πρέσβυν Δολόγκων δημόλευστον ὠλένῃἐπεσβόλοις ἀραῖσιν ἠρεθισμένῃκρύψει κύπασσις χερμάδων ἐπομβρίᾳ,Μαίρας ὅταν φαιουρὸν ἀλλάξῃς δομήν.ὁ δʼ ἀμφὶ τύμβῳ τἀγαμέμνονος δαμεὶς κρηπῖδα πήγῳ νέρθε καλλυνεῖ πλόκῳ,ὁ πρὸς καλύπτρης τῆς ὁμαίμονος τάλαςὠνητὸς αἰθαλωτὸν εἰς πάτραν μολών,τὸ πρὶν δʼ ἀμυδρὸν οὔνομʼ αἰστώσας σκότῳ,ὅταν χέλυδρος πυρσὸν ὠμόθριξ βαρὺν ἀπεμπολητὴς τῆς φυταλμίας χθονὸςφλέξας τὸν ὠδίνοντα μορμωτὸν λόχονἀναψαλάξῃ γαστρὸς ἑλκύσας ζυγά,τῆς Σισυφείας δʼ ἀγκύλης λαμπουρίδοςλάμψῃ κακὸν φρύκτωρον αὐτανέψιος τοῖς εἰς στενὴν Λεύκοφρυν ἐκπεπλωκόσικαὶ παιδοβρῶτος Πορκέως νήσους διπλᾶς.ἐγὼ δὲ τλήμων ἡ γάμους ἀρνουμένη,ἐν παρθενῶνος λαΐνου τυκίσμασινἄνις τεράμνων εἰς ἀνώροφον στέγην εἱρκτῆς ἁλιβδύσασα λυγαίας δέμας,ἡ τὸν Θοραῖον Πτῷον Ὡρίτην θεὸνλίπτοντʼ ἀλέκτρων ἐκβαλοῦσα δεμνίων,ὡς δὴ κορείαν ἄφθιτον πεπαμένηπρὸς γῆρας ἄκρον, Παλλάδος ζηλώμασι τῆς μισονύμφου Λαφρίας Πυλάτιδος,τῆμος βιαίως φάσσα πρὸς τόργου λέχοςγαμψαῖσιν ἅρπαις οἰνὰς ἑλκυσθήσομαι,ἡ πολλὰ δὴ Βούδειαν Αἴθυιαν Κόρηνἀρωγὸν αὐδάξασα τάρροθον γάμων.