πένθος δὲ πολλαῖς παρθένων τητωμέναιςτεύξω γυναιξὶν αὖθις, αἳ στρατηλάτηνἀθεσμόλεκτρον, Κύπριδος λῃστὴν θεᾶς,δαρὸν στένουσαι, κλῆρον εἰς ἀνάρσιονπέμψουσι παῖδας ἐστερημένας γάμων. Λάρυμνα, καὶ Σπερχειέ, καὶ Βοάγριε,καὶ Κῦνε, καὶ Σκάρψεια, καὶ Φαλωριάς,καὶ Ναρύκειον ἄστυ, καὶ ΘρονίτιδεςΛοκρῶν ἀγυιαί, καὶ Πυρωναῖαι νάπαι,καὶ πᾶς Ὁδοιδόκειος Ἰλέως δόμος, ὑμεῖς ἐμῶν ἕκατι δυσσεβῶν γάμωνποινὰς Γυγαίᾳ τίσετʼ Ἀγρίσκᾳ θεᾷ,τὸν χιλίωρον τὰς ἀνυμφεύτους χρόνονπάλου βραβείαις γηροβοσκοῦσαι κόρας.αἷς ἀκτέριστος ἐν ξένῃ ξέναις τάφος ψάμμῳ κλύδωνος λυπρὸς ἐκκλυσθήσεται,φυτοῖς ἀκάρποις γυῖα συμφλέξας ὅτανἭφαιστος εἰς θάλασσαν ἐκβράσῃ σποδὸντῆς ἐκ λόφων Τράρωνος ἐφθιτωμένης.ἄλλαι δὲ νύκτωρ ταῖς θανουμέναις ἴσαι Σιθῶνος εἰς θυγατρὸς ἵξονται γύας,λαθραῖα κἀκκέλευθα παπταλώμεναι,ἕως ἂν εἰσθρέξωσιν Ἀμφείρας δόμουςλιταῖς Σθένειαν ἵκτιδες γουνούμεναι.θεᾶς δʼ ὀφελτρεύσουσι κοσμοῦσαι πέδον, δρόσῳ τε φοιβάσουσιν, ἀστεργῆ χόλονἀστῶν φυγοῦσαι. πᾶς γὰρ Ἰλιεὺς ἀνὴρκόρας δοκεύσει, πέτρον ἐν χεροῖν ἔχων,ἢ φάσγανον κελαινόν, ἢ ταυροκτόνονστερρὰν κύβηλιν, ἢ Φαλακραῖον κλάδον,