἑπτάτονον ἔψαλον W θὲς olim Bergk, διὰ
libri posteaque ipse Berggk et Hiller; at sunt bina tetrachorda
lyrae septem chordarum, terna lyrae chordarum undecim.
τεσσάρων L. 
 Tres habent toni significationes Ar Qu. 1, 10 (p. 22), Porphyr.
in Ptol. p. 258, quattuor habet Bry. 1, 8. 
 De quattuor sonorum scala v. Jani annot. ad Bacchium
(Arg. 1891) p. 6, de Ionis tribus tetrachordis ib. p. 8. sunt
autem soni: Si do re mi fa sol La si do re mi.
Hc d e f g a h cʹ dʹ eʹ. 

 
καὶ ἕτεροι δὲ οὐκ ὀλίγοι κέχρηνται τῷ ὀνόματι. ἐπὶ
δὲ τοῦ διαστήματος, ὅταν λέγωμεν ἀπὸ μέσης ἐπὶ
παραμέσην τόνον εἶναι. δὲ ὡς τόπος φωνῆς, ὅταν λέγωμεν δώριον ἤ
 φρύγιον ἢ λύδιον ἢ τῶν ἄλλων τινά. εἰσὶ δὲ κατὰ
Ἀριστόξενον ιγ τόνοι. Ὑπερμιξολύδιος καὶ ὑπερφρύγιος καλούμενος· μιξολύδιοι δύο, ὀξύτερος καὶ βαρύτερος, ὧν ὁ
ὀξύτερος καὶ ὑπεριάστιος καλεῖται, ὁ δὲ (p. 20) βαρύτερος
 καὶ ὑπερδώριος· λύδιοι δύο, ὀξύτερος καὶ βαρύτερος, ὧν ὁ βαρύτερος
καὶ αἰόλιος καλεῖται· 3 εἶναι τόνον inv. W. 4 ὡς om. L. τόπος ὅταν λέ-
γωμεν φωνῆς libri. 6 τόνοι W L, om. cet. 7 καὶ]
ὁ καὶ B. ὑποφρύγιος W. 8 καὶ om. W 9 olim
ὑποιάστιος M. 10 ὑποδώριος W. 11 ὧν ὁ βαρύτερος WNB,
ὅς M3L. om. M1. De hisce tonis vel scalis pauca dicit Aristox. p. 37, plura
(sentem indicat scalas) Bacchius § 47, Aristides (15 scalas)
l 10 p. 23. cf. Bellermann ad anon p. 42, Τonleitern u. Μusik-
noten p. 5, Marquard ad Aristox. p. 308. Dorii toni ( ═syste-
matis immutabilis) mesen ubi posueris a vel la, has invenies
tonorum mesas:
eʹ hypermixolydii vel hyperphrygii mi3
dis mixolydii vel hyperionici re3#
d' | mixolydii vel hyperdorii re3
lydii aeolii do
Phry
phrygii vel ionici si2 si2 b
Dorii la2
hypolydii sol2#
g hypoly vel hypoaeolii sol2 sol2 #
s hypopbrygii fa2 fa2 #
f hypopbrygii vel hypoionici fa2 fa2 #
hypodorii mi2. φρύγιο δύο, ὀξύτερος καὶ βαρύτερος, ὧν ὁ βαρύτερος
καὶ ἰάστιος καλεῖται·
δώριος εἷς·
ὑπολύδιοι δύο, ὀξύτερος καὶ βαρύτερος, ὅς καὶ
ὑποαιόλιος καλεῖται· 
ὑποφρύγιοι δύο, ὧν ὁ βαρύτερος καὶ ὑποιάστιος
καλεῖται·
ὑποδώριος. Τούτων ὀξύτατος μὲν ὁ ὑπερμιξολύδιος, βαρύτατος
δὲ ὁ ὑπο-δώριος· οἱ δὲ ἐξῆς οἱ ἀπὸ τῶν ὀξυτάτων 
μεχρὶ τοῦ βαρυτάτου ἡμιτόνιον ἀλλήλων ὑπερέχοντες,
παράλληλοι δὲ δύο τόνον, οἱ δὲ τρίτοι τριημιτόνιον·
ἀναλόγως δὲ ἕξει καὶ ἐπὶ τῆς τῶν λοιπῶν τόνων διαστάσεως.
ὁ δὲ ὑπερμιξολύδιος τοῦ ὑποδωρίου τῷ διὰ
πασῶν ἐστιν ὀξύτερος. Ὁ δὲ ὡς τάσις τόνος λέγεται, καθʼ ὅ φαμεν ὀξυτονεῖν
τινα ἢ βαρυτονεῖν μέσῳ τῷ τῆς φωνῆς τόνῳ
κεχρῆσθαι.