76a. Theogn. 161, 32: τὰ εἰϲ ιν ἐπιρρήματα ἐκ πλεοναϲμοῦ ἔχοντα τὸ ν διὰ τοῦ ι γράφονται οἷον αὖθι αὖθιν οὕτω γάρ φηϲιν (sc. ὁ τεχνι- ν γίνεται οἷον ἔξαλλον, ἀλλοπρόϲαλλον, ἄνταλλον ἔτι ϲεϲημείωται καὶ τὸ τοιοῦτο καὶ τοϲοῦτο καὶ τὸ τηλικοῦτο ἡ γὰρ αἰτιατική ἐϲτι μετὰ τοῦ ν περὶ ὦν ἐϲτιν εἰπεῖν, ὅτι ταῦτα οὐ μόνον εἰϲ o λήγουϲιν, ἀλλὰ καὶ εἰϲ ν οἶον τὸ τηλικοῦτον καὶ τὸ τοιοῦτον καὶ τὸ τοϲοῦτον ἄλλωϲ τε δὲ καὶ ταῦτα καὶ τὸ ἄλλοϲ ἐνομίϲθηϲαν ἀντωνυμίαι εἶναι, καὶ ἐπειδὴ ἔχομεν ἐν ταῖϲ ἀντωνυμίαιϲ τὸ ὃ τελικὸν τῶν οὐδετέρων ὡϲ ἐν τῷ ἐκεῖνο καὶ τοῦτο καὶ αὐτό, τούτου χάριν καὶ τὰ οὐδέτερα τούτων ἐγένοντο εἰϲ τὸ o οἷον ἄλλο, τηλικοῦτο, τοιοῦτο, τοϲοῦτο. ἔτι ϲεϲημείωται καὶ ἡ ἐκεῖνο ἀντωνυμία καὶ ἡ τοῦτο, ὅτι ἀπὸ ἀρϲενικοῦ ἰϲοϲυλλάβωϲ κλινόμενά εἰϲιν οἶον ἐκεῖνοϲ ἐκείνου, οὖτοϲ τούτου καὶ οὐχ ὁμοφωνοῦϲι τῇ αἰτιατικῇ τοῦ ἀρϲενικοῦ· αἰ γὰρ αἰτιατικαὶ τοῦ ἀρϲενικοῦ ἐκεῖνον καὶ τοῦτον εἰϲὶ μετὰ τοῦ ν, ἔχουϲι δὲ ἀπολογίαν χωρὶϲ τοῦ ν λέγεϲθαι τὰ οὐδέτερα ταῦτα, φημὶ δὲ τὸ ἐκεῖνο καὶ τοῦτο, ταύτην ἐπὶ τῶν οὐδετέρων τῶν παρεϲχηματιϲμένων ἐξ ἀρϲενικῶν καὶ ὁμοφωνούντων τῇ αἰτιατικῇ τοῦ ἀρϲενικοῦ τὸ ἄρθρον ἐϲτὶ τὸ διακρίω τὴν αἰτιατικὴν τοῦ ἀρϲενικοῦ καὶ τὴν εὐθεῖαν τοῦ οὐδετέρου οἶόν ἐϲτι ϲοφόν, τοῦτο ἄδηλόν ἐϲτιν, εἴτε αἰτιατικὴ τοῦ ἀρϲενικοῦ ἐϲτιν εἴτε εὐθεῖα οὐδετέρουι. προϲερχόμενον δὲ τὸ ἄρθρον τὴν διάκριϲιν ποιεῖται· ἐὰν μὲν γὰρ εἴπω τὸν ϲοφόν, αἰτιατικὴ τοῦ ἀρϲενικοῦ ἐϲτιν· εἰ δὲ εἴπω τὸ ϲοφόν, εὐθεῖα τοῦ οὐδετέρου ἐϲτίν ἐπειδὴ οὖν ή ἐκεῖνοϲ. καὶ οὗτοϲ οὐ δέχονται ἄρθρα ὀφείλοντα τὴν διάκριϲιν ποιήϲαϲθαι τῆϲ αἰτιατικῆϲ τοῦ ἀρϲενικοῦ καὶ τῆϲ εὐθείαϲ τοῦ οὐδετέρου —αἱ γὰρ ἀντωνυμίαι οὐ δέχονται ἄρθρα ὑπεϲταλμένηϲ τῆϲ αὐτόϲ τούτου χάριν ὡϲ μὴ δεχόμεναι ἄρθρα ἡ ἐκεῖνοϲ καὶ οὖτοϲ ὀφείλοντα τὴν διάκριϲιν ποιήϲαϲθαι τῆϲ αἰτιατικῆϲ τοῦ ἀρϲενικοῦ καὶ τῆϲ εὐθείαϲ τοῦ οὐδετέρου ἀποβάλλουϲι τὸ ν κατὰ τὸ οὐδέτερον, ἴνα διὰ τῆϲ ἀποβολῆϲ τοῦ ν διάκριϲιϲ γένηται τῆϲ αἰτιατικῆϲ τοῦ ἀρϲενικοῦ καὶ τῆϲ εὐθcίαϲ τοῦ οὐδετέρου. Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ τὸ τό οὐδέτερον ἄρθρον ὀφεῖλον μετὰ τοῦ ν λέγεϲθαι ὁμοίωϲ τῇ αἰτιατικῇ τοῦ ἀρϲεικοῦ, τόν γάρ ἐϲτιν ἡ αἰτιατικὴ τοῦ ἀρϲενικοῦ, ἐπειδὴ οὐκ ἦν τι τὸ ὀφεῖλον τὴν αἰτιατικὴν τοῦ ἀρϲενικοῦ καὶ τὴν εὐθεῖαν τοῦ οὐδετέρου διαϲτεῖλαι, χωρὶϲ τοῦ ν λέγεται τὸ οὐδέτερον, ἵνα διὰ τῆϲ ἀποβολῆϲ τοῦ ν γνῶμεν, ποίου γένουϲ ἐϲτὶ καὶ ποίαϲ πτώϲεωϲ· ή αὐτό οὐδετέρα ἀντωνυμία ἀπὸ τῆϲ αὐτὸϲ ἀρϲενικῆϲ γενομένη κατὰ παραϲχηματιϲμὸν καὶ ὀφείλουϲα μετὰ τοῦ ν λέγεϲθαι, ἵνα ὁμοφωνήϲῃ τῇ αἰτιατικῇ τοῦ ἀρϲενικοῦ, αὐτόν γάρ ἐϲτιν η αἰτιατικὴ τοῦ ἀρϲενικοῦ, καὶ ἐπιδεχομένη ἄρθρον τὸ ὀφεῖλον τὴν διάκριϲιν ποιήϲαϲθαι τῆϲ αἰτιατικῆϲ τοῦ ἀρϲενικοῦ καὶ τῆϲ εὐθείαϲ τοῦ οὐδετέρου —ἡ γὰρ αὐτόϲ ὄρθρον ἐπιδέχεται —ὁμοίωϲ ἀποβολὴν ἐποιήϲατο τοῦ ν κατὰ τὸ οὐδέτερον κατὰ ϲυνεκδρομὴν τοῦ ἐκεῖνο καὶ τοῦτο· ἄλλωϲ τε δὲ οἱ Ἀττικοὶ τὸ ὀφειλόμενον ἀνεπλήρωϲαν ταυτόν μετὰ τοῦ ν λέγοντεϲ καὶ κρᾶϲιν ποιούμενοι τοῦ ἄρθρου μετὰ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ. Ἰϲτέον δὲ ὅτι οὐκ ἀεὶ μετὰ τοῦ ν οἱ Ἀττικοί φαϲι ταὐτόν. ἀλλ’ ἔϲτιν ὅτε καὶ χωρὶϲ τοῦ ν ταὐτό λέγουϲι τὸ δὲ μετὰ τοῦ ν μᾶλλον ἀνάλογον· τὸ δὲ ἐντελῶϲ λεγόμενον ἤγουν ἄνευ κράϲεωϲ οὐδέποτε μετὰ τοῦ ν λέγουϲιν, ἀλλ’ ἀεί χωρὶϲ τοῦ ν οἶον τὸ αὐτό κατὰ ϲυνεκδρομὴν ὡϲ εἴρηται, τοῦ ἐκεῖνο καὶ τοῦτο De ἄλλοϲ cf. praeterea. Ep. Hom. 70, 20 τὸ οὐδέτερον ὤφειλεν εἶναι ἄλλον μετὰ τοῦ v ἀλλὰ ὃ ὤφειλεν ἔχειν ἐν τῇ ἁπλότητι, ἀνέλαβεν ἐν τῇ ϲυνθέϲει οἷον ἔξαλλον πρόϲαλλον. ad fr. [76a]. cf. II. Pr. Π 324: τριχῶϲ ἐλέγετο κατὰ τὸ τέλοϲ αὖθιϲ αὖθι γὰρ ἦν πλεοναϲμόϲ, ἐκτεταμένον ἐχρῆν τὸ ᾱ νῦν δὲ ϲυϲτέλλεται. πλάνη ἄρα κλίϲεωϲ. οὕτωϲ Ἡρωδιανὸϲ περὶ παθῶν. 