68. 
St. B. 334: Ἰόπη πόλιϲ Φοινίκηϲ. λέγεται καὶ Ἰοπία διὰ τοῦ ι 
καὶ ἴϲωϲ ἐκ τοῦ Αἰθιοπία. 69. 
E. M. 184, 30: ἄψ: τινὲϲ μὲν ἀπὸ τοῦ ᾱ τοῦ ϲημαίνοντοϲ τὸ
ὀπίϲω ἄψ κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ψ. Ἡρωδιανὸϲ δὲ μηδέποτε τὰ
διπλᾶ πλεονάζειν. 70. 
Ep. Hom. 420, 8, E. M. 781, 47: ὑπόδρα ἐπίρρμα πόθεν γίνεται;
ὁ μὲν Ἀπολλώνιοϲ δύο λέγει παραγωγάϲ, ὁ δὲ Ἡρωδιανὸϲ
μίαν. ὁ μὲν Ἀπολλώνιοϲ οὕτωϲ· ὥϲπερ ἀπὸ τοῦ ἠρεμῶ γίνεται ἠρέμα
καὶ ϲιγῶ ϲῖγα, οὕτω καὶ ἐκ τοῦ ὁρῶ ὅρα καὶ μετὰ τῆϲ ὑπό ὑπόρα καὶ 
πλεοναϲμῷ τοῦ δ ὑπόδρα τὸ ὑφορᾶϲθαι. καὶ ἄλλωϲ ἔϲτι δρῶ καὶ ϲημαίνει
τὸ βλέπω, ἐξ οὗ καὶ δρωπάζειν καὶ τὸ δραπέτηϲ ὁ ἐπιβλέπων
τοὺϲ δεϲπόταϲ. ἐκ τοῦ οὖν δρῶ γίνεται δρά καὶ μετὰ τῆϲ ὑπό ὑπόδρα
τὸ ὑποβλέπειν. ὁ δὲ Ἡρωδίαν ὸϲ λέγει, ὅτι ἐκ τοῦ ὑποδράξ γίνεται. 71. 
Ep. Hom. 319, 23, E. M. 638, 6: οὔ ἑθεν ( 144): ἐκ τῆϲ οὐ
ἀρνήϲεωϲ καὶ τῆϲ ἕθεν Ἀττικῶϲ παραγωγοῦ ἀντωνυμίαϲ οὔ ἑθεν. Ἰϲτέον ad fr. *65. Apud Steph. Ἡρωδιανὸϲ «Ἀντιϲάρη καὶ αὕτη πόλιϲ». Sed
etiam sequentia ex eodem fonte fluxerunt cf. Lob. El. I 147. ad fr. *66. cf. Lob. El. l. c. ad fr. *87 cf. eundem l. c. Apud St. B. additur: ὡϲ δειχθήϲεται ἔν τῷ Τάναγρα,
ubi p. 600, 12: Τάναγρα πολιϲ Βοιωτίαϲ, ἣν Ομηροϲ (Β 498) Γραῖαν καλε
διὰ τὸ πληϲίον εἶναι. —τὴν δὲ Γραῖαν ἔνιοι λέγουϲι τὸ νῦν τῆϲ Θηβαικϊῆϲ
καλούμενον Ῥέαϲ ἔθοϲ, τινὲϲ δὲ τὴν Ταναγραίαν, ὡν εἷϲ ἐϲτὶ καὶ Καλλίμαχοϲ.
Ἀριϲτοτέληϲ δὲ Γραῖαν τὴν νῦν Ὠρωπόν. ad fr. 69. Ιnitio adieci τινὲϲ μὲν ita ut horum sententiam Herodianum reprobasse
signifcetur. ad fr. 70. Quamquam ad ellipsin pertinet, tamen hue traxi, ut appareat,
quid Herodianus de vocab ulo, in quo duplex consona et provenit et evanescit,
senserit. Caeterum pro Ἀπολλόδωροϲ scripsi Ἀπολλώνιοϲ, quae nomina saepe
confunduntur, nam statim duae ab Apollonio de adv. p. 542 propositae origina
tiones proferuntur, et paullo post pro ἀπὸ παρακειμένου οὕτωϲ exhibui ὁ μὲν
Ἀπολλώνιοϲ οὕτωϲ. Herodiani orginatio non distincte explanatur, sed ex
Apollonio intellegitur eum hoc adverbium a δέρκω repetivisse et ξ primitivum
habuisse. Apollonius enim dicit: ἀλλ’ εἰ καὶ ἀπὸ τοῦ ὑποδράξ, ὅπερ πάλιν τῷ
δέρκω παράκειται, δύναιτο ἄν καὶ ἐν ἀποβολῇ τοῦ ξ γενόμενον βαρεῖαν τάϲιν
ἀναδέξαϲθαι. ad fr. 71. Subscriptio περὶ παθῶν recepi ex E. M., ubi suo loco mota et
sequenti adnotamento οὔ θήν μιν apposita est, ut me monuit Lebrsius. ὅτι τὸ οὔ ἑθεν χωρὶϲ τοῦ κ εὑρέθη, διότι ἐγκλίνεται· τὰ δὲ ἐγκλινόμενα
οὐδέποτε προϲλαμβάνουϲιν οἶον ἐμοῦ, ἤκουϲέ μου. ἄλλωϲ δὲ
αἰτία μέν ἐϲτι ἡ οὐ ἄρνηϲιϲ τοῦ πλεοναϲμοῦ, ἀλλ’ οὐ δύναται λήγειν
 εἰϲ κ· οὐδέποτε γάρ ἐϲτι λέξιϲ Ἑλληνικὴ εἰϲ ἄφωνον λήγουϲα. δεῖ οὖν
αὐτὸ ἐπιφέρειν τῇ ἑτέρᾳ λέξει· εἰ οὖν ἔλαβεν αὐτὸ ἐν τῷ ἕθεν, ἤμελλε
φυλάττειν ἐν πλεοναϲμῷ καὶ οὐκέτι ἐνεκλίνετο. περὶ παθῶν. 72. 
Ep. Ηom. 328, 20: τὸ ὅτε οἱ Αἰολεῖϲ ὄτα λέγουϲι, Λάκωνεϲ δὲ
 ὄκα· καὶ οἱ μὲν μόνον ἔτρεψαν τὸ ε εἰϲ α, οἱ δὲ καὶ τὸ ϲύμφωνον·
ὥϲτε οὐκ ἀπὸ τοῦ ὄτα Αἰολικοῦ ὅταν πλεοναϲμῷ τοῦ ν. ὅταν γὰρ
μεταβολὴ γένηται τοῦ ε εἰϲ α, οὐ προϲέρχεται τὸ ν ὄπιϲθεν ὄπιϲθα,
πρόϲθεν πρόϲθα, ὡϲ καὶ ἐπὶ ϲυνδέϲμου ἕνεκεν ἕνεκα.