τὸν πατρὶ πλεῖστον ἐστυγημένον βροτῶν,ὅμηρον ὅς μιν θῆκε τετρήνας λύχνους,ὅτʼ εἰς νόθον τρήρωνος ηὐνάσθη λέχος.Τρισσοὺς δὲ ταρχύσουσι Κερκάφου νάπαιἌλεντος οὐκ ἄπωθε καύηκας ποτῶν· τὸν μέν, Μολοσσοῦ Κυπέως Κοίτου κύκνον,συὸς παραπλαγχθέντα θηλείας τόκων,ὅτʼ εἰς ὀλύνθων δῆριν ἑλκύσας σοφὴντὸν ἀνθάμιλλον αὐτὸς ἐκ μαντευμάτωνσφαλεὶς ἰαύσει τὸν μεμορμένον πότμον· τὸν δʼ αὖ τέταρτον ἐγγόνων Ἐρεχθέως,αἴθωνος αὐτάδελφον ἐν πλασταῖς γραφαῖς·τρίτον δέ, τοῦ μόσσυνας Ἐκτήνων ποτὲστερρᾷ δικέλλῃ βουσκαφήσαντος γόνον,ὃν Γογγυλάτης εἷλε Βουλαῖος Μυλεύς, ἀγηλάτῳ μάστιγι συνθραύσας κάρα,ἦμος ξυναίμους πατρὸς αἱ Νυκτὸς κόραιπρὸς αὐτοφόντην στρῆνον ὥπλισαν μόρου.δοιοὶ δὲ ῥείθρων Πυράμου πρὸς ἐκβολαῖςαὐτοκτόνοις σφαγαῖσι Δηραίνου κύνες δμηθέντες αἰχμάσουσι λοισθίαν βοὴνπύργων ὑπὸ πτέρναισι Παμφύλου κόρης.αἰπὺς δʼ ἁλιβρὼς ὄχμος ἐν μεταιχμίῳΜάγαρσος ἁγνῶν ἠρίων σταθήσεται,ὡς μὴ βλέπωσι, μηδὲ νερτέρων ἕδρας δύντες, φόνῳ λουσθέντας ἀλλήλων τάφους.οἱ πέντε δὲ Σφήκειαν εἰς Κεραστίανκαὶ Σάτραχον βλώξαντες Ὑλάτου τε γῆνΜορφώ παροικήσουσι τὴν Ζηρυνθίαν.Ὁ μὲν πατρὸς μομφαῖσιν ἠλαστρημένος