77. Ep. Hom. 421, 31: ἡ ὑπό ἐξαίρετόν τι πέπονθεν, ὅτι ἅμα τῷ πλεονάϲαι τὸ ῑ ἡ τροπὴ γέγονε τοῦ ο εἰϲ α, ὑπό ὑπαί· πολλάκιϲ δὲ πλεονάζει ἡ τροπὴ τοῦ ο εἰϲ τὸ α μεϲοπόλιοϲ μεϲαιπόλιοϲ, Κλυτομνήϲτρα Κλυταιμνήϲτρα «ἑλαιθερὲϲ ὕδωρ»· οἱ δὲ Αἰολεῖϲ τὴν ὑπέρ ἰπέρ λέγουϲι, καὶ τὴν ὑπό ὐπά ἢ γὰρ τὴν ἀρχὴν τρέπουϲιν οἱ Αἰολεῖϲ καὶ τὸ τέλοϲ φυλάϲϲουϲιν ἢ τὸ τέλοϲ τρέπουϲι φυλάττοντεϲ τὴν ἀρχήν, ψιλοῦϲι δὲ τὸ ῑ. κὸϲ i. e. Ἡρωδιανόϲ) παρὰ Ῥηγίνοιϲ· πάλι πάλιν, πέρυϲι πέρυον, ὃ καὶ πέρυτιϲ λέγεται Δωρικῶϲ· αἶιν, ὅπερ ἀπὸ τοῦ αἰεί γέγονεν· νυνίν, οὗτωϲίν. 76b. Π. Pr. 547 . τέλϲον ἐγένετο παρὰ τὸ τέλοϲ ἐν ὑπερθέϲει τοῦ ϲ καὶ προϲόδῳ τοῦ ν. 76c. Ep. Cr. 150, 11, E. M. 314, 37: ἐγών Δωριέων διάλεκτόϲ ἐϲτι· προϲλαμβάνει τὸ ν· ἢ καὶ ὁ ποιητὴϲ ἐκκλίνων τὴν χαϲμῳδίαν τῶν φωνηέντων εἶπε τὸ ἐγών μετὰ τοῦ ν ὡϲ τὸ «καὶ ἐγὼν ἐπίκουροϲ ἐών» (Γ 188). 76d. Choer. 592, 21: τὸ οἶϲθα «οἶϲθα καὶ ἄλλον μῦθον ἀμείνονα τοῦδε νοῆϲαι» (Η 358) εὕρηται καὶ μετὰ τοῦ ϲ οἶϲθαϲ ὡϲ παρὰ Κρατίνῳ ἐν Μαλθακοῖϲ. ad fr. *77 E. M. 783, 1 similia habet, sed difert in fine: ὑπό ὑπαί· διὸ καὶ ἐτόλμηϲάν τινεϲ φάναι, μὴ ἄρα Αἰολικὸϲ τῆϲ ὑπαί πλεοναϲμόϲ (sc. ab Aeolica. specie ὐπά) οὓϲ ἐλέγχει τὸ πνεῦμα, quae verba non Herodiani videntur, quem ubique Aeoles spiritum asperum in lenem mutare putasse non constat. De re cf. Π. Pr B 824: ὀπαὶ πόδα: οὕτωϲ ὑπαί ὡϲ καταί καὶ παραί· αἰ γὰρ προθέϲειϲ ἐπαυξανόμεναι διὰ τοῦ ι φυλάϲϲουϲι τὸν τόνον. Γ 217, Ο 4, Schol. ad Dionys. 928, 15. αὖθιν τὸ δὲ τοιοῦτον ἑωρᾶτο καὶ ἐπὶ τοῦ πέρυϲι βαρυνομένου. Men. 46, 1 πάλιν, πέρυϲιν, τὸ ἀεί παρ’ Ἀττικοῖϲ αἰέν παρὰ Δωριεῦϲιν, αἶιν παρ’ Αἰολεῦϲι· λέγεται ταῦτα καὶ ἄνευ τοῦ ν. Ιo. Alex. 34, 1 αἰέν, δ χωρὶϲ τοῦ ν καὶ μετὰ τοῦ ν λέγεται. ad fr. [76b]. Pugnat cum hoc loco N 707, ub τέλϲον ex τέλοϲ per pleonasmum literae ϲ et metabolen sc. literae ϲ in ν repetitur. Quare Lehrsius ad h. l. dubitat an haec posterior explicatio Herodiani sit. ad fr. [76c]. Omisi verba καὶ τὴν ϲύ ἀντωνυμίαν λέγουϲι μετὰ τοῦ v, ὅπερ προϲθέϲει τοῦ η γίνεται τύνη, quum Apollonius de pron. 64 τύν dici neget aeque atque ipse Herodianas in E. M. 314, 41. ad fr. [76d]. Totus locus, unde haec verba desumpsi, a Choerobosco ex Herodiani Epimerismis petitus est.