Οἱ μὲν οὖν περὶ Ἀρκαδίαν οὕτω λέγουσιν. οἱ
δ᾿ ἐκ τῆς Ἴδης βαθυρριζότερον ἐλάτην δρυὸς ἀλλ᾿
ἐλάττους ἔχειν καὶ εὐθυρριζοτέραν εἶναι· βαθυρριζότατον
δὲ καὶ τὴν κοκκυμηλέαν καὶ τὴν Ἡρακλεωτικήν,
τὰς δὲ ῥίζας λεπτὰς καὶ ἰσχυρὰς τὴν
Ἡρακλεωτικήν, τὴν δὲ κοκκυμηλέαν πολύρριζον,
ἄμφω δ᾿ ἐμβιῶναι δεῖν· δυσώλεθρον δὲ τὴν
κοκκυμηλέαν. ἐπιπολῆς δὲ σφένδαμνον καὶ
 ¹ τοῦ ὑπάρχοντος conj. Sch. from G; τῇ ὑπαρχούσῃ Ald. 
 ² οὐδ᾿: ? οὐκ W. 3 Plin. 16. 127. 
 4 ἐμβιώσῃ : cf. 3. 6. 5; C.P. 1. 2. 1. 

 
ὀλίγας· τὴν δὲ μελίαν πλείους καὶ εἶναι πυκνόρριζον
καὶ βαθύρριζον. ἐπιπολῆς δὲ καὶ ἄρκευθον
καὶ κέδρον· καὶ κλήθρας λεπτὰς καὶ ὁμαλεῖς·
ἔτι δ᾿ ὀξύην· καὶ γὰρ τοῦτ᾿ ἐπιπολαιόρριζον καὶ
ὀλιγόρριζον. τὴν δὲ οὔαν ἐπιπολαίους μὲν ἰσχυρὰς
δὲ καὶ παχείας καὶ δυσωλέθρους πλήθει δὲ
μετρίας. βαθύρριζα μὲν οὖν καὶ οὐ βαθύρριζα
τὰ τοιαῦτ᾿ ἐστίν. VII. Ἀποκοπέντος δὲ τοῦ στελέχους τὰ μὲν
ἄλλα πάνθ᾿ ὡς εἰπεῖν παραβλαστάνει, πλὴν ἐὰν
αἱ ῥίζαι πρότερον τύχωσι πεπονηκυῖαι· πεύκη
δὲ καὶ ἐλάτη τελέως ἐκ ῥιζῶν αὐτοετεῖς αὐαίνονται
καὶ ἐὰν τὸ ἄκρον ἐπικοπῇ. συμβαίνει δὲ ἴδιόν
τι περὶ τὴν ἐλάτην· ὅταν γὰρ κοπῇ ἢ κολουσθῇ
ὑπὸ πνεύματος ἢ καὶ ἄλλου τινὸς περὶ τὸ λεῖον
τοῦ στελέχους ἔχει γὰρ μέχρι τινὸς λεῖον καὶ
ἄοζον καὶ ὁμαλὸν ἱκανὸν ἴστῳ πλοίου — περιφύεται
μικρόν, ὑποδεέστερον εἰς ὕψος, καὶ καλοῦσιν
οἱ μὲν ἄμφαυξιν οἱ δὲ ἀμφίφυαν, τῷ μὲν
χρώματι μέλαν τῇ δὲ σκληρότητι ὑπερβάλλον,
ἐξ οὗ τοὺς κρατῆρας ποιοῦσιν οἱ περὶ Ἀρκαδίαν·
τὸ δὲ πάχος οἷον ἂν τύχῃ τὸ δένδρον, ὅσῳπερ
ἂν ἰσχυρότερον καὶ ἐγχυλότερον ἢ παχύτερον. συμβαίνει δὲ κἀκεῖνο ἴδιον ἐν ταὐτῷ τούτῳ περὶ
 ¹ σφ. καὶ ὀλίγας conj. W.; σᾳ. κατ᾿ ὀλίγον UMVAld. 
 2 i.e. not very fibrous. 
 ³ cf. Hdt. 6. 37, and the proverb πίτυος τρόπον ἐκτρίβεσθα. 
 4 ὅμαλον conj. Scal.; ὅμοιον Ald. 
 5 ἱκανὸν ἵστῳ πλοίου conj, W,; ἢ καὶ ἡλίκον πλεῖον Ald.; sc
UH, but with πλοῖον. 

