αἰαῖ, τάλαινα θηλαμών, κεκαυμένηκαὶ πρόσθε μὲν πεύκαισιν οὐλαμηφόροιςτριεσπέρου λέοντος, ὅν ποτε γνάθοιςΤρίτωνος ἠμάλαψε κάρχαρος κύων·ἔμπνους δὲ δαιτρὸς ἡπάτων φλοιδούμενος τινθῷ λέβητος ἀφλόγοις ἐπʼ ἐσχάραιςσμήριγγας ἐστάλαξε κωδείας πέδῳ,ὁ τεκνοραίστης, λυμεὼν ἐμῆς πάτρας,ὁ δευτέραν τεκοῦσαν ἄτρωτον βαρεῖτύψας ἀτράκτῳ στέρνον, ἔν τʼ αὐλῷ μέσῳ πατρὸς παλαιστοῦ χερσὶν ὀχμάσας δέμαςΚρόνου παρʼ αἰπὺν ὄχθον, ἔνθα γηγενοῦςἵππων ταρακτής ἐστιν Ἰσχένου τάφος,ὁ τὴν θαλάσσης Αὐσονίτιδος μυχοὺςστενοὺς ὀπιπεύουσαν ἀγρίαν κύνα κτανὼν ὑπὲρ σπήλυγγος ἰχθυωμένην,ταυροσφάγον λέαιναν, ἣν αὖθις πατὴρσάρκας καταίθων λοφνίσιν δωμήσατο,Λέπτυνιν οὐ τρέμουσαν, οὐδαίαν θεόν·ἐξηνάριξεν ὅν ποτʼ ἀξίφῳ δόλῳ νέκυς, τὸν Ἅιδην δεξιούμενον πάλαι·λεύσσω σε, τλῆμον, δεύτερον πυρουμένηνταῖς τʼ Αἰακείοις χερσὶ τοῖς τε ΤαντάλουΛέτριναν οἰκουροῦσι λειψάνοις πυρὸςπαιδὸς καταβρωθέντος αἰθάλῳ δέμας, τοῖς Τευταρείοις βουκόλου πτερώμασι·τὰ πάντα πρὸς φῶς ἡ βαρύζηλος δάμαρ,στείλασα κοῦρον τὸν κατήγορον χθονός,ἄξει, πατρὸς μομφαῖσιν ἠγριωμένη,λέκτρων θʼ ἕκατι τῶν τʼ ἐπεισάκτων γάμων.