ὅταν θανὼν λῄταρχος ἱρείας σκύλαξπρῶτος κελαινῷ βωμὸν αἱμάξῃ βρότῳ.ἄλλοι δὲ πρῶνας δυσβάτους Τυλησίουςλίνου θʼ ἁλισμήκτοιο δειραίαν ἄκρανἈμαζόνος σύγκληρον ἄρσονται πέδον, δούλης γυναικὸς ζεῦγλαν ἐνδεδεγμένοι,ἣν χαλκομίτρου θῆσσαν ὀτρηρῆς κόρηςπλανῆτιν ἄξει κῦμα πρὸς ξένην χθόνα.ἧς ἐκπνεούσης λοῖσθον ὀφθαλμὸς τυπεὶςπιθηκομόρφῳ πότμον Αἰτωλῷ φθόρῳ τεύξει τράφηκι φοινίῳ τετμημένῳ.Κροτωνιᾶται δʼ ἄστυ πέρσουσίν ποτεἈμαζόνος, φθέρσαντες ἄτρομον κόρηνΚλήτην, ἄνασσαν τῆς ἐπωνύμου πάτρας.πολλοὶ δὲ πρόσθεν γαῖαν ἐκ κείνης ὀδὰξ δάψουσι πρηνιχθέντες, οὐδʼ ἄτερ πόνωνπύργους διαρραίσουσι Λαυρήτης γόνοι.οἱ δʼ αὖ Τέρειναν, ἔνθα μυδαίνει ποτοῖςὨκίναρος γῆν, φοῖβον ἐκβράσσων ὕδωρ,ἄλῃ κατοικήσουσι κάμνοντες πικρᾷ. τὸν δʼ αὖ τὰ δευτερεῖα καλλιστευμάτωνλαβόντα, καὶ τὸν ἐκ Λυκορμαίων ποτῶνστρατηλάτην σῦν, καρτερὸν Γόργης τόκον,τῇ μὲν Λίβυσσαν ψάμμον ἄξουσι πνοαὶΘρῇσσαι ποδωτοῖς ἐμφορούμεναι λίνοις, τῇ δʼ ἐκ Λιβύσσης αὖθις ἐμπίπτων νότοςεἰς Ἀργυρίνους καὶ Κεραυνίων νάπαςἄξει βαρεῖ πρηστῆρι ποιμαίνων ἅλα.ἔνθα πλανήτην λυπρὸν ὄψονται βίονΛακμωνίου πίνοντες Αἴαντος ῥοάς.