 
τὴν ἐλάτην· ὅταν μὲν γάρ τις τοὺς ὄζους ἄπαντας
ἀφελὼν ἀποκόψῃ τὸ ἄκρον, ἀποθνήσκει ταχέως·
ὅταν δὲ τὰ κατωτέρω τὰ κατὰ τὸ λεῖον ἀφέλῃ,
ζῇ τὸ κατάλοιπον, περὶ ὃ δὴ καὶ ἡ ἄμφαυξις
φύεται. ζῇ δὲ δῆλον ὅτι τῷ ἔγχυλον εἶναι καὶ
χλωρόν, εἴπερ ἀπαράβλαστον. ἀλλὰ γὰρ τοῦτο
μὲν ἴδιον τῆς ἐλάτης. Φέρει δὲ τὰ μὲν ἄλλα τόν τε καρπὸν τὸν
ἑαυτῶν καὶ τὰ κατ᾿ ἐνιαυτὸν ἐπιγινόμενα ταῦτα,
φύλλον ἄνθος βλαστόν· τὰ δὲ καὶ βρύον ἢ ἕλικα·
τὰ δὲ πλείω, καθάπερ ἥ τε πτελέα τόν τε βότρυν
καὶ τὸ θυλακῶδες τοῦτο, καὶ συκῆ καὶ τὰ ἐρινὰ
τὰ προαποπίπτοντα καὶ εἴ τινες ἄρα τῶν συκῶν
ὀλυνθοφοροῦσιν· ἴσως δὲ τρόπον τινὰ καρπὸς
οὗτος. ἀλλ᾿ ἡ Ἡρακλεωτικὴ καρύα τὸν ἴουλον
καὶ ἡ πρῖνος τὸν φοινικοῦν κόκκον ἡ δὲ δάφνη
τὸ βότρυον. φέρει μὲν καὶ ἡ καρποφόρος, εἰ μὴ
καὶ πᾶσα ἀλλά τοι γένος τι αὐτῆς, οὐ μὴν ἀλλὰ
πλέον ἡ ἄκαρπος, ἣν δὴ καὶ ἄρρενά τινες καλοῦσιν.
ἀλλ᾿ ἡ πεύκη τὸν προαποπίπτοντα
κύτταρον. Πλεῖστα δὲ πάντων ἡ δρῦς παρὰ τὸν καρπόν,
οἷον τήν τε κηκίδα τὴν μικρὰν καὶ τὴν ἑτέραν
 ¹ i.e. and so does not, like other trees under like treat
ment, put its strength into these. cf. C.P. 5. 17. 4. 
 2 ἑαυτῶν conj. Sch. from G; αὐτὸν Ald. 
 3 The leaf-gall, cf. 2. 8. 3; 3. 14. 1. For τοῦτο cf. 3. 18. 11;
4. 7. 1. 4 Lat. grossi. cf. C. P. 5. 1. 8. 
 5 τινὰ καρπὸς conj. Sch.; τινὰ ἄκαρπος UAld. 

 
τὴν πιττώδη μέλαιναν. ἔτι δὲ συκαμινῶδες ἄλλο
τῇ μορφῇ πλὴν σκληρὸν καὶ δυσκάτακτον.
σπάνιον δὲ τοῦτο· καὶ ἕτερον αἰδοιώδη σχέσιν
ἔχον, τελειούμενον δ᾿ ἔτι σκληρὸν κατὰ τὴν
ἐπανάστασιν καὶ τετρυπημένον· προσεμφερὲς
τρόπον τινὰ τοῦτ᾿ ἐστὶ καὶ ταύρου κεφαλῇ, περικαταγνύμενον
δὲ ἔνδοθεν ἔχει πυρῆνος ἐλάας
ἰσοφυές. φύει δὲ καὶ τὸν ὑπ᾿ ἐνίων καλούμενον
πῖλον· τοῦτο δ᾿ ἐστὶ σφαιρίον ἐριῶδες μαλακὸν
περὶ πυρήνιον σκληρότερον πεφυκός, ᾧ χρῶνται
πρὸς τοὺς λύχνους· καίεται γὰρ καλῶς, ὥσπερ
καὶ ἡ μέλαινα κηκίς. φύει δὲ καὶ ἕτερον σφαιρίον
κόμην ἔχον, τὰ μὲν ἄλλα ἀχρεῖον, κατὰ δὲ τὴν
ἐαρινὴν ὥραν ἐπίβαπτον χυλῷ μελιτηρῷ καὶ κατὰ
τὴν ἁφὴν καὶ κατὰ τὴν γεῦσιν.