μαιμῶν κορέσσαι χεῖρα διψῶσαν φόνου. δῆμος δʼ ἀνατεὶ τὸν κτανόντʼ ἐπαινέσει, τεθμῷ χαράξας, τοὐπιλώβητον γένος. ὦ μῆτερ, ὦ δύσμητερ, οὐδὲ σὸν κλέος ἄπυστον ἔσται, Περσέως δὲ παρθένος Βριμὼ Τρίμορφος θήσεταί σʼ ἑπωπίδα κλαγγαῖσι ταρμύσσουσαν ἐννύχοις βροτούς, ὅσοι μεδούσης Στρυμόνος Ζηρυνθίας δείκηλα μὴ σέβουσι λαμπαδουχίαις, θύσθλοις Φεραίαν ἐξακεύμενοι θεάν. ψευδήριον δὲ νησιωτικὸς στόνυξ Πάχυνος ἕξει σεμνὸν ἐξ ὀνειράτων ταῖς δεσποτείαις ὠλέναις ὠγκωμένον ῥείθρων Ἑλώρου πρόσθεν ἐκτερισμένης· ὃς δὴ παρʼ ἀκταῖς τλήμονος ῥανεῖ χοάς, τριαύχενος μήνιμα δειμαίνων θεᾶς, λευστῆρα πρῶτον οὕνεκεν ῥίψας πέτρον Ἅιδῃ κελαινῶν θυμάτων ἀπάρξεται. σὺ δʼ, ὦ ξύναιμε, πλεῖστον ἐξ ἐμῆς φρενὸς στερχθείς, μελάθρων ἕρμα καὶ πάτρας ὅλης, οὐκ εἰς κενὸν κρηπῖδα φοινίξεις φόνῳ ταύρων, ἄνακτι τῶν Ὀφίωνος θρόνων πλείστας ἀπαρχὰς θυμάτων δωρούμενος. ἀλλʼ ἄξεταί σε πρὸς γενεθλίαν πλάκα τὴν ἐξόχως Γραικοῖσιν ἐξυμνημένην, ὅπου σφε μήτηρ ἡ πάλης ἐμπείραμος τὴν πρόσθʼ ἄνασσαν ἐμβαλοῦσα Ταρτάρῳ ὠδῖνας ἐξέλυσε λαθραίας γονῆς, τὰς παιδοβρώτους ἐκφυγοῦσʼ ὁμευνέτου θοίνας ἀσέπτους, οὐδʼ ἐπίανεν βορᾷ