αὐταῖς μεσόδμαις καὶ σὺν ἰκρίοις βαλεῖπρὸς κῦμα δύπτην ἐμπεπλεγμένον κάλοις.πόντου δʼ ἄυπνος ἐνσαρούμενος μυχοῖς,ἀστῷ σύνοικος Θρῃκίας Ἀνθηδόνοςἔσται. παρʼ ἄλλου δʼ ἄλλος, ὡς πεύκης κλάδον, βύκτης στροβήσει φελλὸν ἐνθρώσκων πνοαῖς.μόλις δὲ Βύνης ἐκ παλιρροίας κακῆςἄμπυξ σαώσει στέρνα δεδρυφαγμένονκαἰ χεῖρας ἄκρας, αἷς κρεαγρεύτους πέτραςμάρπτων ἁλιβρώτοισιν αἱμαχθήσεται στόρθυγξι. νῆσον δʼ εἰς Κρόνῳ στυγουμένηνἅρπην περάσας, μεζέων κρεανόμον,ἄχλαινος ἵκτης, πημάτων λυγρῶν κόπις,τὸν μυθοπλάστην ἐξυλακτήσει γόον,ἀρὰς τετικὼς τοῦ τυφλωθέντος δάκους. οὔπω μάλʼ, οὔπω· μὴ τοσόσδʼ ὕπνος λάβοιλήθης Μέλανθον ἐγκλιθένθʼ Ἱππηγέτην.ἥξει γάρ, ἥξει ναύλοχον Ῥείθρου σκέπαςκαὶ Νηρίτου πρηῶνας. ὄψεται δὲ πᾶνμέλαθρον ἄρδην ἐκ βάθρων ἀνάστατον μύκλοις γυναικόκλωψιν. ἡ δὲ βασσάρασεμνῶς κασωρεύουσα κοιλανεῖ δόμους,θοίναισιν ὄλβον ἐκχέασα τλήμονος.αὐτὸς δὲ πλείω τῶν ἐπὶ Σκαιαῖς πόνουςἰδὼν μολοβρός, τλήσεται μὲν οἰκετῶν στυγνὰς ἀπειλὰς εὐλόφῳ νώτῳ φέρεινδέννοις κολασθείς, τλήσεται δὲ καὶ χερῶνπληγαῖς ὑπείκειν καὶ βολαῖσιν ὀστράκων.οὐ γὰρ ξέναι μάστιγες, ἀλλὰ δαψιλὴςσφραγὶς μενεῖ Θόαντος ἐν πλευραῖς ἔτι,